Alis Tipis

“Aku yang di atas... atau kamu yang di bawah, Mas?” Suara Kanya terdengar pelan tapi tajam. Brian hanya tersenyum tipis, menurunkan kacamatanya dan menatap lurus ke mata wanita itu. “Aku nggak keberatan posisi mana pun,” ucapnya tenang. “Asal kamu siap kalah.” Sejak malam itu, pernikahan mereka bukan lagi tentang cinta—tapi tentang siapa yang lebih berbahaya. Wanita penuh luka. Pria penuh rahasia. Dijodohkan dan justru saling membunuh atau menyelamatkan. Kanya, model papan atas dengan senyum memabukkan dan tingkah penuh energi, sebenarnya menyimpan luka masa lalu yang kelam, korban pemerkosaan brutal oleh sekelompok pria yang sampai kini belum tersentuh hukum. Diam-diam, ia membesarkan seorang anak laki-laki yang lahir dari tragedi itu. Ketika ia ditunjuk sebagai Brand Ambassador di NHB perusahaan fashion elit yang sedang naik daun, Kanya bertemu Brian, manajer dingin, kaku, dan terlalu profesional untuk urusan hati. Ia mengira pria itu cuma pria kantoran yang cupu dan membosankan. Tapi siapa sangka di balik sikap tenangnya, Brian juga menyimpan masa lalu yang tak kalah kelam. Hidupnya selama ini dikendalikan pacar ambisius bernama Sintia dan beban kerja yang mencekik. Pertemuan mereka seharusnya hanya sebatas kerja. Namun takdir berkata lain. Ternyata mereka dijodohkan oleh kedua orang tua. Dan yang lebih mengejutkan, rahasia masa lalu mereka saling terhubung. Terlalu dalam. Terlalu gelap. Kanya berniat memanfaatkan pernikahan itu sebagai senjata balas dendam. Tapi saat Brian mulai menunjukkan sisi gilanya, Kanya sadar dia mungkin bukan senjata tapi rekan kejahatan paling berbahaya yang pernah ada. Dua orang penuh luka. Satu pernikahan yang jadi ladang konspirasi. Dan cinta yang tumbuh dari reruntuhan dendam.

Risa Melia dikenal luas di kalangan elite sebagai "peri kecil". Dia punya bibir merah yang melengkung tipis dan sudut mata yang menggoda. Niko Sutomo adalah pewaris paling cemerlang dari keluarga konglomerat. Dia dingin, sulit didekati, laksana bunga di puncak gunung salju, penuh pengendalian diri dan tahan pada hasrat. Tak seorang pun tahu bahwa dua pribadi yang begitu bertolak belakang ini, di antara gelapnya malam, saling menjerat dalam keintiman. Di kursi belakang mobil yang melaju senyap, di toilet jamuan amal yang sunyi, hingga di depan jendela kaca setinggi langit-langit di kebun anggur pribadi, pinggang Risa dicengkeram erat hingga kakinya melemas. Satu malam panas telah usai, suara air mengalir terdengar lirih dari kamar mandi. Risa bersandar di kepala ranjang, menghubungi ayahnya. “Aku bisa menikah dengan Putra Mahkota Kota Selatan yang katanya sekarat itu untuk menolak bala. Tapi aku punya satu syarat .…” Di seberang sana, kegembiraan ayahnya tak bisa disembunyikan. “Katakan syaratnya. Asal kau mau menikah, apa pun syaratmu akan Ayah penuhi.” “Nanti kita bicarakan saat aku pulang.” Suara Risa terdengar lembut, namun sorot matanya dingin tanpa emosi. Risa menutup telepon dan hendak bangkit untuk berpakaian, sekilas pandangannya jatuh pada laptop Niko di samping ranjang. Layar yang menampilkan aplikasi pesan masih menyala di sana. Pesan terbaru datang dari seorang gadis dengan nama kontak "Dinda". [Kak Niko, ada petir, aku takut ….] Ujung jari Risa bergetar. Tiba-tiba pintu kamar mandi terbuka, Niko keluar dari sana. Tetesan air meluncur dari tulang selangkanya, dua kancing kemejanya terbuka sembarang, tampak dingin dan tenang, terselip sedikit kesan santai dan malas yang memikat. “Ada urusan di perusahaan. Aku pergi dulu,” katanya datar sambil meraih jas. Bibir merah Risa terangkat membentuk senyum tipis. “Urusan perusahaan, atau kamu mau menemui belahan jiwamu?”

