Tuwing naiisip ko ang simula ng serye, parang bumubukas ang isang lumang mapa: may mga lupain na nakalagay, mga landas na hindi pa natatahak, at isang marka kung saan nagsisimula ang lahat. Sa unang libro ng 'Halven', sinasabing ang mundo ay nahati — hindi lang sa teritoryo kundi sa mga tao ring may half-blood na dala: kalahating tao, kalahating sinaunang espiritu. Ang bida, si Aerin, isang ulilang naglilinis ng mga alaala at nagtatrabaho sa palengke, ay hindi alam na dala niya ang isang maliit na pulseras na kayang magbukas ng mga bakas ng lumang kapangyarihan. Nang magising ang pulseras, dumating ang mga hukbo ng Regent na gustong kunin ang lahat ng half-blood para gawing sandata sa isang nalulumbay na diyos.
Ang unang kabanata ay punong-puno ng pagtakas at mga lihim: nakilala ni Aerin ang tatlong taong naging kaagapay niya — isang dating guwardiya na may mga sugat sa puso, isang palaboy na marunong sa mga sinaunang salita, at isang batang albularyo na may koneksyon sa mga espiritu. Habang tumatakbo sila, unti-unting nahahabi ang kasaysayan ng 'Halven' — kung paano nasira ang kasunduang nagpaghiwalay ng mga mundo, at kung paano nabuo ang Regent sa kapangyarihang nagpapalago ng takot.
Hindi natatapos ang libro sa isang matinong kapayapaan; sa halip, may malaking labanan na nagwawakas sa isang mapait na tagumpay: naipagtanggol nila ang isang sinaunang pook ngunit napilitan silang maghiwalay. Tapos nito, may napakadaling paghahayag — ang pulseras ay bahagi ng mas malaking susi. Napahanga ako sa paraan ng akda na sinasalamin ang mga tema ng pagkakakilanlan at sakripisyo; ramdam mong umiikot ang kwento sa maliit na desisyon ng tao, at hindi lang sa mga dambuhalang pangyayari.