Novel & Cerita Ang Aking Sarili Essay

Tinungga ko ang isang bote ng alak, sarado ang isip ko at talagang sising-sisi ako sa ginawa kong pag-iwan sa bata. “Ang gago ko pare, ang tanga-tanga ko at tama siya wala akong kwenta, why? Dahil mismong pagkatao ko ay hindi ko kilala, hindi ko maalala ang sarili ko, kung sino siya sa buhay ko. Alam mo yung pakiramdam na dito pare… dito sa puso ko, alam kong kilala ko siya pero itong utak ko? Ayaw makisama, ayaw niya akong maalala kung anong naging papel ni Ms. Corpez sa buhay ko, tapos kamuntikan ko pang napahamak ang anak niya. Ang anak niya pare. Hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili ko kahit nakakaalala na ako.”

Hindi naman siguro siya babalik, tama? Gusto kong kutusan ang sarili ko sa isip ko dahil natuto na akong mag-isip ng ganito—na alam kong hindi ko dapat iniisip. How can I think such a thing? bulong ko sa sarili. No, mali ito. I shouldn't be selfish, hindi naman ako ang dapat na nandito. Isa lang akong substitute bride na walang karapatang umangkin ng kahit ano.

Dahil sa galing ko kumuha ng larawan, namangha ako sa aking sarili. The best at forever the best! Yun lang kung di talaga isinilang sa mundong to si Kevin. Di ako makahinga sa kakayanang ibinigay sa akin ni Papa God saka sa subject ko na ubod, ganda. Mahihimatay ako sa ginagawa kong to. Kaya di ko nakontrol ang sarili ko… Nagpaka-Senang baliw na nga ako… “Wahhhhh! Zendeo my labsssss!”

"Mamasyal muli tayong dalawa, Arianne. Hindi naman puwedeng limitahan natin ang ating mga sarili, 'di ba? Kung ano ang gusto nating gawin ay 'yon ang gawin natin. Hindi dapat natin ilagay sa isang lugar o sitwasyon ang ating mga sarili. Malaya naman tayo sa kahit anong bagay, 'di ba? 'Wag mong iisipin ang sasabihin ng iba, ang isipin mo ay ang kaligayahan na mararamdaman mo." Na-realize ko na may punto naman nga si Kuya Josh sa sinabi niyang 'yon sa akin. Tama naman nga siya sa sinabi niya na hindi naman namin puwedeng limitahan ang aming mga sarili. Kung ano raw ang gusto naming gawin ay 'yon ang gawin namin. He's right. Ang sinabi niyang 'yon sa akin ay hindi ko dapat isipin ang sasabihin

Ysla Inis na inis ako sa sarili ko. Sa sobrang inis, parang gusto kong suntukin ang sarili ko at paulit-ulit kong sinisisi ang sarili sa nangyari kagabi. Maaga akong nagising, mas maaga pa sa sikat ng araw, at dali-daling umalis ng bahay. Hindi lang dahil sa may trabaho ako dahil sobrang aga ko talaga, kundi dahil ayokong makita si Nathan. Ayokong makaharap ang taong ‘yon matapos ang lahat.

sabi ko, sinusubukan kong ibahin ang usapan, "tungkol saan ang post na ito? Pag-ibig at pagtuklas sa sarili?" Mukhang nakahinga naman ng maluwag si Pia sa paglilipat ng topic. "Ito ay tungkol sa pag-unawa sa iyong sarili at kung ano talaga ang ibig sabihin ng pag-ibig. Nagsusulat ako tungkol sa sarili kong mga karanasan, kung paano ako nahirapan sa paghahanap ng aking lugar at kung ano ang ibig sabihin ng tunay na kumonekta sa isang tao."

Useless lang kung pag-uusapan pa namin ang nakaraan! "My sarili akong condo! Pwede bang doon mo na lang ako ihatid?" mahina kong tanong sa kanya! Wala naman akong ibang mapupuntahan kundi doon lang lalo na at wala akong balak na ipilit ang sarili ko kina Mommy at Daddy! Ngayun pa lang, pipilitin ko na din pala ang sarili ko na mamuhay na mag-isa! Walang aasahang mga magulang kundi sarili ko lang! May pera naman ako sa personal bank account ko kaya alam kong matutustusan ko din ang lahat ng mga pangangailangan ko! Tsaka na lang ako mag-isip ng pwdeng hanap buhay pagkapanganak ko!

Kailan ang wakas? Nakikita ko ang sarili ko sa glass, my aura reflected ten times or more. Umikot ako upang tingnan ang kabuuan ng sarili ko. I remember King noong nasa shop kami habang tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin. Maliban kay Padre, si King lang ang ibang tao na nagsabi sa akin na maganda raw ako. Napapaisip tuloy ako kung ano ang itsura ng mga magulang ko. Nasaan kaya sila ngayon? Sana masaya sila sa pag-iwan nila sa 'kin. Sana tanda pa nila ako. Nahulog sa baba ang wheat grain na nakaipit sa buhok ko. Kinuha ko iyon at parang may 'di kanais-nais na sumagi sa isipan ko.

"Normal lang na masaktan nak, normal lang na magkamali. Isipin mo na dahil sa mga pangyayaring yun natututo tayo sa buhay. Nasaktan ka man, ayos lang. Bumangon ka. Wag mong ilugmok ang sarili mo. Hindi ibig sabihin na doon na din nagtatapos ang lahat. Bumawi ka nak, iwasto mo ang pagkakamali mo. Ayusin mo ang buhay mo. Wag mong sukuan ang yung sarili. Sukuan ka man ng ibang tao, traydorin ka man nila, tatalikuran man ayos lang basta ikaw mismo wag mong talikuran ang sarili mo." Ayokong umiyak pero isa-isa nang nag-uunahan ang mga luha sa aking pinsgi. Naramdaman ko ang pagtabi ni Nanay sa akin. Niyakap niya ako at marahang hinaplos ang aking likod.

Isa ako sa mga halimbawa na hindi maganda na ipilit mo ang sarii mo sa lalaking hindi ka mahal. Pigil ko ang sarili ko maiyak. Mula sa pagkakaupo sa kama, dahan-dahan akong tumayo at naglakad patungo sa banyo. Siguro, tama si Dj! Tama na itong ginagawa ko sa sarili ko. Ito na siguro ang tamang pagkakataon para alagaan ko na ang sarili ko. Dapat ko na ding mahalin ang sarili ko dahil alam kong sa mga pinanggagawa ko ngayun, hindi lang ako ang mas apektado. Sure ako na alam din nila Mommy kung ano ang mga pinanggagawa ko dito sa France.