Romans & histoires Ang Aking Sarili Essay

"I-I am sorry...I am being selfish...I am sorry, hmmm, mali ako, puro nararamdaman ko lang ang iniisip ko, hmmm sob*sob* hmmmm..." "No, you just being honest, one thing I have never done for myself, iyong maging totoo, hanggang ngayon hindi ko pa rin magawa, so much in my plate that I need to do, balang araw mapapaliwanag ko sa iyo lahat..."

“Delia Diaz Clemente, I just wanna know na sobrang mahal ko kayo ng anak natin. Handa akong ipagsigawan sa buong mundo na mahal ko kayo. Hindi ko alam noon kung paano ako aamin sayo na gusto kita dahil kahit ako hindi ko maamin sa sarili ko na mahal na kita. “we have gone through many trials but we have overcome them all, hindi ko maamin sa sarili ko na unang pagkikita pala natin ay dun na rin ako nahulog sayo. I'm scared a lot because of your past but you gave me the assurance that you will just stay by my side. Thank you dahil binigyan mo ako ng isang scarlet vera reigo.

I buried my face on my palm and cry silently. I shouldn't feel this, you just did what is good and right for the sake of everyone. In what situation that i'll be in, in which I priotize myself than the sake of everyone. Pwede ko naman sigurong piliiin ang sarili ko di ba, ang sarili kong kasiyahan.

Am I selfish? Siguro nga makasarili ako. Buong buhay ko ay wala akong ibang inisip kundi ang sarili ko. Na nasasaktan ako... Pero hindi ko man lang magawang isaisip na nasasaktan din ang mga taong nasa paligid ko. Na kahit anong ngiti nila ay hindi mawawala ang sakit na 'yun. Yes... I'm selfish. And that selfishness brought me here.

Pero mabait naman talaga siya, may kaharutang taglay lang talaga. Pagkakuha ko ng damit ay nagbihis na agad ako. Nang tingnan ko ang aking sarili sa may salamin ay sadyang nagandahan ako sa aking sarili. Matino na ang itsura ko ngayon. T-in-uck ko lang 'yung t-shirt para mas disenteng tingnan. "Ayan, mukha ka ng tao, self. Hindi na halatang napadaan ka lang," sambit ko habang pinagmamasdan ang aking sarili sa may salamin.

Bumagsak ako sa sahig at doon malakas na humagulgol dahil kanina pa naninikip ang dibdib ko. Gusto ko itong ilabas lahat kahit alam kong wala namang magagawa ang pag-iyak ko pero ito na lang ang kaya kong gawin ngayon para aluin ang sarili ko. “A-ang liit-liit ko na... S-sobrang baba na ng tingin ko sa sarili ko p-pero may mas iliit pa pala 'ko…”

Ang totoong kalaban namin ay ang mga sarili namin. Ang kalaban ko ay ang masakit at madilim kong nakaraan. Ang kalaban ko ay ang mga taong nanakit sa akin at nagdala sa akin sa impyernong minsan ko ng kinasadlakan. Ang kalaban ko rito ay ang sarili ko mismo. Ang pinakahigit kong kalaban ay ang anino ng nakaraang pilit kong tinatakasan at tinatakbuhan. Ang madilim at nakakatakot kong nakaraan na pilit kong kinakalimutan pero sa hindi ko malamang dahilan ay hindi ko magawa-gawa.

tanong ko sa aking sarili. ***

Pakiramdam ko biglang nawala lahat ng agam-agam sa puso ko at napalitan ng walang kapantay na ligaya. Bakit nga ba kailangan ko pang pahirapan ang aming mga sarili gayung pwede naman kami ni Kurt ang magkatuluyan. Bakit kailangan kong ikulong ang sarili ko sa nakaraan gayung wala naman akong kasalanan kung naging anak ako ng isang ARA PEREZ. Siguro nga kailangan ko ng palayain ang sarili ko at harapin ang bukas kasama ang taong mahal ko.

dagdag ko pa. "Come here," niyakap ko kaagad ang sarili ko. "What? Your make-up, Solene, your make-up, iyon ang titignan ko kung maayos! Ano na naman ang iniisip mo?" "May sinabi ba ako na may iniisip ako? Niyakap ko lang ang sarili ko kasi... kasi ano... mahal na mahal ko ang sarili ko! Ikaw ata yung may ibang iniisip d'yan, e." Palusot ko naman.