Arthur's Fist の小説・ストーリー

Ano ang karapatan nito na saktan ang lolo niya gayong wala nga ni isang patak ng dugo ang dumadaloy sa ugat ng hayop na ito. Duguan na ang mukha ni Arthur at tumutulo ang preslong dugo mula sa kilay at ilong nito. Ngunit patuloy pa rin si Andrei sa pagpapaulan ng suntok. Pero nanlaban ang lalaki at nakaganti ng suntok na tumama sa panga niya. Malakas din siya nitong itinulak paalis sa katawan nito. Mabilis na Gumapang si Arthur para kunin ang baril na tumilapon kanina pero mas mabilis ang kilos na dinampot iyon ni Andrei at itinutok kay Arthur. “Lyca! Sandali!”

Tanging boxers lang ang kanyang itinira. Oh help me Lord! Nasaan na ba kasi ang Arthuro na 'yun???! Pinagana ko ang aking utak ng hilahin niya ang aking paa palapit sa kanya. Hindi ako nagprotesta, nanatili lang akong nakatitig sa kanya. So much lust were visible in his glittering eyes while staring at me. He parted my legs and crawled on top on me. "Won't you even protest--"

Labis ang pagtataka ko pagbalik ko nagkaroon na ng comotion. “You think you're fucking hilarious? Don't you? Motherfcker!” mabangis na sumbat ni Sixto habang nakahigit sa kwelyo ni Art. Agad-agad akong pumagitna bago pa niya masuntok si Arthur. Wala pa rin pinagbago si Six! Napaka barumbado pa rin. Pinauwi ko na lang si Arthur at todo hingi rin ako ng pasensya sa kabalustugan ng pinsan ko.

“Nandito na po ako.” Kinuha niya ang maputla at namamayat nitong kamay. Dinala niya iyon sa kanyang labi. Muling nagsipatakan ang kanyang mga luha. “I-I’m sorry po. I’m sorry…” Paulit-ulit niyang hinalikan ang kamay nito at hinaplos ang ulo ng matanda. Malayong-malayo ang itsura ni Arthur sa taong tinitingala niya noon. Arthur Bently was mighty, and smart person.

"Bud..." Nang tawagin ako ni Arthur ay napatingin ako sa kaniya. But he's looking at my hand, sa bote ng tubig na hawak ko na yuping-yupi na. "Did I hit a nerve?" he asked, smiling. Binilog ko ang bote at itinapon 'yon sa basurahan hindi malayo sa aming pwesto. Nang harapin ko ulit si Arthur ay itinaas ko ang gitnang daliri ko sa kaniya.

Dahil do’n ay ngumiti siya pabalik sa akin at bahagyang pinisil ang aking kamay. Sisiguraduhin kong sa akin papabor ang lahat. Miski ang nakaguhit sa aking tadhana ay sisiguraduhin kong hindi matutupad. Ang mga gahaman at mapangmataas na grupo nila Arthur ay hinding-hindi magkakaroon ng tyansa. Matatapos lamang ang laban na ito kung ako o sila ay haharap sa kamatayan.

Habang nagsasalita siya, hindi niya maitago ang tuwa nila. 'Sa wakas, ang pinakamalaki nating kalaban, si Darryl, ay nahuli rin.' Huminga nang malalim si Arthur, nag-isip ng ilang sandali at sabi, "Putulin niyo ang isang kamay at paa niya para hindi siya makatakas sa oras na magising siya." Nagsalita si Arthur na may diretsong mukha, at ang mga mata niya ay nagpapakita ng kalupitan.

Blag! Nabitawan ni Arthur ang baril na gumulong sa dilim habang ito ay napatumba sa sahig, humahawak sa kanyang duguang ilong. Susubukan sanang bumunot ng armas ng apat nitong tauhan, ngunit huli na ang lahat. Bang! Bang! Bang!

banta niya nang halos 'di bumubuka ang bibig sa panggagalaiti. Arthur scoffed. Pinahid nito ang manggas ng palapulsuhan sa dumugong labi. "Really? Wait, dapat ba akong matakot? You're funny, bro," he laughed mockingly. Ilang saglit lang ay nagseryoso ang mukha nito at sinalubong ang umiigting niyang panga at matatalim niyang titig. "What can a bastard do anyway?" "Get. Out," mariin niyang sabi.

Si Sonya ang dahilan kung bakit nagkahiwalay ang kambal at kung bakit namuhay siya ng malaki ang galit kay Miscy na inakala niyang inabandona ang anak nila. “Hayop ka, Javier!” Umalingangaw ang galit na boses ni Arthuro sa buong paligid. Tinutukan siya nito ng baril. Pinakatitigan niya ang baril, sobrang linis at kintab nito na isang kalabit lamang ni Arthuro ay hindi ito papalya dahil bagong-bago.