J'ai fixé du regard le contrat de mariage Vercetti que mon père avait poussé vers moi sur la table. Sans hésiter, j'ai inscrit le nom de ma demi-sœur, Demi, et je l'ai repoussé vers lui. Mon père s'est figé. Puis ses yeux se sont illuminés d'une excitation ridicule, comme s'il venait de gagner au loto. « Comment as-tu pu laisser ta sœur bénéficier d'une telle opportunité ? » Dans ma vie antérieure, mon mariage était une plaisanterie pour tout mon entourage. J'étais la petite sorcière aux cheveux roux et indomptable qui osait entrer dans l'orbite de Cassian Vercetti, l'héritier et chef de la famille criminelle Vercetti. Je n'ai jamais été parfaite ni obéissante. Il aimait les robes de déesse. Je portais des minijupes et dansais sur les tables. Il exigeait une intimité missionnaire, traditionnelle et ordonnée. Je voulais grimper sur lui, le chevaucher, me perdre complètement. Lors d'un gala, les femmes de la haute société se sont moquées de mes cheveux, de ma robe, de ma « sauvagerie ». Je pensais qu'il ferait au moins semblant de me défendre. Il ne l'a pas fait. « Pardonnez-lui. Elle n'est pas... correctement dressée. » Dressée. Il parlait de moi comme si j'étais un chien. J'ai passé toute ma vie à étouffer sous ses règles, à me plier de force pour m'adapter à ce qu'il voulait, jusqu'à la nuit où notre maison a pris feu. Quand j'ai rouvert les yeux, j'étais revenue au moment où j'avais appris le mariage arrangé. J'ai regardé le contrat devant moi. Cette fois-ci ? Je pensais que les garçons de la boîte de nuit me convenaient mieux. Mais dès que Cassian a réalisé que la mariée n'était pas moi, il a brisé toutes les règles qu'il avait toujours suivies.

Dahil sa kahirapan at pang aalipusta ng abusadong tiyahin na umampon kay Nicole nang mamatay sa aksidente ang mga magulang ay pinilit niyang maka pag tapos ng pag aaral sa kursong aeronautical engineering. Dahil na rin marahil sa kaniyang sipag at tiyaga at dahil na rin sa angking talino ay isa siya sa mga mapalad na mag aaral na naka pasok sa study now pay later program ng isang malaking aircraft company. Itinuring ni Nicole na isang malaking oportunidad ang mabigyan siya ng pagkakataon na maka pag tapos ng pag aaral kahit pa nga ma higpit na tinutulan iyon ng kaniyang tiyang Norma na siyang tinutuluyan niya mula pa noong walong taong gulang pa lamang siya. Ngunit dahil na rin siguro sa kagustuhan niyang maka alis sa puder ng mapang abusong tiyahin at sa mapanakit na mga anak nito ay hindi niya pinakingan ang pag tutol ng mga kamag anak na mag aral siya, sa halip ay pinag buti niya hangang maka kuha siya ng magandang trabaho sa kumpaniya na nag paaral mismo sakaniya matapos maka pag tapos sa kolehiyo at maka kuha ng pinaka mataas na parangal sa uniberidad bilang summa cum laude sa kanilang batch. Buong akala ni Nicole ay magiging maayos na ang lahat lalo pa at nag karoon na rin ng bunga ang ilang taon niyang pag titiis ngunit hindi naging madali. Na in love si Nicole sa kaniyang masungit na boss na hindi niya maintindihan ang tunay na nararamdaman para sakaniya, nagkaroon sila ng hindi maayos na relasyon siya ay in love ang kaniyang boss naman ay ginawa lamang siyang fling nito. Noong una ay nagagawa niya pang pigilan ang pag ka hulog sa CEO ng kumpaniyang pinapasukan ngunit nang lumaon ay naging napaka hirap para kay Nicole, paano ba naman niyang magagawang mag paka civil sa harap ng kaniyang boss gayong bukod sa may nangyayari sa kanila sa loob at labas ng opisina ay mahal niya rin ang CEO. Ang kaniyang CEO.

Malam ini adalah malam tahun baru, saat semua orang merayakan pergantian tahun, 2019 ke 2020. Namun di laut lepas, sekitar lima puluh kilometer dari pusat kota Metropolis, sebuah kapal nelayan kecil terombang-ambing di tengah badai dahsyat. Perahu kecil milik Norman Ferdian terangkat tinggi, dihantam gelombang hingga terbalik. Di atasnya ada dirinya dan putranya yang baru berusia empat belas tahun. Dua hari sebelumnya mereka berlayar menangkap ikan, berharap kembali tepat waktu untuk merayakan tahun baru, namun takdir berkata lain. Ketika Nathan tersadar, tubuhnya basah kuyup dan terasa berat. Ia terbaring di pasir dingin sebuah pantai asing. Di sampingnya terbujur kaku sosok ayahnya, Norman Ferdian. Tak lagi bernapas, tak lagi bergerak. Wajah Nathan memucat, tangannya gemetar memegang tubuh ayahnya. Tangisnya pecah, diiringi angin laut yang pekat. Di sekitar, ia melihat sebuah wilayah yang gelap, sunyi, liar, asing. Tidak ada tanda manusia, hanya ombak dan ranting patah dipukul angin. Ia tidak tahu di mana ia berada, dan ketidaktahuan itu membuatnya semakin takut. ... Lima tahun berlalu. Di lautan sekitar pulau terpencil itu, kapal nelayan perlahan mendekat. Asap tipis dari tengah pulau menarik perhatian mereka. Pulau itu dikenal sebagai pulau misterius yang berbahaya, katanya tidak berpenghuni, menyimpan banyak kisah orang hilang. Tiba-tiba seorang pemuda lusuh berlari menuruni bukit. Tubuhnya kurus namun berotot, pakaian compang-camping, rambut panjang dan janggut lebat, memegang busur sederhana. Ia menembakkan panah api ke tumpukan kayu kering, menyalakan api unggun besar sebagai sinyal bagi kapal. Para nelayan terkejut. Nathan menunjukkan kartu identitas ayahnya dan makam Norman di pinggir pantai. Mereka mengerti bocah ini bukan pembohong. Dengan hati berat, mereka mengajak Nathan naik kapal. Nathan menatap pulau itu, mata yang tidak lagi sama. Lima tahun di tempat ini bukan hanya membuatnya bertahan, tapi mengubahnya menjadi sesuatu yang berbeda. Apa yang sebenarnya terjadi pada Nathan? Bagaimana ia bisa bertahan selama lima tahun di pulau liar itu?

