Another Word For Left Behind Novels & Stories

Kakaibang pagmuni-muni ang lumitaw sa isip ko habang nagbabasa ng 'The Perks of Being a Wallflower'. Ang kwento ni Charlie ay tila lumilitaw mula sa karaniwang araw-to-araw. Ipinapakita nito ang mga pighati at ligaya ng pagkakaibigan, kabataan, at ang mga pag-alis na nararanasan natin habang tayo'y lumalaki. Mula sa mga alaala ng mga taong gumugol sa kanyang buhay hanggang sa mga trahedya na nagbukas ng kanyang mga mata sa katotohanan, tila pitik ito sa puso na nagsasabing kahit gaano man kalalim ang mga sugat na iniwan, may mga paraan pa para muling bumangon. Hindi mo maiwasang makaramdam ng simpatiya habang sinusubukan niyang ipasok ang kanyang sarili sa mundo na puno ng mga umuusbong na damdamin at pagsasakripisyo. Pinapakita nito kung paano ang pagmamalasakit ng mga tao, kahit sa kanilang mga pagkukulang, ay nakapagbibigay liwanag sa madidilim na sulok ng ating mga isip at puso.

Isa pang sinematograpikong piraso na talagang kumikilos sa akin ay 'A Monster Calls'. Ang pagkabagabag na dulot ng pagkawalay at pagkawala dito ay ipinapakita sa pamamagitan ng isang batang lalaki na nahaharap sa sakit ng kanyang ina. Ang mga halimaw na dumating sa kanyang buhay ay tila estratehiya upang ipakita ang kanyang takot, pag-asa, at ang kabiguan na muling makapaghala sa kanyang sarili. Sa bawat kwentong ikinuwento ng halimaw, nagkakaroon tayo ng mas malalim na pag-unawa sa saloobin ng batang ito, na nahihirapan mula sa pakiramdam ng pagkakapagod sa atake ng mga emosyon. Ang mga ganitong kwento ay nagpapakita lamang na ang mga naiwang alaala at pagdadalamhati ang maaaring muling bumuo sa atin sa ibang anyo.

'Bridge to Terabithia' din ay isang magandang halimbawa ng paksang ito. Ang pagkakaibigan nina Jess at Leslie, kung saan nagtayo sila ng fantasy world, ay napaka-importante sa pag-unawa ng mga naiwan sa buhay. Nang mawalan si Leslie, ang sakit at pangungulila ni Jess ay umabot sa matinding antas, at ipinapakita nito na ang mga piraso ng ating puso na naiwan ng mga mahal sa buhay ay tila walang katapusang puwang na kailangang punan. Walang kapantay na panghugot ng damdamin ang nararamdaman dito. Ang pagkakaroon ng imaginasyon at pag-ertu ng mga alaala ang paraan ni Jess para harapin ang tunay na mundo.

Sa kabuuan, ang mga akdang ito ay nagtuturo sa atin ng mga aral tungkol sa pakikitungo sa naiwan, iyan man ay mga alaala, sakit, o mga aral mula sa mga taong nawala. Parang isang sining ang pagbuo at pag-reconstruct ng ating sarili sa mga nararanasan nating materyal, at tila mga kwentong ito ang nagiging liwanag sa ating madilim na paglalakbay.