Amnesia Song Lyrics Novelas e Histórias

Parang tumigil ang mundo niya sa sandaling iyon habang umiikot sa isip niya ang posibilidad na iyon. Amnesia. The word echoed in his head. Once. Twice. Again and again. Amnesia. Memory loss. Forgetting everything. Forgetting him. Forgetting their life together. Kung totoo iyon… Kung totoong may nangyari sa kanya… Kung totoong nawalan siya ng alaala… His chest tightened.

Umurong na yung dila ko. "You have an amnesia, Camilla..."

Eh ngayon pa nga lang pangit na ang paningin mo sa akin. "Weh? Ayaw mo lang na magustuhan ko si MESH." "Tama na, Lovimer." "Oh, okay. Nevermind na nga lang. Pero seryoso. Ang galing niyang gumawa ng kanta." "Anong title ng song?" "Random Memories? Basta, parang tungkol sa sakit ng nakaraan na hanggang sa kasalukuyan ay dala-dala pa rin natin. Hindi naman ako broken-hearted pero alam mo 'yon? Noong nabasa ko pa lang ang lyrics parang ang sakit na sa dibdib."

Hirap na nga sa sitwasyong kinakaharap, dumagdag pa ang mga kasuotan. Sinikop ko ang buhok na nagkalat sa mukha. Hawak ngayon ng mahigpit ang pintuan ng sasakyan. Kung ang mag-ama'y hindi ko ka-kilala, higit naman ang mga taong ito na ngayon lang din nakita. "She had an amnesia. She can't remember anything.." Panimula ng hilaw kong asawa. Narinig ko ang singhapan. May natuwa pa sa nalaman subalit ikinubli lang.

Ilang saglit pa ay nanubig din ang kanyang mga mata ngunit bakas ang pagpipigil niyang bumuhos iyon. "H-Hindi niya na po ako maalala dahil... m-may amnesia siya. Nagka-amnesia siya noong... n-naaksidente siya... nang iwan ko." Tuluyang nagsilandasan ang mga luha sa aking pisngi. Hindi ko na tiningnan si mama dahil sa hiya at guilt. "Ako ang may k-kasalanan, ma. Ako ang may kasalanan kaya n-nagka-amnesia siya. Hindi ko pa kinakausap ang mga m-magulang niya mula nang magkita kami ulit dahil... baka ilayo lang siya nang tuluyan sa akin. Mahal na mahal ko po si Amorah kaya... kahit sa malayo, kahit hindi maging kami, okay lang... Basta't makikita ko pa rin siya. B-Baka hindi k-ko na kakayanin pa

sabi ko huminga ng malalim si mama Umupo kaming apat, diko maiwasan na tanungin si mama "Ma may Retrograde amnesia." sabi ko "Amnesia diba yan yung nawawalan nang memorya ate?" sabi ng bunsong kapatid ko, tumango lang ako sa kanya "Anak sorry." nagulat ako ng umiyak si mama "Ma bat ka umiiyak." sabi naman ni freya "Ma." sabi ko at hinawakan ko ang kamay ni mama "Hindi kita napatingin sa doktor noon." sabi ni mama

I whispered. "She has amnesia." She has amnesia. Bigla akong nahilo at ano mang oras ngayon ay baka tumimbwang na lang ako rito. Pwede naman. Diretso admit na lang ako. Amnesia?! Memory loss. "Wh-What?" Hindi ako makapaniwala. Haggang ngayon ay nagpapaulit-ulit sa ulo ko ang sinabi niya. Parang hindi totoo. "How can you say that?"

(Selene’s POV) “Pasensya ka na sa mga sinasabi nila, anak. Hindi ka namin sinisisi. Naiintindihan ko, anak. Pero kasi hindi rin naman natin sila masisisi, hindi ba? Pasensya ka na, anak. Sa akin ka magalit, anak ko.” “My heart and my head hurt. Gusto ko na lang na magkaroon ng amnesia. Puwede ba ‘yon? May gamot ba para makalimot?” I ask Dad na ikinagulat niya, saka siya muling napahagulhol.

What if sa una lang pala masakit para sa kanila at later on they got used to it until they don't remember me anymore. Ngumiti ako ng mapait, I guess I have to live alone brokenly.

Alam ng Don ang totoo, pero sa harap ng anak na walang maalala, kailangan niyang mag-ingat sa sasabihin. "Dahil po siguro sa trauma at sa tama sa ulo niyo, Ma'am," mabilis na sagot ni Damien, pinipilit na ngumiti kahit nanunuot ang lamig sa boses. "Normal po iyon sa may amnesia. Minsan, nakakalimot ang isip pero nananatili ang pakiramdam o emosyon. Baka po dahil sa takot niyo sa ospital o sa gamot, kaya ganyan ang nararamdaman niyo."