Ang Aking Sarili Essay Novels & Stories

“You can’t do that, I’m literally lost, from the things that I don’t know. Ganito na ako, huwag mo ng hayaan na mawala ang sarili mo dahil sa akin.” Napahinga ako nang malalim at napahigpit ng yakap sa kaniya. “Bakit mo naman kasi masyadong minamaliit ang sarili mo? Bakit hindi ka maniwala na minsan kaya mo rin makawala sa pinapangambahan mo?” wika ko sa kaniya. “Lagi mong sinasabi na dapat maging malaya ako, pero bakit parang hindi mo naman pinapalaya yung sarili mo?”

"alam mo sa sarili mo wala Kang ginawang Mali Iha masyado mong sinisi ang sarili mo. wala Kang ginawang masama sa kanila ang tanging kasalanan mo lang ay minahal mo SI calix. " " ayon na nga ang problema tita hindi ko kayang makita SI calix na ganun kasaya habang ako durog na durog" halos mapapiyok na Sabi ko.hindi ko na napigilan ang mga luhang kanina pa gustong lumabas

Chapter 9 Kinabukasan, maaga akong nagising. Nasa tapat ng salamin ako, pinagmamasdan ang sarili ko. "Akira, kaya mo 'to," mahina kong bulong sa sarili ko. "Para sa sarili mo. Para sa kinabukasan mo." Sa araw na iyon, nagpasya akong magsimula muli — bitbit ang lahat ng aral na natutunan ko, pati na rin ang pagmamahal sa sarili na matagal ko nang ipinagkait.

kinalma ko ang sarili. Tila parang may sariling isip ang aking mga paa at naglakad patungo sa kinaroroonan ni Steve. Nainis ako sa sarili dahil biglang bumangon sa akin ang tila pagkairita at inis. Don't tell me I'm jealous? No way! Sa isip-isip ko ay bigla kong hinila ang buhok ng babae at itinulak palayo kay Steve. Pucha, ano ba itong naiisip ko. Ipinilig ko na lamang ang sariling ulo.

Tumulo na lang tuloy-tuloy ang luha ko habang patuloy kong binabasa. “Kung sakaling maalala mo ako, ‘wag mo nang sisihin ang sarili mo. Kasi sa totoo lang, kung may isang bagay akong ipagmamalaki bago ako umalis, ‘yun ay ‘yung nakilala kita. Kahit sandali lang, naging totoo ako. Naging masaya ako. At sa dami ng taong niloko ako, ikaw lang ‘yung naniwala. Salamat, Ninong. Sana sa susunod nating pagkikita… wala nang sakit.”

Ni-relax ko muna ang sarili bago dumiretso sa paghakbang. Habang nililinis ko ang aking sarili ay biglang sumagi sa aking isipan ang pagkahilo ko. Napa-isip ako. Hindi kaya?!-- kaagad kong iwinaksi sa aking isipan ang bagay na iyon. Hindi naman siguro senyales iyon na nagdadalang tao ako. Buong gabi akong walang tulog kaya marahil nakaramdam ako nang hilo..

Inis parin na wika nito. "Baka naman inlove ka lang don sa tao, kaya ka nagkakaganyan na hindi mo lang napapansin sa sarili mo dahil naiinis ka, ganyan kase ako noong teenager ako." Sagot ko at dinaan ko na lamang sa pabiro.

PAK! Sinundan ko iyon ng isa pang mas mariing sampal sa kaliwang bahagi ng aking mukha. Mas masakit. Mas nakakainsulto para sa sarili kong pagkatao. "Gising, Angelo! Gising!" sigaw ko sa aking sariling repleksyon sa salamin, habang ang aking mga mata ay nanlilisik sa galit dahil sa sarili kong kahangalan. Paano ko hinayaang marating ko ang ganitong dulo? Ang saktan at seryosong supilin ang sarili ko dahil lang sa isang probinsyanang walang ibang ginawa kundi bulyawan, barahin, at itama ako sa harap ng aking sariling ina? Isang babaeng walang pangalan sa mundong kinagisnan ko, pero nagagawa akong pasukuin sa isang sulyap lamang?

"Lahat ng kilos ko sinusukat, lahat ng galaw ko may schedule. Minsan nga parang nakakalimutan kong may sarili akong utak." "Hindi mo kasalanan ‘yon. You just grew up in their world. Pero ngayon, welcome sa sarili mong mundo." Nang gabing ‘yon, habang naglalakad ako pauwi ng dorm, bigla akong napahinto. Tumingin ako sa mga poste ng ilaw, sa kalye, sa paligid ko. Tiningnan ko ang sarili ko sa screen ng phone—nakangiti, free. Pero kasabay ng ngiti ko, may lungkot sa mata ko. Kasi kahit gaano kasaya, kahit gaano kalaya, alam kong hindi pa rin ako ganap na ako.

Tutol ni leia Napangiti naman akong palihim. Alam ko kasing bumabalik na ang dating xanleia na nakilala ko. "Kaya kona ang sarili ko, parasaan pa ang ilang taon kong pag iinsayo kung matatalo din nila ako hindi ba? Huwag kayong mag alala dahil kaya ko ang sarili ko. Titignan ko rin kung gaano ka raming tauhan ang nag kalat sa paligid."Sagot ko