Arrogant Tagalog Novels & Stories

Baka maiinlove ang mayamang babae sa kanya kung ipapakita niya ang kanyang prestihiyo. “Mga kapatid, lumapit kayo sa akin, tingnan niya kung gaano tayo kagaling.” Bati ni Alegro Marquz sa kanyang mga nasasakupan, hindi na siya magpatalo, at nanguna. Para kay Alegro Marquz, ang ganitong uri ng mga hooligan ay parang grupo ng mga bata sa kindergarten. Wala pang isang minuto, bumagsak lahat sa lupa si Yin Nocum at ang kanyang mga nakababatang kapatid, patuloy na umaangal.

Bakit ko 'to nararamdaman? "A-Ang init mo," sabi ko sa kan'ya at itinaggal na niya ang pagkakahawak sa braso ko. Hindi niya ako sinagot at bigla na lamang siyang napa-ubo. Kinabahan ako kaya agad kong hinawakan ang noo niya gamit ang palad ko. Agad ko rin itong tinaggal dahil sa sobrang init nito.

Paghahamon na pala ang kahulugan ng pag-awat ngayon. "Sige, ipagpalagay mo na ang gusto mong ipagpalagay. Pero kapag natalo kita sa loob lamang ng limang segundo ay ipangako mong tatanggalin mo ang pagiging arogante sa ugali mo. Naaalibadbaran ako sa mga taong kagaya mo." mapang-uyam niyang wika. Natawa ang lalaki. "Kung pagiging arogante ang pag-uusapan, hindi ka nalalayo sa'kin, bata. Limang segundo? Nagpapatawa ka ba?"

“Hindi ka pa ba susuko?” Ngumisi si Argus, ang ngiting may halong paghamon. “Ako si Argus De Luca. Wala sa diksyunaryo ko ang salitang ‘sumuko.’” “Heh.” Tumawa nang mapanlait si T. “Gano’n? Mukhang desperado ka. Halatang mahal mo talaga siya.” “Kung mahal ko man siya o hindi, wala kang pakialam!” sagot ni Argus, nagliliyab ang mga mata sa galit.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

“This isn’t law school, Miss Cruz. This is business. Walang nagbibigay ng credit dito — you take it.” Tinitigan ko siya, galit pero hindi ko maitago ‘yung kilig na ayokong maramdaman. “You really are arrogant.” > “Confidence,” he corrected softly. “Arrogance is confidence without reason.” “Wow,” sabay irap ko. “So may reason ka?” Ngumiti siya — ‘yung ngiting nakakainis pero nakaka-attract. > “You tell me.” Sandaling katahimikan. Tinitigan niya ako nang diretso, at para akong nakalimot huminga.

Sige, maglaro tayo “As you can see, I’m Daddy Miguel’s priceless possession.” Natawa ito. Tawang may halong pang-iinsulto, “Really? Kaya pala ang bilis ka nyang ipinamigay,” may sarcasm na sabi nito sa kanya, saka muling nabalik ang galit sa mga mata, “Saka ayon sa pagkakaalam ko, you’re not that expensive, for sure I can afford you. Kaya nga tayo magkaharap ngayon, hindi ba?”

Kating kati na ang kamay kong ihampas jan sa bungo mo pero hindi ko gagawin iyun sa harap ng mga tao. “Enough.” Pumagitna si warfreak sa amin at kunot noong nakatingin sa akin. “Huwag mong ikakalat ang b****a mong ugali dito.” Seryoso niyang saad. B****a? Napapangisi na lang ako dahil masyado na ba akong naging takaw gulo dito at hindi man lang sila magtanong kung ano ba talaga ang nangyari, ako agad ang pagsasabihan. Nice.

Umigting ang panga niya at lumalamig ang expresyon niya. "Bakit mas alam mo pa sakanya, Ano umamin sayo ha?"sarcastic kong sabi na nagpakunot sa noo niya. "Lalaki ako, Alam ko galawan ng mga lalaki Atarah." Eh ano ba gusto niyang mangyari?

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."