Bojack Horseman Quotes Mga Nobela at Kwento

Utos ko na siyang dahan dahan bumukas ang bakal na gate ng Underground. - Never feed a Horse, you don’t ride.

Ramdam na ramdam ko ang dibdib niya sa likuran ko. Naramdaman ko rin ang mukha niya sa gilid ng mukha ko. Hula ko ay kung lilingon ako sa kanya ay mahahalikan ko na ang pisngi niya. “I will teach you on how to ride this damn horse,” umawang ang labi ko sa sinabi niya. Hindi na ako naka sagot nang patakbuhin niya nang mabilis ang kabayo na sinasakyan naming dalawa.

Napalunok ako ng sabihin iyon ni Hari bago niya buksan ang pintuan ng sasakyan para makapasok ako. Ilang beses akong napakurap. Anong kabayo ba? Totoong kabayo?! Teka—may iba bang kabayo?! "Gusto ko no'n!" React ko. Nanlaki naman ang mga mata ni Hari pero kaagad ding napakunot ang noo. "What?" Hindi mapakaniwalang tanong nito. "Sabi mo baka ibang kabayo na," I said while thinking about those horses I could ride. Anong kulay kaya? Puti? Brown? Wait! The black looks appealing though! I mean, I haven't tried one, gusto kong ma-try!

“Napagod ka ba kakalibot at nakasakay ka na kay Von?” Kumunot ang kanyang noo. “Von? Who’s Von?” Mahina itong natawa. “I’m talking about the horse. He’s Von. Siya ang pinakamabait rito sa farm. Sa lahat ng mga kabayo, ito lang hindi binibenta dahil sobrang bait at matagal na rin ito sa farm. And could you please, stop talking english, anak? You need to learn how to speak your first language.”

Nakahawak siya sa taling nakasabit sa kabayo na nagsisilbing pinagkakapitan namin at ipinanghahampas niya tuwing pinapabilis ang kabayo. The horse was running fast, but I am not afraid because I know that Zeidan will never let me fall. Nakangiti lang ako habang pinapanood ang kalawakang binabaybay namin. My chest was pounding crazily. Sumasabay ito sa bilis nang pagtakbo ng kabayo. "Napakaganda ng lugar na 'to, Zeidan." Sambit ko dahil labis akong namamangha. "Ang ganda ng mga tanawin."

Sabi nya saakin na kinatawa ko ulit. "Mr Jacobs. Kahit anong sabihin mo. Hinding hindi ko pipirmahan yan" Sabi ko sakanya "then, say goodbye to your car" Sabi nya saakin. Agad ko namang sinipa yung ano nya. Agad naman syang namilipit sa sakit at nabitawan yung susi ng kotse ko. Kinuha ko naman yun at ngumisi sakanya. "then say goodbye to your dragon balls Mr Jacobs" Sabi ko sakanya.

Nasa kaliwa ko si Grumpy, nasa kanan naman ni Ysa si Ella. "Gusto mo bang nag-aalaga ng mga kabayo?" Tanong ko kay Ysa. Tumango ito sa akin, "yes. Masarap sa pakiramdam kapag kausap mo ang mga kabayo. Horses can help your mental health. They helped me a lot." Aniya at bahagya kong nakita ang lungkot sa mga mata nito. "Why? May problema ka ba?" I asked. Napailing ito, "wala," aniya pero halatang may tinatago ito, "practice ka muna at baka nakalimutan mo na ang pagsakay sa kabayo." Anito at ngumisi sa akin.

“Patayin ninyo siya sa harapan naming ngayundin!” Dito na umapaw ang mga galit na komento ng mga tao sa paligid. Agad na napatingin ang walang patawad niyang mga mata kay White Horse. “Buwisit! Isa talagang tusong lobo ang White Horse na ito. Ang lakas ng loob niyang siraan ako at ngayon ay gusto naman niya akong mamatay!”

namamaos ang boses kong sabi sakaniya. Ngumiti siya at hinaplos ng magaan ang buhok ko. "Nagpahangin lang sakay ng kabayo, I'm starting to like those horses." sagot niya, kumimi ako. "Saan ka naman' naabot?" pangungulit ko pa. "We ran with no direction in mind, just riding the horse. Pero sa dulo pala ng lugar na to may dead end." pagku-kwento niya na may pagturo pa sa direksiyon kung saan ang dulong sinasabi niya.

Sa pagkaka-alala nya kanina ay nilalandi nya lang naman ang dalawang yaya nito. "Wag po kayo mag-aalala Mam Jonie, Sir Ken ako po ang bahala ky Senyorito Gray kapag andito sya sa kwanda. Mukhang mahilig po ang bata sa kabayo.. tuwang-tuwa po cya lagi kapag andito cya" "Mukhang nagmana si Gray sa Lolo Gilbert nya na mahilig din sa kabayo." Komento naman ni Ken. "Daddy, pwede ba akong sumakay ng horse?"