Novel & Cerita Amara Farm

Mamaya ay bababa rin sila para maglaro sa labas, pag balik ni Aia at Dark. Inalalayan ni Dark si Aia sa pag sakay sa Kaniyang Jeep Wrangler. Ito ang gagamitin nila sa pag punta sa dulong bahagi ng kaniyang farm. Mga Rambutan, lansones at Lychee na ang nakatanim sa bandang dulo ng kanilang farm. Sa bandang dulo rin naninirahan ang karamihan sa kanilang mga tauhan.

"Naghihikahos na tayo, pero wala manlang akong maitulong sa iyo." Mabigat ang naging pagbuga ni Efraim ng sariling hangin. "Huwag mong kagalitan ang sarili mo, Agata. Obligasiyon ko na buhayin ka, na siyang hindi mo dapat gawin." Tatlong Linggo na ang lumipas simula nang ibalita sa kaniya ni Efraim ang pagbagsak ng presyo ng mga gulay at prutas sa palengke, dahil sa bagsak presyo maging ang suweldo ng lalaki ay naapektuhan. Naghihintay na lang din si Efraim na ipatawag ng kaniyang Amo para sabihing tanggal na ito sa trabaho. Natalo ng mga inaangkat na produkto sa ibang bansa ang mga gulay at prutas na dinadala sa pamilihan. Hindi naman magawa ng Amo ni Efraim na ipilit ang mga produkto dahil

" Bakit pa natin kailangan lumipat, Ma? Hindi ba pwedeng sila na lang ang mag hanap ng bagong kampo? " " Anak, hindi lang saatin nakapangalan ang Hacienda na 'to. Sa buong Lombardi, at dahil umalis na ang inyong ama sa organisasyon nila, ibig sabihin ay wala na rin siyang hati dito. Wala na tayong karapatang tumira pa dito kaya kailangan nating lumipat. "

Pagkatapos ay binaybay nila ang driveway patungo sa pinakamalaking villa na nasa dulo ng teritoryo. Casa Amara is composed of villas and rest-houses that are inside the big compound. Malalayo ang agwat ng bawat bahay sa isa’t isa upang may privacy ang mga kliyente. Bawat bahay ay tama lang ang laki at maaring pumili ang kliyente ng bahay ayon sa klase ng materyales. May mga resthouse kasi na gawa sa pawid upang mas mapresko habang meron naman na gawa sa matibay na materyales.

Maiiyak nang tanong ni Amara sa sarili sabay inikot ang tingin sa paligid, mag i-isang oras na halos siyang nag lalakad at nalulunod sa lalim ng iniisip, wala siya halos sa sarili, tuloy ay hindi niya malaman kung saan na siya napadpad. Natanaw ni Amara ang isang maliit at sementadong guard house, mabilis siyang lumapit doon para sana mag tanong, ngunit hindi pa man ay agad naagaw ang kanyang atensyon ng tila isang poster, puno iyon ng listahan ng mga job opportunities, agad siyang napasimangot nang makitang halos katulong lang naman ang mga hinahanap. What else does she expect anyway? That she will be able to find someone who will hire an executive assistant or a business manager in a villa

"Wait, Iñigo, seryoso ka ba dyan? You’re actually carrying a sack of fertilizer?" Tumingin ako sa likod at nakita si Iñigo na may pasan na sako sa kanyang balikat. Basang-basa na ng pawis ang kanyang t-shirt, at may mga bahid na ng putik ang kanyang maong. "It's just organic fertilizer, Amara. Hindi naman mabigat," sagot niya, sabay lapag ng sako sa tabi ng isang tumpok ng mga kagamitan. Naupo si Amara sa isang nakatumbang puno ng niyog. "I can't believe this. If the lifestyle magazines in Manila could see you now, they’d lose their minds. The Bachelor of the Year, transforming into a farmer."

SA CACAO FARM SA THAILAND LANCE POV Nakakatuwang pagmasdan si Amara. Habang tumatagal lalo akong nahuhulog sa kaniya. Hindi lang sa taglay niyang kagandahan at kasexyhan kundi dahil na din sa galing niya sa larangan ng pagnenegosyo at pakikisama. Mula sa pagbaba namin ng eroplano sa airport sa Thailand ay sinalubong na kami ng grupo ng mga lokal farmer. Meron silang kasamang translator mula sa kanilang nayon na kasama ng mga ito pero sa aking pagkabigla ay hindi na ito kailangan dahil marunong pala si Chloe ng kanilang lokal na lengwage. Mahigpit na yakap at malalaking ngiti ang sinalubong ng mga ito kay Amara. Nagsasayaw pa sila habang paikot na naglulundagan kasama si Amara. Lumapit siya s

Ang ganda, sobra at ang bango ng hangin dahil sa mga amoy ng sari-saring mga bulaklak na tanim dito. “Welcome, Samira!” bungad sa akin ni Mama Ada. Tumakbo agad ito at sinalubong ako ng mahigpit na yapak. Kaya siya wala sa manisyon nila ni Papa Mishon ay dahil siya ang bantay ngayon dito sa business at lumapain ng mama ni Mama Ada. Pinapasok niya kami sa villa, at mula sa balkonahe, tanaw na tanaw ang buong flower farm. Parang isang dagat ng halo-halo ang kulay: pula, asul, dilaw, rosas at lila.

Mas maingat na siya ngayon sa bawat kilos, pero malinaw na bumabalik na ang lakas niya. Nakaupo siya sa sala, may kumot sa tuhod, habang pinagmamasdan ang mga anak at apo na gumagalaw sa paligid. Lumapit si Amara, dala ang tubig. “Dad, dahan-dahan lang po,” sabi niya habang inaabot ang baso. Ngumiti si Mr. Villanueva. “Alam mo, Amara…” sabi niya, “hindi lang katawan ko ang gumagaling.”