Braver Quotes Novels & Stories

Sinimulan ko nang tanggalin ang belo sa ulo ko. "I'm brave enough to make my revenge. Hindi na ako iiyak sa isang sulok, it's for a weakling." Mataas ang kompyansa ko sa sarili ngayon. "Kailangang maging matapang ako dahil kung hindi ako lalaban ay aapak-apakan lang nila ako," Pagpapatuloy kong sabi. "Dauntless Edraly" natatawa niyang sabi habang umiiling.

“Minsan naiisip ko... kung wala kayo ni Kairi, baka 'di ko na talaga nagawa ‘to.” Lumapit si Keiko sa kaibigan saka niyakap nito nang mahigpit. “Kung alam mo lang, bruh, kung gaano ka namin hinahangaan. Hindi madali ang harapin ang ganitong laban, lalo na sa mundong kadalasan pinipili ang manahimik. But you... decided to stand up. That's why I'm proud of you, bruh. You're not just brave—you're powerful.” “Hindi ko nga rin alam kung saan ko kinukuha ang tapang, bruh,” ani Abby sa mahinang tinig.

At habang iniisip ko iyon, naalala ko ang sinabi ni Marco noong gabi: “You just need to be brave enough to face everything.” Ngayon, alam ko na kung ano ang gagawin ko. Habang naghahanda ako para sa susunod na hakbang, ramdam ko ang bigat ng responsibilidad sa balikat ko. Pero kasabay nito, naramdaman ko rin ang pag-asa. “Everisha,” bulong ko sa sarili ko habang nakatingin sa malayo. “I’ll fight for you. I’ll fight for us. And I’ll make sure the world knows the truth.”

"Choose what you want to do not what the others want you to do. This is you. It is you. So the choices will always be you." It seems like all my what ifs and questions finally received an answers. I feel kinda relieved. "Do not be afraid of being judge. That's people's nature, to get your spine out. Life is cruel, but giving up will never be an answer," she said with a bright genuine smile on her face.

Kailangan kong maging matapang ngayon. “Damn it, Mara!” singhal niya. “You think you’re brave? No. You’re reckless. And reckless people… they don’t last long.” kita ko sa itsura nito ang galit, nakakuyom narin ang mga kamao nya na parang gusto na nyang manuntok ng wala sa oras. “Then let me die trying,” mariin kong sagot. “At least hindi ako naging duwag.” pagmamatigas ko kahit sa totoo lang nakakatakot na sya.

Pero hindi siya umatras. “Then I’ll deal with it.” Tahimik. Ngumiti si Isabella. Mabagal. Mapanganib. “Brave.” Humakbang ito palapit. “But bravery doesn’t save people here.” Huminto ito sa harap niya. “Power does.” Tahimik. At doon— May napagtanto si Lena. Hindi sapat ang pagiging matapang. Kailangan niya ring matuto.

Hindi siya makasagot sa binitawan nitong salita kaya napatitig lang siya sa lalaki. “Subukan mong lumapit dito at tingnan ang magandang tanawin, makikita mo ang lahat ng kabuuan ng paligid na sobrang ganda. Pero kung nasa ibaba ka at sinubukan mong tumingin sa paligid, may harang. You may see the beauty but not the whole view of it.” Sandali itong tumigil at namulsa. “You lost your child, make one. Someone hurt you, hurt them back. Fate was playing you, then learn how to deal the game. Last thing, be brave enough to fight back. It's okay to cry but not to quit. That's the answer you were looking earlier.”

Pero masaya ako dahil sa pakiramdam na may nagaalala pa pala sa akin. “I really admire you for being brave. You've done enough, give yourself a break. Be brave enough to fight for what you think is right and what you deserved. You deserve more.”

"Kasi alam ko naman kung gaano ka ka-dedicated sa trabaho mo. Ramdam ko kung gaano ka kasaya, at kung gaano mo kamahal 'yang ginagawa mo. And I will always be proud of you." "Thanks. And I'm proud of you too," he smiled. A genuine one. "Sa akin? Ano namang nakakaproud sa akin? Pakiramdam ko nga, walang direksyon ang buhay ko," biro ko. "Don't think like that. For me, you're the bravest girl I've ever met. Nakaya mong harapin ang malupit na mundo, kahit ginagago ka na nito. Hindi ka sumuko at proud ako sa'yo doon. You know what I mean."

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.