Claire Morel avait un mariage au-dessus de sa condition, mais cette ascension était comme un poignard dans le cœur. Mariée depuis sept ans à Gabriel Morel, un homme imprévisible, elle n'était à ses yeux qu'une ombre, ignorée, traitée avec une indifférence glaciale. Elle gardait l'espoir qu'un jour, après la tempête, le ciel serait clair et que sa vie serait enfin complète et heureuse. Sous une neige tourbillonnante, lors d'un anniversaire que seule elle retenait, elle a enfin compris : toute cette famille était liée par le sang, tandis qu'elle restait à jamais une étrangère, une étrangère sans lien. Son mari lui en voulait d'avoir brisé le mariage arrangé qu'il avait depuis l'enfance avec son amie d'enfance, et leur fils ne manquait jamais une occasion de lui rappeler qu'elle ne ferait jamais le poids face à cette figure idéalisée que son père avait toujours aimée. Son mari et son fils l'ont trahie pour une autre femme, qu'ils ont traitée comme un membre de la famille. Face à ce chaos absurde, elle a senti son cœur se réduire en cendres et a demandé le divorce. Elle a renoncé à la garde de son enfant et a opéré une métamorphose impressionnante, devenant une créatrice de mode internationale renommée, ainsi qu'une peintre de génie. Ses œuvres, rares et précieuses, étaient très recherchées par de nombreuses célébrités. Pourtant, alors qu'elle a renoncé, son mari et son fils refusaient de la laisser partir. Son fils pleurait en criant : « Tu es ma maman ! Tu ne peux pas prendre un autre enfant dans tes bras ! » Et même son mari, d'ordinaire si distant, a commencé à lui coller aux basques, refusant catégoriquement le divorce : « C'est toi qui m'as choisi en premier, alors tu dois aller jusqu'au bout ! Divorce ? N'y pense même pas ! »

Six années de mariage… seulement des étreintes fiévreuses la nuit, jamais une once de tendresse en plein jour. Sylvie l'a aimé de tout son cœur, avec une dévotion presque aveugle. Mais leur fille, n'a jamais eu le droit de l'appeler « papa », tandis que le fils de l'autre femme, a été choyé sur ses genoux. Toute la famille a traité ce fils adoptif comme un héritier précieux, pendant que leur fille a été considérée comme une tache honteuse à cacher. Ce n'est qu'en payant le prix ultime - sa vie et celle de sa fille - qu'elle a compris. Il a signé sans hésiter leurs documents de crémation, puis il a assisté au banquet organisé pour le retour de son grand amour. Ce jour-là, elle a réalisé : un cœur sincère ne s'échange pas contre un autre, et les êtres froids et égoïstes n'en ont simplement pas. Que le ciel ait pitié…Revenant à la vie, Sylvie a juré de de tirer un trait définitif sur ce mariage fait d'humiliations. Dans sa vie précédente, elle avait abandonné ses études pour devenir femme au foyer en dévouant corps et âme à sa famille. Cette nouvelle vie, elle a déposé sans hésiter les papiers du divorce et a pris sa fille pour l'arracher à ce marécage. Et puis, elle a repris sa carrière, déterminée à retrouver son éclat d'antan, à reconquérir les sommets ! La première semaine après le départ de Sylvie, Alain a cru qu'elle faisait juste un caprice. Le premier mois, il n'a pas pris la peine de s'en soucier et l'a laissée faire. Mais des jours plus tard, alors qu'il assistait à un sommet réunissant l'élite de son milieu, il l'a revue. Sylvie, rayonnante, au sommet du podium. Sylvie, s'est concentrée sur sa carrière. Sa fille, s'est mise en tête de lui trouver un nouveau papa. L'homme a perdu toute raison. Alain Chéron, toujours si froid, si arrogant, qui n'a jamais plié devant personne, s'est jeté au-devant de Sylvie. La voix tremblante : « Chérie, je t'en supplie… Est-ce que tu pourrais m'aimer encore une fois ? »