Ang Aking Sarili Essay Novels & Stories

Huminga ako ng malalim para pakalmahin ang aking sarili. Pagod na ako. Pagod na akong maapi-api ng Sarah na yon. Pagod na akong magtimpi. Pagod na akong maliitin ng maharot na babaeng yon. And I think, this is the right time na ipaglaban ko ang sarili ko. Umupo ako ng maayos kasabay ng pagbitaw ko ng salita. "Kung gusto mo ng away Sarah, hindi kita uurungan." Jutay POV:

Babaeng ito talaga. Makalipas ang ilang sandali ay napakurap-kurap na lamang ako habang tulalang nakatingin sa malaking salamin. Gusto kong sampalin ang aking sarili upang makumbinsi lang ang sarili na hindi ito ako, na ibang tao ito. Ngunit ang yakap ng aking kaibigan mula sa aking likod ang siyang nagpapatunay na hindi nga ako nananaginip, hindi nga ibang tao itong kaharap ko kundi ako mismo. Shocks, ang ganda-ganda ko! Siyempre, pupurihin ko ang sarili ko, sino pa bang mag-aangat ng sariling bangko kung hindi lang din ako?

sarkastiko niyang pag-kastigo sa sarili. Napasalampak na lang sa sahig si Yesha at napa-yukyok. Gusto niyang umiyak dahil sa pagka-miserable ng pakiramdam niya, pero ni isang patak ng luha ay walang pumatak sa kanya. Hindi niya napansin kung gaano siya katagal sa ganoong posisyon, “I need to get going,” saad niya sa kanyang sarili. “Walang mangyayari sa akin kung magse-self pity ako dito,” dugtong-saad pa niya. Saka niya pinilit ang sariling tumayo at pumasok ng banyo.

Ngumiti siya. "Simple lang, nagtiwala lang ulit ako sa sarili ko kasi yung isang pagkakamaling nagawa mo hindi yun yung magdedefine ng buong pagkatao mo. Lahat tayo nagkakamali, nasa sa atin lang kung paano tayo babangon doon and I choose to trust myself again kasi kung hindi, wala na sana ako sa harapan mo ngayon."

tensyonado niyang tanong dito. "I don't know." "I'm really sorry.. God... Hindi ko mapapatawad ang sarili ko!" Sunod-sunod na napabuntung-hininga ang binata. "Kasalanan ko lahat ito. it's all my fault." "Kasalanan ko rin, Carlo. Ako ang pumunta rito. Lasing ka at wala ka sa sarili samantalang malinaw ang pag-iisip ko. Kasalanan ko, Carlo, dahil hinayaan kong mangyari ito. But don't worry, hindi naman ako maghahabol. Wala kang dapat problemahin."

Pero paano? "Kaya kung gusto mo pang mabuhay, matuto ka sa sarili mo. Marami ka pang hindi alam na dapat mong malaman. And take note na hindi kita tinatakot. Binabalaan at pinaaalalahanan lang kita. Dahil sa bawat araw na darating sa 'yo, may mga gabi ka ring bangungot. Hindi mo alam kung hanggang kailan magtatagal ang buhay mo rito. You're just like us, weird and merciless. Kaya ka nga ipinatapon ng tita mo rito, hindi ba? And if you want to prolong your life, be weird and merciless. That's the only way para mabuhay," pagpapaliwanag ni Mendel sa 'kin. "H-Hindi ako tinapon ng tita Judie ko rito. At hindi weird and merciless ang tingin niya sa 'kin," pagtatama ko sa sinabi niya sa 'kin kanina

Buong araw lang akong nakahiga sa kama ko habang nilulunod ang sarili ko sa kakaiyak at kakasisi sa situation na meron ako ngayon, sobrang naawa ako sa sarili ko at sa situation na mayron ako ngayon at sobrang kumikirot ang puso ko sa isipin na lahat nang iyon ay awa lang. Buntong hininga naman akong bumangon sa kinahihigaan ko at humarap sa salamin, habang pinag mamasdan ko ang sarili ko ay hindi ko maiwasan ang mapa-isip. "Sinong hindi maawa sa akin kung kahit ako mismo ay naawa na sa sarili ko..."I whispered.

sabi ko sa sarili (Arjay: haist otor napaparami ata talk to myself ko dito. Otor: sorry monologue lover ka kasi baliw") Ng matapos nito pirmahan ang mga papel ay ka agd kung kinuha ito sa kanya.

' tanong ko sa aking sarili. Hanggang hindi ko na mapigilan ang aking sarili, bawat dila nito sa aking tingkèl ay ikinaungol ko dahil sa kakaibang sarap na aking naramdaman, hanggang nararamdaman ko na lang na pinatigas nito ang kanyang dila saka tinutudyo nito ang aking lagusan, para aking nahihibang sa aking nararamdaman. Kaya agad kong hinawakan ang kanyang ulo.

sermon ko sa aking sarili. Nasa gitna ako ng pagtatalo ng puso Laban sa isip ko. My heart chooses Izzy when my mind dictates me that all of these are all illusion. Naiintindihan ko naman. Hindi naman ako nababaliw kaso parang Yung Mundo na Yung gumagago sa akin. Sige nga, Kung totoong first time ko Lang sila mga nameet, eh bakit kilala ko sila? Yung trabaho Nila, Yung buong pangalan nila? Paano ako makakamove on sa imahinasyon Kong iyon Kung lahat ng nangyari Doon ay nangyayari ngayon. Parang umuulit Lang, umuulit ngunit wala Yung bida.