Benjamin Pascual Novels & Stories

"You look like an idiot Benjo." "You're an idiot too, singkit!" "Bì zuǐ! Bùrán wǒ huì kǎn nǐ de..." (Shut up! Or I'm gonna cut your...) Eugene Xao is haft chinese, haft filipino tapos 'tong si Benjo Pichard naman ay haft pilipino, haft ungas. "My what?!" "Your hair." "Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..."

Hindi ko sinagot sa una, pero nang hindi ito tumigil, nanginginig kong pinindot ang green button. “Celeste Ramirez?” malamig na boses ng babae sa kabilang linya. “This is Attorney Pascual. Your father just collapsed. He’s in critical condition. The family is requesting your presence immediately.”

sunod-sunod niyang tanong. “Ako po si police staff sergeant Pascual ng himpilan ng pulisya sa Maynila. Pasensisya na po, pero nasangkot po si Ms. Jaela, ang kapatid ninyo, sa isang insidente ng pamamaril ngayong gabi.”

"Salamat, Ben. Ako na ang bahala rito." Nang makaalis si Ben, naiwan kaming dalawa sa sala. Naupo si Sebastian sa tabi ko, hawak pa rin ang kamay ko. "Sebastian, sino ba talaga 'yung lalaking 'yun?" tanong ko. "Bakit takot na takot ka sa kanya nung nasa Switzerland tayo? At bakit siya nandito ngayon?" Umiwas ng tingin si Sebastian. Kinuha niya ang baso ng tubig sa mesa at uminom. "Ang pangalan niya ay Julian. Julian Alcasid."

Ako ang naidiin niya sa kasalang hindi naman ako ang gumawa. "Beatrice Pascual, ikaw ay itinuturo ng mga ebidensya sa salang pagpatay sa iyong asawa. The facts presented have clearly established your direct participation, and no sufficient justification has been proven to lessen your liability. Therefore, by the authority of the law, this Court sentences you to suffer the penalty of life imprisonment, to be served at the national penitentiary. You are likewise ordered to pay the corresponding civil indemnity and damages to the heirs of the victim, as provided by law.

Napatingin naman ang binata sa akin. At matamis na ngumiti sa akin ang lalaki. “Hi, nice meeting you, i'm Joshua Bautista!” Nakangiti pagpapakilala nito sabay lahat sa aking harapan ng palad nito. Kahit nahihiya ay tinaggap ko ang pakikipag kamay ng binata. “Hello, ako naman si Vee Pascua,” nakangiti saad ko naman rito.

"Benjamin. Rome Benjamin Azcárraga." Rome Benjamin Azcárraga, I repeated his name silently, committing it to memory. It was a name that sounded both powerful and distinguished, much like the man himself. "It's a pleasure to finally know your full name, Rome Benjamin Azacárraga," I said with a hint of a smile.

At sa ilalim ng lahat ng iyon… Bumabalik din sa isip ko ang mga kamay ni Leon, ang mga labi niya, at ang pakiramdam na ibinigay niya sa akin kagabi. “Mella!” Ikinaway ni Bianca ang kamay niya sa harap ng mukha ko. “Saan ka na napunta?” “Wala.” Pinilit kong ngumiti. “Magkwento ka pa tungkol sa fiancé mo. Ano ang pangalan niya?” “Joshua Pascual the Third.” Napangiwi siya. “Pretentious, ’di ba? Pero halos nakakabawi naman ang abs niya. Gusto mo bang makita?”

Syempre ay naroon din ang bise alkalde na siyang sponsor sa palaro. Ayon kay Padre Tiago, nagbigay ng 50,000 pesos na pondo ang kampo ni Bise Alkalde Bastian para sa mga gustong lumahok. Syempre, mayroon ding mananalo. Si Vice Mayor Bastian Villamor ay 40 taong gulang na, byudo at may nag-iisang anak na si Carlo Villamor, 18 taong gulang, ka-edad ko rin at nag-aaral sa syudad.

“Marcuz, matagal na tayong tapos. Hindi na kailangan ang paliwanag.” “Hindi ako nandito para guluhin ka,” sagot ni Marcuz, ang kanyang boses ay puno ng determinasyon. “Pero sana bigyan mo ako ng pagkakataong magpaliwanag. Isang beses lang. Kahit saglit lang.” Sa pagkakataong iyon, pumasok si Benjamin mula sa kabilang pinto, halatang nagulat nang makita si Marcuz.