Novel & Cerita Ang Aking Sarili Essay

“Sige. Magluluto na ako.” Tipid akong tumango sa kanya at nang iwan niya ako sa sala ay muli na naman akong tumulala. I feel so awful about myself. Kung sana lang ay isa ako sa mga taong kapag nalalasing ay nakakaya pa ring alalayan ang sarili. Pero hindi, e. Dahil sa katangahan ko ay mas lalong lumaki ang problema ko. Minsan nauurat ako sa ‘king sarili, e. Ang tanga-tanga ko.

Nakatingin ako sakanila na papalayo sakin. Ahhh, pag aagawan pala ha! Pfft, nakakahiya naman s***a napahiya ako sa sarili ko saglit ah. Buti nalang sa sarili ko lang ako napahiya gosh. Dahil nga mgs putang*nang mga bakla 'yon iniwan ako dito mag-isa kaya tinulungan ko nalang mimso ang sarili ko na makababa. Pagkarating ko don sa kusina ay pareho na silang nakaupo sa upuan. "Wow, ang galing naman ng dalawang to." Mahinang sabi ko sa sarili.

“I already told you, I’m not that fragile. Kaya ko ang sarili ko at kaya kong kalimutan ang bagay—ang taong walang kwenta sa buhay ko.” *** Thank you sa pghihintay ng updates. Another will be updated later. Enjoy!

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind

Anong ginagawa mo sa sarili mo? Bakit mo pinahihirapan Ang sarili Saad niya sa akin. Pero Hindi ko maaninag Ang Mukha nito sa kalasingan. Hoy.... Aloha Akala ko ba ay umalis kana...Sabi ko sa nagsalita. Pero naaaninag ko Ang paglapit nito sa akin. Sa paglapit nito sa akin ay hinawakan niya Ang aking Mukha at hinaplos haplos ito.

“Pupunta na akong Canada bukas to start my new life again. Noong nakaraang linggo lang ako nakalabas ng asylum dahil maayos na ako. Aren’t you proud of me?” Hindi ako agad nakasagot. “Of course, you’re not,” natatawa ngunit malungkot niyang sabi habang napapayuko. “Hi-hindi sa ganoon...” “Bago ako umalis ng Pilipinas, ikaw ang huling gusto kong makita.” Muli siyang tumingin sa akin. “Malaki ang kasalanan ko sa’yo at malaki rin ang utang na loob ko sa’yo. Because of you, I realized that being selfless is not that bad. Katulad din ng pagkatuklas mo sa sarili mo na ang pagiging selfish kahit kaunti ay hindi masama.”

kastigo ko sa aking sarili. Hanggang sa makapasok kame sa bahay niya wala parin ito kibo,umimik lang ito ng utusan ako maligo kaya naman pasimple ko inamo’y ang sarili ko na baka nababahuan sakin ito kaya hindi ako nito kinikibo sa saksakyan . “Mabaho ba ako?” Tanging nabulalas ko nalang. “No! “ “Eh bakit pinapaligo muna agad ako?”

“Maaaring gayahin nila ang aking itsura, ang aking mga salita, at ang aking kwento. Ngunit ang buhay ko ay binuo sa aking mga pinagdaanan—sa hirap, sa sakripisyo, at sa mga aral na natutunan ko. Ang pagkatao ay hindi ibinebenta, hindi ipinagpapalit, at hindi inaagaw. Ito ay nabubuhay sa kung sino ka talaga. At kung ang tadhana ang naglagay sa akin sa pwestong ito, wala nang sinuman ang makakapag-alis sa akin dito.” Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang pagbabago sa paligid. Ang mga tingin na puno ng pagdududa ay napalitan ng paggalang at pagkilala. Napatunayan ko hindi lamang sa kanila kundi pati na rin sa aking sarili na ang aking pagkatao ay matibay at totoo.

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.

tipid na ani ko. Para akong nauumay na hindi ko naiintindihan ang sarili ko. Palibhasa, ang dami kong iniisip. Pakiramdam ko nga, pati problema ng mundo ay okupado sa utak ko. Wala namang ganito dati, naramdaman ko lang ito pagkatapos ng birthday ko. Pagkatapos ng ganap sa amin ni Sir. “Magmula ngayon, sisingilin na kita. Sisingilin na kita nang hindi pera ang hihingin ko sayo.”