Ang Aking Sarili Essay นิยาย & เรื่องราว

pakiusap ko dito kaya tumango ito sa akin "Ako na ang bahala ang mahalaga ay alagaan mo ang sarili mo at ang munting anghel na nasa sinapupunan mo" pahayag nito sa akin kaya tumango-tango ako rito "Kuya pagkalabas ko dito gusto ko po munang lumayo at umuwi kung saan ako lumaki ng hindi nalalaman nang iba" mahinang wika ko dito kaya natigilan ito

Ano ba talaga? Bakit ang gulo at hindi ko maintindihan ang mundo? Ibinagsak ko ang sarili ko sa kama kaya gumawa ng ingay ang kadena ko sa paa. Sa huli, heto ako, parang hayop na nakatali at hindi ko na rin kilala ang sarili ko. Amoy dugo na ang tingin ko sa sarili ko.

Wala akong kakampi, karamay, sarili ko lang ang tutulong sa akin. Tumayo ako at tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. May kalmot ako sa leeg, namumula ang kaliwang bahagi ng mukha ko, may pasa ako sa binti, at malamang magkakapasa na rin ako sa braso. Pinilit ko pa ring ngumiti sa kabila ng lahat. Kailangan kong magpakatatag. This is me, Elaisa Sandoval-Montefalcon, and this is my story.

Parang nawawala na kami sa sarili, nilalamon lang kami ng init at pagnanasa. AUTHORS NOTE: PWEDE PO BANG MAKAHINGI NG FAVOR? PWEDE PO BA KAYONG MAG-COMMENT NG KAHIT ANO? HEHEHE THANKS PO

Ano ba ‘yan self, umayos ka nga! May parteng nainis ako sa sarili ko dahil sa kapalpakan. Pinag-aralan ko na rin naman ito ng mga ilang araw kaso kapag sa actual hindi maiwasan ang kabahan at magkami pero sana wala siya mapansin sa akin na kakaiba. "Hindi lang siguro makasabay ngayon kasi maraming iniisip." Pagsisinungaling ko na lang ulit.

Kausap ko sa aking sarili. *********

balik na sabi ko sa kanya. Maaga akong nagising dahil excited nga ako. Halos hindi ako nakatulog sa sobrang pananabik ko. Naghahalo ang kaba at tuwa dahil sa wakas makikita ko na ang sarili ko. Ang sarili ko? Bigla akong napaisip. Ano nga ba ang mukha ko? Maganda rin kaya ako? Pero paano ko ba malalaman ang pinagkaiba ng maganda sa pangit kong hindi ko naman alam ito. Bahala na basta ang mahalaga makita ko ang sarili ko at si inay.

Nawala sa ‘king isipan ang katotohanang mahal ko pa rin siya at baka ay mas lalo ko lang dinidiin ang aking sarili at ako pa rin ang masasaktan. Ang tanging laman ng aking isipan ay ang tugunin ang init at pagbigyan ang aming mga katawan sa gusto nitong mangyari. Bahala na kung ano ang mangyayari bukas. This will be the last time that I’ll let my body do the language for me.

sabi ni Fatima kaya sinamaan ko siya ng tingin. "Lasing nga ako! wala ako sa sarili! at hindi ko rin yun nakilala," sabi ko. Umiling iling siya sa akin parang desmayado kaya ngumuso ako dahil alam ako rin naman na mali pero wala na akong magagawa, it's part of my life now. "Alagaan mo ang sarili mo Andrea," sabi niya ng seryoso kaya tumango ako. "Yun lang naman eh!" sabi ko habang ngumuso.

Bigla namang sumakit Ang dibdib ko, tumulo na lamang bigla Ang luha ko. Sinisisi ko Ang Sarili ko sa mga nangyayari sakin ngayon mas lalo lamang akong naaawa sa Sarili ko dahil alam ko na pinagkaitan ko Ang Sarili ko ng kasiyahan. Hindi ko alam kung bakit pagdating sa Sarili ko ay Hindi ko kayang maibigay Ang kaligayahan na deserve ko din Naman sana, ngunit Kailangan ko pang unahin Ang ibang tao dahil mas Kailangan nila iyon.