Novel & Cerita Bravery Sentence

Brea finds him funny so she chuckled. "silly, I'm just so proud of you earlier. Your mom is so happy of how you spoke to her earlier. So I'm so proud of you, more than proud that you opened up your heart again and trying to trust your mom again." parang nag sink in din dito ang ginawa nito kaya ngumiti din ito.

May bahid ng inggit sa kanyang mga mata. Gusto sanang sabihin ni Eloise na ang lakas ng loob at katatagan niya ay bunga lang ng mga pagkakamaling naranasan niya noon—mga bagay na ayaw na niyang maulit pa. Sa dami ng pinagdaanan niya, natutunan niyang mamuhay na hindi na pinapasan ang bigat ng nakaraan. “Kung bibigyan ka pa ng isa pang pagkakataon para ipaglaban ang isang bagay, that’s already bravery,” seryosong sabi ni Eloise.

“Miss Clarissa, you’re not only beautiful, you’re brave.” “Pero alam mo,” dagdag ni Santos, yumuko nang kaunti palapit, halos bumubulong, “bravery is not just about drinking. Sometimes, it’s about being… flexible.” Nagtagpo ang mga mata nila, malamlam at puno ng masamang balak. Pinilit ni Clarissa na tumawa, magaan pero kontrolado. “Flexible, yes. Pero sa business terms lang po iyon, sir.”

Kahit kailan talaga makulit ang lalaking iyon. “Mahal kita, Anna, kayo ng anak nating si Brave. Alam kong kulang ang salita para patunayan 'yon sayo, kaya ako narito ngayon at nakaluhod sa paanan mo, ito'y patunay ng aking pagmamahal. Anna, marami akong nagawa sayo na hindi maganda noon. . . nasaktan kita at pinabayaan. Kaya humihingi ako sayo ng kapatawaran sa lahat ng pagkukulang ko, sa lahat nang naging kasalanan ko." Puno ng damdamin na pahayag ni Brett. Maging ang mga luha nito ay tumulo rin at wala na itong pakialam kung nakikita iyon ng mga taong nasa paligid niya.

Hindi malinaw kung panunukso ba iyon o paghanga. Pero alam ni Max, hindi galit ang tono ng boss niya. Seryosong tumango si Max. “Madam is really brave.” Napataas nang bahagya ang kilay ni Arturo. Brave? Yes. Very brave. Maging siya ay hindi inasahang kayang ilantad ni Marian ang pinakamadilim nitong nakaraan nang ganoon katatag. Hindi lahat ng tao kayang gawin iyon. Lalo na ang isang babae.

bulong ko, halos hindi marinig, "I... I've been so scared. I didn't know if I could... if I could ever be enough." "Anak," sagot niya, may lambing at tibay, "It's okay to be scared. Being brave doesn't mean you aren't afraid. It means you face it anyway. And you don't have to face it alone. I'm here. Always." Napaiyak ako nang dahan-dahan, iniikot ang towel sa kamay ko, nanginginig sa gitna ng takot at kaluwagan.

My love for Adi will never fade, that is truth that I will never omit And this is the end story of The Brave Girl. ---------- Read.Vote.Comment © michiekelss

Her face wrinkled because of embarrassment and guilt. Minsan talaga, hindi sila magkasundo ng bibig niya. Frenemy niya ito! She really comes off insensitive at times because of her brutal honesty! “Uh...” nangapa si Bria ng magandang sasabihin. She chuckled awkwardly. She demanded her brain to think of the right words to say. May idea na siya sa pinagdadaanan ni Magnus pero kung ano-ano na naman ang nasasabi niya.

Pinagdiinan pa talaga na wala akong silbi. "Bawiin mo nga ang sinasabi mo, dahil hindi ako clumsy, malakas kaya ako." Ulit ko, kulit eh. "Yeah you're strong and brave but when I saw you on the last day… lifeless… no heartbeat…I don't know how I felt that day." "Zane… " bigla akong nanghina dahil sa sinabi niya.