Amnesia Song Lyrics の小説・ストーリー

Noon pa man alam niyang may gusto na ito sa kanya pero Ngayon Hindi malaman sa anung kadahilanan kung bakit Hindi niya ito nasuklian noon. May kung ano sa kanyang dibdib na nadarama niya ngunit Hindi maipaliwanag ng kanyang isip. Palagay niya'y normal lang ito dahil sa aksidente. Dahil na rin sa may amnesia Siya. Kulang kulang Ang kanyang ala ala. Para bang lyrics ng kanta na putol putol at Hindi buo.

"Oh, i'm just reacting on how great are you! A great pretender!" "Tss, what the hell are you talking about?" he yelled at me causing our parents to look at us. "Hmm, sorry nakalimutan ko. May temporary amnesia ka nga pala kaya hindi mo maalala. Actually, kahit noon pa man ay magaling kanna talaga magpanggap. So, bigla kong naisip na may amnesia o wala, talent mo na talaga ang pagpanggap. See? You want me to sing with you. Then what? We're going to act like a happy couple again? C'mon! Ganyan na dati ang ginagawa natin and ayoko ng ulitin pa 'yon ngayon. I'm tired of that bullshit!" naiinis kong sambit at bigla ko siyang tinalikuran.

Kumaway-kaway ito at itinaas ang hawak na banner na may nakasulat na, Welcome home, Coreen. “Grabe ka, friend! Ibang-iba ka na talaga!” hindi makapaniwalang wika ni Miranda matapos siyang pakawalan mula sa isang mahigpit na yakap. Hinawakan nito ang magkabilang balikat niya habang pinagmamasdan ang kabuuan niya. “Kung hindi tayo madalas mag-video chat, hindi kita makikilala!” Natawa na lang siya sa litanya ng kaibigan. “I missed you, Mir.”

Hanggat wala siyang sinasabi o inaamin, hanggat wala itong ebidensiyang nilalapag sa harap niya, mananatiling haka-haka lang ang nasa isip nito. "You think so?" nakangising tanong niya. "You know, having amnesia doesn't make me stupid. I don't have some of my memories but I can use my head perfectly. So if you are planning to mess with me with that boyfriend thing, forgive me but I can't satisfy your delusions."

Hindi malaman kung paniniwalaan ba ang sinabi ko o hindi. "Yes. I have amnesia," mabilis kong sagot habang sumusubo ng kanin. Talagang binigyang diin ko pa ang salitang "amnesia" para ipaintindi sa kanya na wala akong maalala na kahit ano. "So you don't remember that you raped me?"

Ngunit sa kabila no'n ay hindi ako interesado sa kaniya. "Celine?" Aniya. Kumunot ang aking noo at takang tumingala lalo sa kaniya upang makilala siya. Subalit kahit anong pilit ko ay hindi ko siya maalala't makilala. Dahan dahan akong tumayo upang magpantay ang aming mga mukha bago ako magsalita, "I'm sorry, I really wanted to remember you but hindi ko talaga kaya. I have amnesia kaya pasensya na at hindi kita talaga makilala." Paumanhin ko sa kaniya.

" Kapag misis na ang nagsalita talagang kabahan ka na dahil konting mali mo lang huli ka. Kaya ba naman hindi ko kayang lokohin si Emma dahil daig pa nito ang hustisya. "Buhay si Zyaire, love.." "Ano?? Bakit hindi mo sinabi agad kay Lyresh?" Gigil ang mukha nitong tinuon ang mga mata sa akin na parang nakapatay ako ng tao at wanted ngayon. "May amnesia si Zyaire.." Sunod kong pinagtapat. Hindi pa yun ang climax.. Mas may hihigit pa.. Bago pa siya makapag salita tinapos ko na ang sasabihin ko..

Biglang sumeryoso ang anyo ng taong kausap ko. "Ako, Bettina huwag mong pinagti-tripan. Nakalimutan mo na bang may anak ka at kahapon lang inilibing ang asawa mo? Maghunos-dili ka Betty, don't tell me may amnesia ka?" "Honestly, meron nga akong amnesia," sagot ko rito. "Mommy!" narinig kong sambit ng isang batang babae na sa tingin ko'y nasa edad na anim na taong gulang. Umiiyak ito.

aniya na nilagpasan na ito pero pinigilan siya nito sa braso at isinadlak siya nito sa pader. "So, noon pa man ay niloloko mo na ako?" "Ano ba sinasabi mo, Craig? Bitiwan mo 'ko. Nasasaktan mo na 'ko!" aniya na pilit itong tinutulak. "Tama nga lang na nagkaroon ako ng amnesia dahil manloloko ka!" "Hindi kita nilolo—"

Hindi ko makapa sa damdamin ko na Mama ko siya kahit na may amnesia ako. Itong amnesia ko na sinabi ko kila Mama na wala akong alam pero giniit nito na wala. May plano ito. Tingin ko kasi ay tila sunod-sunuran si Papa rito sa bawat sabihin at naisin ni Mama.