Alamat Ng Dagat Novels & Stories

Baling ni Herrera kay Aling Nena, na naglilinis ng lupa sa labas. Lumapit si Aling Nena, tiningnan si Herrera nang matalim. "Bata, sa tagal namin sa dagat, alam namin kung kailan magagalit ang dagat. Ang view na iyan ang halos pumatay sa amin. Sa bahay na ito, hindi kami nakatayo sa tuktok, nakaugat kami sa lupa."

Kabanata 12: Tabing-Dagat Ang mapait na tubig dagat sa aking mga paa na tumatalsik sa aking buong katawan at mukha ay malagkit sa balat. Sa bawat lakad-takbo ko sa mababaw na parte ng dagat ay mas lalo akong nababasa. Bumabaon ang aking mga paa sa bawat tapak sa pinong buhangin. Yuko dito...luhod doon. Takbo saka lakad takbo.

May naglalaro rin ng sport like volleyball, badminton at iba pa. Makikita kasi dito sa Bay ang terminal ng barko at maliliit na bangka kung saan may mga foreigner karing nakikita na kumukuha ng mga litrato. Ang linis ng dagat ang sarap tuloy lumangoy kaso hindi ako marunong kaya katulad ko hanggang tanaw na lang namin ang paghampas ng dagat-tubig sa dalampasigan. Pagkatapos naming magpicture ni Cloud sa may nakalagay na Dumaguete ay naghanap kami na pwede naming maupuan.

hindi ko alam kung tama bang hilingin ko pa iyon. “Saan?” aniya nang mapansin na binitin ko ang huling sasabihin ko. “Sa dagat doon sa Dalampasigan Jasaan?” halos pabulong ko ng sabi. Nahihiya ako. Gusto ko kasing maranasan ang dagat kasama niya. For me, napaka-romantic no’n pero baka magtaka si kuya. Tumingin ako sa reaction niya, at nakita ko ang dahan-dahan na pagtango niya.

dagdag niyang tanong. “Mas kalmado ang dagat kapag madaling araw. Marami ring isda ang umaahon kapag madilim at papuntang liwanag dahil oras iyan ng pagkain,” paliwanaga ko ulit. “But the most important thing, mas malinaw ang galaw ng tubig. Mas makikita ang isda, at mas madaling basahin ang dagat kapag may liwanag.”

Lumabas ako sa may tabing dagat at naupo sa lounge ilang metro ang layo mula sa dalampasigan. Nakaka mangha ang ganda ng tanawin. Ang malawak at kalmadong dagat, ang mga animo'y maliliit na tumpok ng lupang binabalutan ng mga luntiang damo sa malayo. Ang bughaw na langit. Napaka tahimik din ng lugar na tila ba ako lang ang naririto.

: LANGIT SA LUPA AT PANGAKONG TOTOO Ang unang gabi namin sa Palawan ay napakatahimik at maganda. Nakatayo kami sa balkonahe ng aming kwarto, tinitingnan ang dagat na kinakausap ng buwan. Ang dagat ay parang isang malaking salamin na nagliliwanag, at ang mga bituin ay napakaliwanag sa kalangitan.

May buay din ako at may karera akong iniingatan kaya kailangan ko din makabalik sa Manila. Tumayo ao at binuksan ko ang bintana at mula doon ay tanaw ko ang malawak na karagatan. Naalala ko ang sinabi sa akin ni Lander tungkol sa pag-ibig niya na katulad ng dagat. Malalim…. Malawak….Walang katapusan Pero naisip ko, may nakalimutan siyang idagdag dito. His love is calm, just like the sea, but sometimes…Dangerous!

Doon ko narinig ang huni ng mga ibon, ang pagaspas ng puno, at ang hampas ng mga alon sa dagat pati ang pamilyar na amoy niyon. I'm back in Santander, Cebu! Who brought me here? Kahit nahihilo ay pinilit kong maglakad habang nakasuporta ang aking kamay sa dingding. Nagtungo ako sa balkonahe at lumabas roon. Napansin ko ang malawak na dagat na kumikislap sa ilalim ng sinag ng araw. May mga mangingisda sa malayo at papalutang-lutang ang kanilang mga bangka, habang sila ay nagtatapon ng mga lambat. Mula sa malayo ay dinig ko rin ang malalakas na tawanan at usapan ng mga lokal na nasa tabi ng dagat.

Subalit iyon ang akala nila. --- BANDANG alas-diyes ng umaga... Napansin ng ilang mangingisda ang kakaibang kilos ng dagat. Tahimik. Masyadong tahimik. Halos walang alon. Nakatitig ang matandang si Mang Berto sa malawak na karagatan. "Hindi maganda 'yan..." Napalingon ang isa pa niyang kasamahan. "Bakit?" "Hindi normal ang dagat—”"