Assassin In Tagalog Novels & Stories

saad ko rito sabay itinaas ang baril at itinutok sa kan'yang ulo. "Huwag mo akong maliitin kapag bihasa na sa maruming kalakaran, Cervantes. May dugong Assassin', na walang awang pumatay sa mga katulad niyo na hindi na katanggap-tanggap sa langit kahit impyerno! Napatingin naman ako sa dulo ng baril ko na umuusok. Nakatitig lang ako kay Cervantes na nakalugmok ito sa harapan ko. Dilat ang mga mata niya at naliligo ito sa sariling dugo.

sagot ko dito. “Woah! Ano yan? Pwede ba yung maganda mong hubog?” Tanong nito sa akin. “Ang tapang mo pare!” Wika ng lalaki sa likod. Alam ko maraming tao pero wala akong pakialam, may sampung segundo pa ako. Pinakita ko ang talim ng Pin Needle ko at may sarili pa itong dugo. “Alam mo ba ang tungkol sa mga assassin? Kaharap mo ang isa..” mahina pero alam kong narinig ako nito.

I am two moves ahead of him kaya may advantage ako sa kabila ng pinakita nitong kakaibang ability. Bago pa nakatayo ang assassin ay mabilis ko na itong nilapitan at hinawakan sa kanyang batok sabay hagis sa kanya dun sa punong kahoy na malapit sa akin. At upang masigurong mawalan ito nang malay ay nilapitan ko pa ulit ito at sinipa sa sikmura. Napaungol lang ito pagkatapos ay nawalan na ng malay.

Bago siya makatayo, isang matalas na dagger ang lumipad papunta sa kanya. ‘Ang lakas na assassin.’ Inisip niya, napatunganga. Ang kanyang katawan ay tumalon pabalik at iniwasan masaksak. Pumihit siya sa gitna ng ere at mabangis na sumipa sa ulo ng kalaban niya.

paglinaw niya at pinaypay ito sa mukha niya. "Ah so ang mga assassin pala, bukod sa tinatawag kayong Moretti, may mga title din kayo?" anito, nangangailangan ng kumpirmasyon. "You hit the spot," aniya sa pakanta na paraan. "Siguro si Cassandra, Marksman," hula nito. "Dahil mostly sa mga asintado, Marksman ang tawag. Even you," paglinaw niya. "Bang bang, bawat bang may natatamaan, so you're a marksman."

Napaka bilis nitong gumalaw na parang isang assassin ang kanyang mga galaw. "Assassin!?" sabi ko sa aking sarili habang nakatingin dito. "Totoo bang isang assassin ito? Kung ganoon, totoo pa lang may assassin?" dagdag kong tanong sa aking sarili habang manghang-mangha sa nakikita ko.

Ginamit niya ang dilim bilang kaniyang kakampi. ​Isa-isa niyang nilapitan ang mga assassins. Ang unang assassin ay hindi man lang nakalingon nang baliin ni Cyrus ang leeg nito sa loob ng isang segundo. Ang pangalawa ay sinubukan siyang barilin, ngunit sa sobrang bilis ni Cyrus, nahawakan niya ang baril at itinapat ito sa sariling baba ng assassin bago kumalabit ang gatilyo. Thud. Walang ingay, tanging ang bagsak ng katawan sa carpet. ​Ang pinuno ng mga assassins ay nagsimulang kabahan. "Nasaan ang lahat?! Bakit hindi kayo sumasagot sa radyo?!"

mahina at diin na saad niya. Humarap ako rito at diretsong tiningnan sa mga mata. "Sa mundo ng mga Assassin's, we are a heartless. We sent to kill or to be killed. Kapag mahina ka, ikaw ang unang mamamatay. Huwag mo hintayin na ikaw ang papatayin nila." "M-May batas tayo, D-Daphne! At Sundalo ka, at alam mo ang karapatang pantao!"

Kunot-noong turan ni Bashie. "Isa sa mga kaklase natin ang killer!" Panlilinaw nito. Halukipkip na inirapan ni Bashie si Raymond. "Alam mo sa kanunuod mo 'yan ng horror kaya kung anu-ano na 'yang iniisip mo!" Bulyaw nito.

"Bakit, ano ba ako? Pulis? Sundalo?" Hawak-hawak ang handgun, tumayo si David at deritsong tumingin sa mga mata niya. "Hindi ka pulis, at mas lalong hindi ka sundalo." Mas lalo pang bumilis ang tibok ng puso niya. "K-Kung ganoon. . .A-Ano ako?" "Assassin." Her jaw dropped. Hindi siya nakapagsalita. Ni hindi niya magawang ibuka nang tuluyan ang bibig. Ilang beses niya itong ibinuka para magsalita, pero agad din isinasarado.