Amnesia Song Lyrics Novels & Stories

pahayag ko naman sa kaniya At napatingin si Joseph sa akin, “Ano naman yun?” tanong niya, Agad akong napangiti nang mag-tanong siya, “Ah—nothing, it’s just about my amnesia thing. Nag-ka amnesia kasi ako, iilan lang din ang naalala ko pero buti at naalala ko kayo, may bagay din na pumapasok sa isip ko at parang naririnig ko pero di ko naman maalala,” pahayag ko naman sa kaniya,

Wala! "Nagkaroon ba talaga ako ng amnesia pare? Ibig sabihin apat na taon akong namuhay na ibang tao? What did I do for those f*cking years Jordan? I should have find the person who killed my life by killing my family. Why? Bakit kailangan ko pang magkaamnesia! This isn't right Jordan! I should have put them behind bars! I should have!" Malakas kong sigaw at pinagsusuntok ang marmol kong kitchen counter para ibuhos ang lahat nang sama ng aking loob. Nakikita ko na ang pag - agos ng dugo sa aking kamao pero ayaw ko pa ring tumigil sa pagsuntok dahil ang sakit ay nakaukit sa aking kaibuturan na ayaw mawala. How cruel fate is! Lagi mong kinukuha sa akin ang aking kaligayahan sa masasakit na par

"Para ipaliwanag ko sayo ang lahat. Para sabihin na hindi ko sinasadyang saktan ka. I suffered from a head injury that caused amnesia. I didn't remember anything nang magkakilala tayo. Lahat nakalimutan ko, at ngayon na bumalik na ang tunay kong alaala ay wala naman akong maalala tungkol sayo. That's why I'm here, telling you I'm so sorry about the damage I've done to you." Narinig ko ang paghikbi niya. At sunod-sunod rin niyang pinunasan ang mga luha niyang tumulo sa pisngi. "S-Sorry lang? G-Ganoon na lang iyon?" naiiyak niyang sabi. "Amnesia? So tama nga ako?" lalo itong napahikbi. I bit my lower lip. Nahihirapan akong makita siyang umiiyak at hindi ko alam kung bakit.

na awa naman sa kanya ang kanyang best friend kaya niyakap sya nito habang naka upo sila sa mahabang sopa. "alam kuna mars, mag outing tayo, embes na mag mukmuk ka at iiyak mag hapon yang durog mong puso imbahin naman natin this time, let's celebrate for a broken free." energetic na wika ni Bethy at napa tayo pa ito na tila nag eemagine. "ano naman yun?" takang tanong nya.

I rolled my eyes after I reminisced what happened last night. But above all, I couldn’t help but smile and be happy. Pakiramdam ko ay ang gaan-gaan na ng aking dibdib. Parang wala nang bigat at unti-unti na ring nawawala ang sakit. Ngumuso naman ito. “Eh sorry naman po! Kung wala ka lang kasing amnesia eh maiintindihan mo kung bakit ako nagkakaganito! Baka nga nandoon ka pa rin sa EGC at hindi pa rin kayo mapaghiwalay, ‘no! Liam is your one great love at ikaw naman ang TOTGA niya, remember that.”

Mariin at baritono ang boses na banta niya kaya napasinghap ang haliparot sa gulat na parang di makapaniwala sa narinig. Tumikhim ito at halatang pinapatatag lang ang sarili. "Totoo nga ang balitang may amnesia ka. Nakalimutan mo na ba kung gaano ka namumuhi sa babaeng yan? You even told me na inaasikaso na ng abogado mo ang annulment ninyo. C'mon Zander, binibilog ka lang ng desperadang yan dahil may amnesia ka!" Bulyaw nito na nagpatigagal sa akin.

Muntik na niyang makalimutan na mag asawa na pala sila sa papel . '' saan kaba galing kasi ?" tanong nito . ''sa hospital nagpa check up ako regarding my amnesia '' ''so what the findings about that ?" mahina nitong tanong . '' according sa doctor gagawa nalang daw ako ng bagong memories sa taong nakalimutan ko dahil kung pipilitin ko baka lalong lumalama ang ibang part na may damaged na pahilom na '' napaisip siya sa sobrang honest ni Amber sa kanya parang naguilty siya sa narinig .Kung alam niya lang mas maaga na may ganun sa utak nito hindi niya sana trinitrigered si Amber .

Tanong ko rito. Nilagyan ko siya ng kumot, napansin ko kasing nanginginig siya. Umiling siya. "No need for that, normal lang 'to. " "Paanong normal ih halos mamatay na kayo kakasigaw kanina." "It's normal for me who has an amnesia," he said. Alam ko naman 'yun pero bakit nagulat pa rin ako? Hindi ko inaasahan na sa kanya ko mismo ito maririnig.

Nagkatinginan ang babae at lalaki at sabay na bumuntong hininga. "Alam kong hindi mo kami naalala. Dahil may amnesia ka," sabi ng lalaki. Taka ko silang tiningnan. "A-Amnesia?" tanong ko. Sabay silang dalawang napatango. Pinakaramdaman ko ang sarili ko at napapikit sa inis ng hindi ko alam kong nagsasabi sila ng totoo. At higit sa lahat pati pangalan at lahat ng tungkol sa 'kin ay hindi ko alam. Wala akong maalala!

"It filled me, ang taba... ahh fvck. Ang laki, Razen." "Di nga natin nasulit noon. Umalis ka, eh." Natigilan ako. "A-Anong ibig mong sabihin?" Hinawi niya ang buhok ko at pinatakan ako ng halik sa noo. "Tampo kasi ako kaya nagpanggap akong may amnesia. You left me without a word, baby." Hahampasin ko na sana siya nang kabigin niya ako ng yakap. Hindi ko na naman mapigilan maging emosyonal at naiyak.