Novel & Cerita Dahilan Bakit Malaki Ang Eyebags

kinabahang tanong ni Ria. "Hindi siya makakita nang maayos. Ang pinsala sa kanyang mga mata dahil sa init at usok ng pagsabog ay nagresulta sa pansamantalang pagkabulag muli."

Marahan kong tanong sabay baling sa kaniya. "I'm fine. You should rest for now. Mukha kang pagod na pagod. I don't like it," sabi niya. Nahihiya akong napaiwas ng tingin. Grabe na ba ang eyebags ko? Mukha bang bagsak na ang katawan ko kaya gano'n ang sinabi niya? Nakaramdam ako ng insekyuridad sa sinabi niya. Napasandal na lang tuloy ako sa bintana saka pinikit ang aking mga mata.

Pagrereklamo ni Mira. "E sa gusto ko pang matulog e. Inaantok pa ako. Kung hindi lang importante ang bibilhin ko ay hindi talaga ako lalabas ngayon." Sumimangot ako. Inayos ko ang rayban ko dahil tumabingi. Kinailangan kong magsuot ng ganito dahil ang laki ng dalawang eyebags ko. Palagi naman akong late natutulog pero ngayon lang ako nagkaroon ng eyebags na malaki. Siguro dahil sa ininom kong alak? Or siguro dahil nakatabi ko si Rowan na matulog kagabi kaya na trigger ang paglaki ng mga eyebags ko? Tsss. Kahit kailan talaga malas sa buhay ko ang lalakeng iyon.

May namuong luha sa mga mata ko, bumuntong hininga pa ako bago tumayo mula sa kama. "H'wag mo muna kasing isipin ang mag-iina mo," sambit ni Mommy sabay himas sa likod ko "Isipin mo muna kung paano mawawala yang eye bag sa mata mo, para kang bombay." Pagbibiro ni Mommy, bahagya naman akong natawa bago muling humiga.

Nahirapan silang imaniubra ang tangan sa punto ng kurba ng bubong na kanilang dinaraanan at sa layo ng agwat na mayroon nito. Mula sa aking kinalalagyan, hindi sinasadyang napuna ko ang bigla na lamang lumitaw at sumasakop sa itaas na bahagi ng magkabilang bubong. Nagkaroon ng pagtataka ang aking isipan sa kung ano ang ginagawa ng isang lambat na nagmimistulang bubungan namin ngayon. Subalit hindi pala nakaligtas ang aking mata sa paningin ng halimaw na putik. Naging malikot ang paglingon nito na agad napansin rin ng mga nasa bubong.

pero ang tanong, gusto ko ba talaga? Kinaumagahan, maaga akong nagising na may bitbit na eyebags na mas malaki pa sa bentahe ng mga Villamor. Ang buong gabi ko ay nagugol sa pag-ikot-ikot sa kama habang pinagtitimbang ang oo at hindi.

Hindi ko alam kung ano nga ba ang pumapaibabaw, ang kasiyahan ba o ang kagulohan din sa isipan ko. Napasapo nalang ako sa aking noo dahil panigurado, lalaki na naman eyebags ko bukas. Bakit ba kasi hindi ako makatulog, kahit saan ko ibaling ang mata ko mukha pa rin ni Zach ang aking nakikita, kahit pipikit ako mukha niya pa rin! Sintomas na siguro ito ng pagkabaliw ko.

EYA 10 YEARS AFTER... MALAKAS siyang napasinghap sabay balikwas ng upo. Hindi niya akalain na mapupuruhan siya ni Niran dahil sa pagtarak nito sa dibdib niya. Bumungad agad sa kanya ang mukha ni Ebo na seryosong nakatunghay sa kanya.

Mugto ang kaniyang mga mata at malaki rin ang eyebags, halatang hindi nakatulog nang maayos. "Umiyak ka?" nag-aalalang tanong ko. Ibinaba niya ang baso bago ngumisi sa akin. "Obvious ba?" Hindi ko pinansin ang pagiging sarkastiko niya. Sa halip ay mas nangibabaw ang pag-aalala sa akin. "Bakit? Anong nangyari?"

Makikita niya! Nanghihina akong tumayo at nagmumog. Kailangan ko na sigurong magpacheck-up. Namumutla ako at feeling ko ang laki ng eyebags ko. Ang pangit-pangit ko na, parang gusto ko tuloy maiyak habang nakatingin sa sarili ko sa salamin.