Bravery Sentence Mga Nobela at Kwento

"Alam mo namang ang babaw lang ng luha ko e. I'm not like you. You have a brave heart." Ngumiti ito ng bahagya. "Because I have to. Ito na lang ang meron ako Klara, so I also want you to be brave like me. Para hindi ka mamaliitin ng iba. Lalo na niya." She's pointing out Logan. "Don't show anyone you're a very soft woman, Klara lalo na sa Logan Falcon na 'yon. Hindi dahil mayaman s'ya at nasa mataas na antas ay itatrato ka na lang niya na parang walang halagang tao. Huh, subukan lang talaga ng Logan na iyon na saktan ka ng lubos. Hindi ako magsisising pagsasampalin at kalmutin ang pagmumukha niya," says Brianna, na totoong nanggigigil kay Logan.

Kailangan kong maging matapang ngayon. “Damn it, Mara!” singhal niya. “You think you’re brave? No. You’re reckless. And reckless people… they don’t last long.” kita ko sa itsura nito ang galit, nakakuyom narin ang mga kamao nya na parang gusto na nyang manuntok ng wala sa oras. “Then let me die trying,” mariin kong sagot. “At least hindi ako naging duwag.” pagmamatigas ko kahit sa totoo lang nakakatakot na sya.

Her shoulders were trembling, and tears fell into her cheeks. Hinayaan muna siya ni Brielle na umiyak hanggang sa gumaan ang pakiramdam niya. Pinahid nito ang mga luhang pumatak sa mga mata niya. “You are still young and business world is the cruelest world for those who are not prepared. Kaya hangga't maaari huwag na huwag kang magpapakita ng kahinaan mo dahil iyan ang magpapabagsak sayo. Isang araw kapag kaya mo na kahit anumang pagsubok ang dumarating malalampasan mo,” tugon ni Brielle.

“Security—” Biglang hinablot ni Brianna ang awdotibo. “You should be thankful Mom didn’t sent you to jail. Muntik na rin mamatay noon si Ahmed. Wala kang utang na loob!” “Get out, Brianna!” “I’m sure Ahmed still couldn’t remember what you did. Tingnan natin kung gugustuhin ka pa niya kapag nalaman niyang mamamatay-tao ka.” “Sasabihin mo sa kanya?”

Hindi niya alam kung gaano kalalim ang ibig sabihin ng salitang ‘brave’ sa akin ngayon. Habang nasa biyahe pa kami ni Sir Jacob, hindi ko maiwasang mapatingin sa kanya. Ang lalim ng tingin niya sa kalsada, seryoso… pero safe ang pakiramdam ko sa tabi niya. Ang weird. Sa dinami-rami ng operasyon ko bilang undercover agent, ngayon lang ako kinabahan hindi dahil sa kalaban—kundi dahil sa taong kasama ko. “Okay ka lang ba talaga?” tanong niya, hindi inaalis ang tingin sa daan.

he said "Sige na, uwi na, bukas kakausapin ko magulang mo okay?" I said. "What?" gulat niyang sambit. "Ayoko, baka kung ano gawin nila sa iyo," nag-aalalang sambit niya, "Hey it's fine naman. Kung ayaw nila sa'kin. I will still fight gaya ng ginagawa mo sa'kin. I want to be brave like you," I said. "You're the bravest among others okay? You almost lost yourself yet you're here with me, still fighting for what's right," he explained. I don't know what to say...I'm so lucky to have him in my life. I was thankful that I met him but it was a coincidence.

Nauwi na lang sa simpleng ngiti ang ngisi nito. Napakayabang niya. Simentado ang isa niyang braso pero nakapagsasalita pa siya ng ganito sa lalaking ito, na ama ng babaeng kinaiinisan niya na husto. Kung sakalin siya ng matanda na ito ay hindi niya sigurado kung makalalaban siya tapos ang tapang-tapang niya. "You're such a bery brave woman. Don't worry. Hindi ako kaaway, anak."

Subalit ramdam pa rin niya ang bigat at lungkot mula sa kanyang batang puso. “Grandma, Grandpa, I’m home. Sorry, ngayon lang ako nakadalaw. Things are… tough but, like I promised, I will be brave when both of you are gone. I’ve been brave, Grandma, Grandpa. Guess, I’ve been brave for too long and… I’m tired.”

Kahit kailan talaga makulit ang lalaking iyon. “Mahal kita, Anna, kayo ng anak nating si Brave. Alam kong kulang ang salita para patunayan 'yon sayo, kaya ako narito ngayon at nakaluhod sa paanan mo, ito'y patunay ng aking pagmamahal. Anna, marami akong nagawa sayo na hindi maganda noon. . . nasaktan kita at pinabayaan. Kaya humihingi ako sayo ng kapatawaran sa lahat ng pagkukulang ko, sa lahat nang naging kasalanan ko." Puno ng damdamin na pahayag ni Brett. Maging ang mga luha nito ay tumulo rin at wala na itong pakialam kung nakikita iyon ng mga taong nasa paligid niya.

bulong ko, halos hindi marinig, "I... I've been so scared. I didn't know if I could... if I could ever be enough." "Anak," sagot niya, may lambing at tibay, "It's okay to be scared. Being brave doesn't mean you aren't afraid. It means you face it anyway. And you don't have to face it alone. I'm here. Always." Napaiyak ako nang dahan-dahan, iniikot ang towel sa kamay ko, nanginginig sa gitna ng takot at kaluwagan.