Benjamin Pascual Novels & Stories

Pagkatapos ay may biglang lumabas na bagong verified account. Personal account ni Mr. Pascual. At ang pinakaunang post nito ay isang simpleng French quote. "Les vêtements n'ont pas d'âme jusqu'à ce que quelqu'un les porte." Kasunod nito ay isang mention. @Jam Tuluyang nabaliw ang internet. "WHAT?!" "Mr. Pascual himself?!" "Nag-register siya ng local account para lang dito?" "Design students will cry when they see this."

Kasalukuyan akong nasa opisina ko sa isang restaurant na pagmamay ari ako, mayamaya pa ay bumukas ang pinto at pumasok ang isa sa mga empleyado ko. “Ma’am, may naghahanap po sa inyo sa labas.” anas niya. “Sino daw?” tanong ko. “Gabriel daw po ang pangalan, siya yata ‘yong kasama niyo nakaraan.” At dahil sa sinabi niya ay inutusan ko siyang papasukin sa opisina ko ang binata. Hindi din nagtagal ay bumalik ito kasama si Gabriel at pagkatapos ay iniwan niya na kaming dalawa.

Benjie Ponce, tulad ng aming naging kasunduan. Nakaramdam pa ako ng awa kay Paula, na matagal pang pagsasawaan ng mga ito, at pati na kay Riza, isa ring nag-aaral sa pinapasukan kong high school, na pinagawa sa akin ng paraan upang makilala at mapalapit kay Mr. Benjie Ponce.

palusot ko. “I see.” Tumango siya at umupo sa silyang katapat ng inuupuan ko. “Benjamin Amante nga pala, from research team B. Tawagin mo nalang akong Ben,” nakangiting pagpapakilala niya sa kaniyang sarili. Nag-alok pa siya ng pakikipagkamay. “Beatrize Causalle, Food Technologist.” Ngumiti rin ako at nakipagkamay. Mukha naman friendly itong si Ben. “Bea nalang for short.”

Isang taong naging parte ng buhay ko. Lumapit naman sila sa kinaroroonan namin. "Hey guys, I'd like to introduce someone to you. He's-.", Celine "Josh.", pagpuputol ko naman sa sasabihin sana ni Celine "Hey Violet.", nakangiting sabi naman niya I can't believe it. He's really here. Josh Pascual. He's my best friend... and he's one of the guys who used to court me before. But with our little bit of history, we still remained good friends up until he went to the U.S and lived there for good.

tanong niya sa akin. Nag-isip pa ako sandali kung sasabihin ko ang pangalan ko. Sasabihin ko ba ang totoong pangalan ko sa taong ngayon ko lang nakilala? “Antonius Emmanuel Pascual,” aniya saka inilahad ang kaniyang kamay sa akin. “Ang tawag sa akin ng mga taong kakilala ko ay Anton, kapag sa trabaho naman ay Engineer Pascual.”

SANDRA’S POV “Ako po si Benjamin Alburo, ang nautusang patayin ang pamilya ng yumaong si Ignacio Asuncion,” wala akong kurap habang nakatitig sa lalaking nakasuot ng kahel na damit, nakaposas ang mga kamay, habang hindi makatingin ng diretso sa madla.

“Don’t get us wrong, Mr. Dela Paz. Nasa top tayo ngayon, pano kung maungusan ka ulit ng mga Avery? Tulad nga ng sinabi mo, sayang ang pinaghirapan natin. This is our chance para makakuha ng maraming investors and clients. Kapag ang ate mo ang humawak ay baka…” “Shut up!” halos mapatalon ako sa lakas ng boses ni Josh. “I told you, don’t ever underestimate my sister! Alam mo bang napapirma niya ng project si Mr. Ivanov na siyang pinakamayang businessman sa Russia? Tell me, Mr. Pascual, can you do that?” Natahimik ulit ang lahat. Napayuko naman si Mr. Pascual.

”Celeste Irina. Pagkatapos ay tumingin siya kay Irina nang may malalim na emosyon sa mga mata. “Irina, this is Danico Pascual.” Pakilala naman ni Yael sa lalaking nagtanong kay Irina. Nagpakumbaba si Irina, bahagyang yumuko, at maingat na nagsalita, “Hello, Mr. Pascual.” “So, it’s Miss Marasigan,” tugon ng lalaki, si Danico, ang CEO ng Pascual Shipping Corporation.

Puno pa rin sila ng galit at sama ng loob, at hindi na nila ito napigilan pagkatapos nilang marinig ang mga sinabi ng lalaking nakamaskara. Humakbang paharap si Benjamin. “Hoy, disipulo ng Corpse Pavilion, kahit na hindi ko pa alam ang pangalan mo, hindi na maganda ang naging impresyon namin sa’yo. “Bakit parang puro pang iinsulto lang ata ang alam mong gawin? Nakalimutan mo na ba na lagi ka na lang sinasampal pabalik sa tuwing magsasalita ka?