Bravery Sentence Romane & Geschichten

Isang malalim na buntung-hininga ang pinawalan ni Samantha. "He's so brave," nakangiti niyang sambit na ikinatitig ko sa kanya. "Pero kahit gaano pa katapang ang isang tao na harapin ang isang bagay ay meron at meron pa rin siyang kahinaan. I'm so glad that during those times, hindi mo siya iniwan kahit pa kung minsan ay wala kayong ibang ginawa kundi ang magbangayan."

But damn it, kahit kailan ay nakakakatakot ang aura niya. Napahinga naman kami ng maluwag nang ibaba kami nito. Tapos may sinabi ito bago maglaho, "The only way to survive is the braveness. " Braveness. E’ paano 'yon kung inuunahan kami ng lintik na kaba. Napatingin ako kay Zaynah ng magsalita siya.

Ayoko na maulit iyon, ayoko rin siyang makasama pa, nagmumukha akong kabit niya kahit may anak kami and alam kong mali iyon kaya mas lalong hindi ko ito magagawa. Be Brave and protect myself? Syempre magagawa ko ito, lalo na’t may mga anak ako, kailangan nila ako at kailangan kong maging malakas para ma-protektahan sila. Pero if his not around? I need to be brave and protect myself pag wala siya? Bakit, ano bang magagawa niya ni hanggang ngayon ay hindi ko siya nakikitaan na maaasahan ko siya para sa mga bata. And I’m not feeling protected pag nariyan siya para pa ngang delikado ang buhay ko. Gaya nang sabi ko ay wala akong ma-iiexpect sa kaniya kaya impossible nang hayaan ko ang sarili ko n

“You’re braver than I thought.” “Hindi ako brave, Neil. Pagod na lang ako sa lahat ng panlilinlang. At ayoko nang madamay pa ang kompanya at pangalan ko.” Hinawakan niya ang kamay ko at pinisil. “Don’t worry. Kahit anong mangyari, I’m here. Hindi kita iiwan.” ***

Hindi ako gumalaw. Death waited. Tiningnan ko ang frozen street, ang ulan na nakabitin sa hangin, ang silent phone ko, at ang lalaking imposible pero nandito sa harap ko. “If I go inside,” tanong ko, halos hindi lumalabas ang boses, “am I going to die?” “Not tonight.” “That’s not comforting.” “It wasn’t meant to be.” I wanted to be brave. Pero minsan pala, bravery didn’t feel like courage. Minsan, it just felt like takot na wala nang ibang mapuntahan.

Hindi naman malaki iyon pero maaring magpeklat kapag pinabayaan. “You should stay in the car. I know you are brave, but sometimes your bravery will give me a heart attack. That bruise was made by him because I suddenly saw you holding a baseball bat, ready to hit someone,” naiiling na saad nito. Hindi nito alam kung magiging proud ba ito sa akin o papagalitan ako dahil sa ginawa ko.

offer n'ya rito. Tahimik lamang ito at parang nahulog sa malalim na pag-iisip ngunit maya-maya lang malutong itong napamura. "Fvck! She's very daring and brave!" mahina ngunit may diin na sabi ng ama ni Bree

"Being brave isn't the absence of fear. Being brave is about having that fear but finding a way through it." "Good morning, Hon," malambing na bati sa akin ni Alphy sabay yakap pa sa aking likod habang nagluluto ako sa may harap ng kalan.

Namilog lalo ang mga mata niya at napahawak ako sa dibdib ko. "Whatever you did today is inexcusable. You shouldn’t treat people’s lives that way. Those individuals are not a toy! They have an effing life! They have a family that waits for them! Parents who will shed blood and tears if they lose them. Lovers who are ready to risk their lives for them to survive. Have you ever thought about that? Do you even have a heart? Are you fucking insane!?” Parang malakas na kidlat ang tumama sa akin at hindi na ako makagalaw. I can even feel Bryce breathe on my face. He’s furious. His face is so close to mine. His breathing ragged, full of anger and bitterness.