Motorcycling Quotes Novels & Stories

Sabik niyang sabi bago niya pinaandar at mabilis na hinarurot ang motorsiklo na tipong pati kaluluwa ko naiwan sa pwesto namin kanina. Gaya ng nakaugalian, masaya kaming humihiyaw sa daan ta’s pag may pagkakataon, ginugulat namin ‘yung ibang tao. Sisigaw na parang tarzan tsaka hahalakhak na parang akala mo walang bukas kung tumawa. Inuunahan nga rin namin ang mga sasakyan na nasa harapan na huwag naman sanang gawin ng nakararami dahil iba ang disgrasya ngayon.

The silence between them was a shared understanding, a bond forged in the crucible of their audacious decision. As they rode on, the weight of their circumstances began to lift, replaced by a sense of exhilaration that unfurled within them. The motorcycle's engine became a symphony of rebellion, a declaration of their defiance against the confines of their lives. They were two souls hurtling through the night, seeking solace in the embrace of the unknown. The road stretched out before them, a canvas of endless possibilities, and as they rode into the dawning light, the world seemed to hold its breath, waiting to see where their journey would lead.

"Son, please, may sakit ang mommy mo at—" "Dad, hayaan niyo na po ako. Pasensya na rin sa gagawin ko sana susunod na araw. Gusto ko lamang pong matahimik na ang buhay ko at itama ang dapat itama." Pagkasabi niyon ay sumakay na siya sa luma niyang motorcycle.

“Kami ang magmomotor. Maglakad ka! Parusa mo ‘yan.” Sumakay siya sa motor. Umangkas siya sa pinakadulong bahagi. “Humawak ka. Baka mahulog ka,” anito. “Ayokong dumikit sa’yo, allergic ako sa taong nagbibintang ng walang sapat na ebidensya.” Pinaandar nito ang motor at biglang nagpreno kaya sumubsob siya sa malapad nitong likuran. Napakapit siya ng wala sa oras. Tila ito nasa racing sa bilis ng andar.

Agad kong pinaharurot ang motorsiklo palayo sa mga kalaban, peri dahil marami kaming nasa racetrack ay hindi ko agad magawang makalusot sa mga ito. Pinilit kong makalusot sa motorsiklong nasa unahan ko, nang bigla ay may gumigitgit sa likurang bahagi ng sasakyan ko. Dahil sa bilis nang takbo ko at lakas nang pagkakagigit ay nabitiwan ko ang isang kambyo. At naging dahilan para magpagewang gewang ako sa racetrack. Mabuti na lang at agad ko ring nabawi ang clutch saka mahigpit na hinawakan ito. Subalit hindi pa ako masyadong nakakabawi ay may dumikit na namang motorsiklo sa kanang bahagi ko. Ganoon na lang rin ang gulat ko nang makitang may hawak na baril ang driver niyon at itinutok sa akin.

Nilayasan ko nalang siya dahil wala akong maisagot. Pagkabalik ay dumiretso kaagad ako sa mismong oval shaped circuit ng Jazz MRC. "Wow." Nasambit ko nang makita ang napakalawak na speed way. Pagkalingon ko sa aking kanan ay nakita ko ang apat na kalalakihan sakay ang kani kanilang mga superbike. I easily identify whos' sir Phin between them because of the color black motorbike he chose earlier.

"Its late and too dangerous for you." "Sanay na akong ganitong oras kung umuwi." She folded her arms and was extremely annoyed with his persistent but the man, he remained calm not minding her mode. "Still-" "Its not safe for me to ride that thing too." Walang sinuman ang may ari ng motor ang hindi pa naaksidente. It may convenient as way of transportation but its not that safe thou. "You did last-" "Ay.. wala kang car. Sorry but its a no."

Napangiti siya sabay reply ng thank you rito. Habang nagdadrive siya panay kanta pa siya at sa sobrang saya niya hindi niya namalayan na may parating na motorcycle kaya iniwasan niya ito at bumangga siya sa kabilang poste. "Kattie, love." huling sambit niya bago siya mawalan ng ulirat.

May dumaan kasing motorsiklo at kamuntikan na siyang mahagip nito, kung hindi pa siya hinigit ng binata ay baka aksidente ang aabutan niya. "Ang lawak-lawak ng daan dito pa dumaan! hoy, ayusin mo nga pagmamaneho mo!" sigaw niya sa nagmomotorsiklong dumaan.Tila hindi naman makapaniwala ang dalaga at nakatitig lamang sa kaniya. "Ayos ka lang?" tanong niya.

Isang ninja motorcycle ang model n'on at may malaking tangke, hindi ako kumbensido na kaya niyang imaneho 'yon. "Wait a minute, that's the fucking vehicle you want to ride?" "Yeah, what's the matter? You afraid?" ngisi pa niya sa akin. I doubt myself also, takot nga ba ako? I cleared my throat and proceed the worst decision that time, ang sumakay sa motor niya. "Sasakay ka rin naman pala..." with her accent and slang tune. "Shut up, just drive." My voice is cold like my sweat in my forehead. Damn it!