Novel & Cerita Ang Aking Sarili Essay

Iris PALAGI kong sinasabi sa sarili ko dati na isang araw may isang taong sisira sa akin kaya kailangan kong ihanda ang sarili ko dahil alam kong sobrang sakit nito. Palagi kong nilalayo ang sarili ko sa mga taong nasa paligid ko dahil mabilis akong masaktan. Akala nila, wala akong nararamdaman kapag naririnig ko ang mga mura at masasakit na salita nila ay nadudurog agad ako. Nasasaktan ng mas higit pa sa alam nila.

Humarap naman ito sa akin saka buong pusong napangiti. "Huwag mo ring sisihin ang sarili mo Señorito dahil kasalanan ko rin naman na hindi ako tumutol. Isa pa, wala naman pong nawala sa akin dahil hindi na naman ako birhen." Wika nito at parang gusto kong sabunutan ang sarili ko dahil ako ang nagbigay ng ideya sa kanya tungkol dito kanina.

>Moral lesson/Self-Improvement tip: Walang imposible! Kailangan lang ng matibay na pananalig sa Diyos at buong-buo na tiwala sa sarili. Kaya mo yan! Ikaw pa! Kung wala kang bilib sa sarili, sino pa ang bibilib sayo? Dapat lang tandaan. na lahat tayo ay nilikha ng Diyos, ipinanganak tayong may mga kanya-kanyang katangian at kakayahan. That's why you are UNIQUE and SPECIAL! Tandaan yan palagi.

Justine Kahit walang gana pumasok ngayong araw na ito ay pinilit ko ang aking sarili na bumangon. Hindi pwede na magpadala na lang ako sa nararamdaman ko at baliwalain na lang ang aking pag aaral. Paano ko maiaangat ang aking sarili at maipag malaki din ako nito kung ako mismo ay hindi kikilos ng para sa akin.

Shít! Nakakuyom ang kamao dahil pinipigilan ko ang sarili ko na itulak siya. Pwede ba ako maging makasarili kahit ngayon lang? Hindi ko naman siya sinamantala, siya ang ayaw umalis sa ibabaw ko. Gusto ko bigyang laya ang sarili ko makakilala ng ibang babae. Sa loob ng mahabang panahon, wala akong ibang nakikita kundi si MaiMai lang.

Maikling wika nito sabay umalis na sa unahan sabay naglakad patungo sa kanyang upuan. Tumingin ito sa akin sabay nagtama ang pareho naming mata ngunit umiwas din kaagad ako. Tumayo na nga ako upang pumunta sa unahan upang magpakilala. " Hi everyone! I know all of you are familiar with me not because of who I am in our country but because I want to ako mismo yung gagawa sa sarili ko na makilala ako hindi dahil sa family ko. I am Ayeka Zyrelle Sy. 17 years old, my hobby is watching movie. Thank you!" Masayang wika ko sa kanila habang nakangiti ako namataan ng mata ko si Samantha kaya naman nawala ang maganda kong ngiti sa aking mga labi.

sinserong saad n'ya. Mabilis namang tumango ang mga kasama namin bilang pagsang-ayon. Tipid akong ngumiti sa kanila at tumulala sa kisame. "Pakiramdam ko ay hindi ko na makita pa ang sarili ko. Hindi ko na alam ang halaga ko sa mundong ito. Ang mga tao na pilit kong prinoprotektahan ay isa-isa ring nawawala." I breathe deeply. "Napaka boba ko na hindi ko man lang napansin ang pag-iiba sa 'king sarili. Itanggi niyo man o hindi ay kasalanan ko pa rin kung bakit nawala ang anak ko. Ako ang dahilan kung bakit s'ya namatay." Mapait akong ngumiti at tumingin sa kanila.

Naghihisteryang tinuro ko ang sarili ko "Ako ba yung dapat sisihin sa nangyari sakin? Hindi ko naman ginusto ito eh, pero kayo? Oo ginusto niyo dahil kayo ang dahilan kung bakit ako nandito sa sitwasyon na ito. Ang sakit na ako yung sinisisi niyo sa kasalanang ginawa niyo! Nay! Diring-diri ako sa sarili ko, kung sinu-sinong lalaki ang bumaboy sakin. Pero alam mo kung ano yung masakit? Yung masakit sa lahat na yung sarili mong ina ay nilugmok ka sa putikan at hindi ka kayang iahon!" Pagkatapos kong sabihin iyon ay umiiyak akong umalis sa lugar na iyon ng hindi alam kung saan pupunta.

Hindi ako puwede sumuko. Hindi ko puwede sukuan ang sarili ko. Dahil sarili ko na lang ang meron ako. Hindi puwedeng pati ako, susukuan ang sarili kagaya ng ginawa sa akin ng mga taong nasa paligid ko. Kakapit ako!

nahihiyang sambit ko. Kung noon ay mataas ang kumpyansa ko sa sarili ngayon ay hindi ko maiwasan na mabahala. Isa sa mga dahilan kung bakit nagdalawang-isip ako sa pagbalik ay dahil na rin ng katawan ko. Nagkaroon na ako ng anak, hindi ko alam kung gano'n pa rin ba kaganda ang katawan ko para sa iba. Maaaring palagi kong ipinagmamalaki kay Ken ang itsura ko, dahil sa gano'ng paraan ko rin maipaparamdam ang pagmamahal ko sa 'king sarili—ang tingnan ang sarili ko bilang magandang babae ano pa man ang totoo. Naniniwala kasi ako na hindi ka man kagandahan sa paningin ng iba, ikaw ang magiging pinakamaganda sa sarili mong mga mata basta maniniwala ka. Gano'n pa man, sa mga ganitong sitwasyon, hin