Amnesia Song Lyrics Novels & Stories

Nagtatakang tanong niya. “Sorry, I don’t remember. I have amnesia.” Pinandigan ko na ang wala kong alam. “Magkakilala pala kayong dalawa,” sabi ni girl na my salamin sa mata. “What happened? Hindi ako pwedeng magkamali. Ikaw si Azaria,” sure na sabi niya. Tumingin ako sa dalawang babae. “If you don’t mind, pwede ba kitang makausap na tayong dalawa lang?” Tanong ko sa kanya.

Hindi ko namana malaman ang sasabihin ko Naguguluhan ako lalo na at kitang kita sa mukha nito na para bang kilalang kilala niya ako. " Amery,ano ito? Ano ang ibig sabihin ito? Bakit magkasama kayo ni Jennifer?" seryosong tanong ng nagpakilalang Elias kay Ate Amery. Napansin kong napatitig sa akin si Ate Amery bago ako nito hinawakan sa kamay. "May--may amnesia si Jennifer at wala siyang maalala." ramdam ko ang panginginig sa boses ni Ate Amery habang sinasabi ang katagang iyun. Lalo tuloy akong nagulahan.

aniya. "Ang dami mong satsat. Bakit hindi mo nalang gawin?" "Sana naman hindi mo ito makalimutan bukas, baby. Iba ka pa naman pag lasing, bigla ka nalang magkaroon ng amnesia." Aniya saka ako siniil ng halik sa labi. Pababa ng pababa ang kanyang halik. Naninigas ang aking ut*ng at basang- basa na ang aking pagk*babae.

“Oo nga, at patay na patay ka kay Angelyn noon. Naaalala naming lahat kung paano mo hiyain si Jazz.” “Baka naman naging mas madiskarte na si Jazz ngayon kaya nahulog ka na nang hindi mo namamalayan?” Tinitigan ni Damon ang bote sa harap niya at dahan-dahang umiling. “May amnesia siya. Totoong amnesia. Wala na siyang maalala sa nakaraan namin. Ngayon, sinasampal na lang niya ako tuwing magkikita kami.”

Kahit bulol ay nasa tama pa rin ang tono. My mind runs away to you With that thought, I hope you'll see Can't see where it's wandered to But I know where it wants to be My tears started to fall as I remember Jezreel. Baby, can you hear our twins singing our song? Baby, come back to me. Come home to me now. My heart suddenly beat so loud when a familiar voice appeared on the speaker as she sings the chorus part. I'm waiting patiently though time is moving slow I have one vacancy

Tears flow from his eyes and it only weakens her more. "I've heard enough. Tama na, hindi ko na kayang marinig pa lahat. I've had so much for the past years. I'm so exhausted." "But Will, please..." Malalim na hininga ang binunot nito at walang ekspresyong tumingin kay Sapphire. "One thing before we end this up. . .mas masahol pa sa amnesia ang mayroon ka ngayon. It's beyond amnesia that you forgot everything especially your heart who loves deeply. Kinalimutan mo maski ang pagmamahal para lang sa paghihiganti, hindi lang ala-ala ang inalis mo riyan sa utak mo. You even removed everything about you."

“Pero huwag mo siyang tanggalin sa trabaho niya, Mama. Bigyan mo siya ng second chance. First offense pa lang naman niya ito! ‘Di ba sabi mo po na lahat ng nagkakamali ay dapat binibigyan ng isa pang pagkakataong magbag…” “Manahimik ka, Victor.” Saway ng ina sa anak na awtomatikong sumara ang bibig.” Hindi itinago ang inis, nakasimangot na hinarap at nilapitan ni Amanda ang private nurse niya. “Ano’ng sinasabi ng anak ko? Kailan ka pa nagkaroon ng amnesia?” Ang tanong dito. “Ewan ko d’yan. Pati nga po sa attending nurse ko ay sinabi niyang may amnesia daw ako.”

"Ako na nga. Sabi kasi kanina na ako na, e. Ayaw paawat e, tingnan mo tuloy." "H'wag mo nga akong tawanan. Baka natangay rin ang cooking skills ko dahil sa amnesia." "Sinisi mo pa ang sakit mo, ha? Ewan ko nga sa 'yo. Ako na riyan. Ilabas mo na iyang tustadong tinapay sa likoran mo at h'wag mo nang itago pa. Amoy na amoy ko 'yan hanggang sa labas, e."

Sa kwartong iyon sa ospital ng Maranggay, bumalot ang katahimikan na tila kumakain sa buong paligid. Ang lalaking wala pa ring pangalan ay nanatiling nakahiga, nakatitig sa kisame, habang ang mga salita ni Dr. Reyes ay paulit-ulit na nag-e-echo sa kanyang isipan. "May amnesia ka..." "Hindi mo maalala ang sarili mo..."

"I think we're meant to each other." Lumakas lalo ang tawa ni Jade. "Sinabi ko na rin 'yon?" "May amnesia ka ba talaga? Why do you still remember those lines?" "Mahalaga siguro sa akin ang taong sinabihan ko niyon." Biglang natahimik si Jade. "I just wished that the rain won't wash away those memories I have spent with you."