Dahilan Bakit Malaki Ang Eyebags นิยาย & เรื่องราว

May namuong luha sa mga mata ko, bumuntong hininga pa ako bago tumayo mula sa kama. "H'wag mo muna kasing isipin ang mag-iina mo," sambit ni Mommy sabay himas sa likod ko "Isipin mo muna kung paano mawawala yang eye bag sa mata mo, para kang bombay." Pagbibiro ni Mommy, bahagya naman akong natawa bago muling humiga.

Wala ni sinuman ang nasaktan sa kanyang ginawa ngunit mas naging malinaw sa lahat ang kanyang ginagawang paghahasik ng lagim. Napaurong sa takot sina Eloisa, Jing-Jing, Chyna, Mommy Divina, si Chadie, Max, Kuya Bobby, at ang aking ina. Tila sa hawing iyon ng elemento, nagbukas ang third eye ng lahat. Lalo silang nanghilakbot sa mga namamasdang paghingi ng tulong ng mga engkantong nilalamon ng buhangin at ang kasalukuyang dumurugong ulo ng dakma nitong si Bernard. "Nais kong makita ninyong lahat kung paano kong uubusin kayo isa-isa at magtagumpay!!!!," panakot na babala niya sa ngayong bukas na mata ng lahat.

Nagsisisi tuloy ito kung bakit one week ang ibinigay na pahinga sa dalaga. Pero ngayong nandito na ito, naduduwag na man s'yang magpakita dito dahil sa obvious na eyebags n'ya. "F*ck!" Napasipa tuloy ang binata sa mesang nasa harapan. Isa s'ya sa pinakamagaling sa paghawak at pagpapatakbo ng malaking negosyo nila pero ang pagpapatakbo sa maliit n'yang puso ay kulelat ito.

Ngunit nagdire diretso lamang ang lalaki sa malapad na lamesa nito, naupo bago binuksan ang laptop na para bang hangin lamang siyang nilagpasan. Her forehead ceases ngunit bumuntong hininga din pagkatapos. Siya na ang kusang naglakad papalapit dito. Ngunit hindi pa man tuluyang nakakalapit ay napansin niya na agad ang eye bags sa ilalim ng mga mata nito. Hindi rin maayos ang buhok nito na para bang ilang beses na ginulo dahil sa frustration. Nahabag siya at saglit na natigilan.

pero ang tanong, gusto ko ba talaga? Kinaumagahan, maaga akong nagising na may bitbit na eyebags na mas malaki pa sa bentahe ng mga Villamor. Ang buong gabi ko ay nagugol sa pag-ikot-ikot sa kama habang pinagtitimbang ang oo at hindi.

Tanong niya pagtapos ng mahabang katahimikan sa pagitan naming dalawa. Bakit niya naitanong? Halata ba? Malaki ba ang eyebags ko? "Uhm, oo," tipid kong sagot. "Bakit? Nasanay ka ba na lagi ako naro'n?" tanong niya, tumawa pa siya pagtapos. "Hindi lang talaga ako makatulog ng maayos," sagot ko.

Hindi ko alam kung ano nga ba ang pumapaibabaw, ang kasiyahan ba o ang kagulohan din sa isipan ko. Napasapo nalang ako sa aking noo dahil panigurado, lalaki na naman eyebags ko bukas. Bakit ba kasi hindi ako makatulog, kahit saan ko ibaling ang mata ko mukha pa rin ni Zach ang aking nakikita, kahit pipikit ako mukha niya pa rin! Sintomas na siguro ito ng pagkabaliw ko.

Parang seryoso ang pag-uusapan nila. "Aalis ka na naman?" Di niya ako nailingon. "Kailangan. Kung may kailangan ka sabihin mo na lang sa kanila." "Di ka pa nagpapahinga ng maayos?" "Ayos lang ako. Thanks kanina." Huh? Yung pinunasan ko ba siya. "Natutulog ka pa ba? Ang laki na ng mga eyebags mo." "Hindi nakakamatay ang malalaking eyebags."

EYA 10 YEARS AFTER... MALAKAS siyang napasinghap sabay balikwas ng upo. Hindi niya akalain na mapupuruhan siya ni Niran dahil sa pagtarak nito sa dibdib niya. Bumungad agad sa kanya ang mukha ni Ebo na seryosong nakatunghay sa kanya.

Mugto ang kaniyang mga mata at malaki rin ang eyebags, halatang hindi nakatulog nang maayos. "Umiyak ka?" nag-aalalang tanong ko. Ibinaba niya ang baso bago ngumisi sa akin. "Obvious ba?" Hindi ko pinansin ang pagiging sarkastiko niya. Sa halip ay mas nangibabaw ang pag-aalala sa akin. "Bakit? Anong nangyari?"