Novel & Cerita At Least We Met

Mamaya niyan baka masabi pa niya ang nilalaman ng assuming niyang utak. Nang makabalik sa table nila, inabala niya ang sarili sa pag-scroll sa social media. Ilang minuto lang din ay dumating si Mr. San Diego kasama ang sekretarya nitong si Macy. Matapos magpakilala ay nag-umpisa na ang meeting. Ang ginawa lang niya ay ang mag-take down notes ng mga important details.

"Magmula ngayon ay kanya-kanya na tayo. Malaya na kayong dalawa na magpakasal. Congratulations!" Hindi ko na hinintay na makapagsalita pa si Rafael at mabilis na akong lumabas sa bahay ni Rafael. This is the chance that I've been waiting for. Pasalamat ako sa ginawa ni Mitzy dahil mas may rason na akong makipaghiwalay kay Rafael. I should thank her later.

Salubong ang kilay ng lalaki habang nag-re-report sa amo. “Is it still possible for us to meet with him at this time? An important matter arose unexpectedly, and I regrettably forgot about our scheduled meeting,” paliwanag nito hanggang sa nakapasok sila sa opisina. Nagpatuloy lamang si Michelle sa pagsunod sa dalawa.

- MADILIM, amoy nang usok ang bumungad saamin sa entrance ng bar na pinuntahan namin ni Lhor, dalawa lang kami dahil hindi alam ni Clyde na may kikitain ang babaitang ito and if ever man na malaman ni Clyde sigurado ako na hindi yun papayag o di kaya sasama sa amin yun. "Nasaan na ba kase siya?" Iritadong wika ko dahil kanina pa dinadial ni Lhor ang number pero hindi ito sumasagot.

“Hindi ko alam. Pareho naman nating hindi mahal ang pinakasalan natin, pero hindi pa rin naging tayo. Masaya ako na nakilala kita.” “Ako rin.” Natahimik na naman kaming dalawa at tanging pagsinghot lang namin ang naririnig namin. Siguro ay pareho kaming nasasaktan dahil sa nangyayari pero wala naman kaming magagawa pa.

Hindi nito kasama si Audrey at wala rin itong balita kay Aled. Nasa bookstore ako ngayon at naghahanap ng librong pwedeng mabasa para malibang naman ako. Habang namimili ako ay aksidente kong nabitawan ang librong hawak ko. Pupulutin ko na sana ito ng may nauna nang kumuha nito. "Hi! We met again." He smiled at me. Bahagya akong nagulat sa kanya. Hindi ko inaasahan na magkikita pa kami ulit nito.

Inalis lang ng umupo kami para kumain. “Mamaya late ako makauuwi dahil may meeting kami sa kabilang TV station. Lahat kaming magpipinsan dapat naroon. Tatawag naman ako kung anong oras kami matapos.” “Noted po sir Atlas at concentrate sa pagkain,”

Sinagot pa ako na at least daw ay tumino. Hindi ko tuloy maiwasan na alalahanin ang ugali nito noon. Halos trabaho lang ang pinag-uusapan namin noon, hindi nga kami nag e-eye contact kapag nag uusap dahil yumuyuko ako. Pero dahil sa isang gabi naming aksidenteng pagkikita sa bar ay dinala kami ng tadhana dito. Kasal na kami at magkakaanak pa.

What matters is that they found each other. Even in the short moments we could steal, even in the uncertain future ahead of us, we would have this. We would have each other. And maybe that would be enough.

sabi ko habang niyayakap siya. Habang nag-uusap kami, naramdaman ko ang kapayapaan at kasiyahan sa aking puso. Alam kong marami pa kaming haharapin na pagsubok, pero sa bawat hakbang na ginagawa namin, mas lumalapit kami sa aming mga pangarap bilang isang pamilya at bilang magkasama sa buhay. "Anne, tara na at mag-lunch tayo. Deserve natin ito pagkatapos ng matagumpay na meeting," sabi ko habang inaabot ang kanyang kamay.