Bravery Sentence Novels & Stories

“Ha? Ako? Tapang?! Yung pagtakbo ko palabas?” “Yes,” sagot ni Gerald agad. “You walked away. Hindi lahat kaya ’yon. Hindi madali ’yon lalo na kung marami ang nakatingin.” Napayuko si Clarence. “Hindi naman ako matapang. Natakot lang ako sa gulo… at sa kanya.” “Clarence,” tawag ng lalaki, mababa ang boses. “For someone who’s hurting and scared, you still stood your ground. That’s brave.”

sabi niya, mas matatag ang boses, “Ready to face him. Ready to face everything.” Sa labas ng kanilang focus, ang Marco at ang kanyang mga tauhan ay nanonood, nakangiti, alam na ang kanilang susunod na galaw ay magiging mapanganib. “You’re brave,” sabi ni Marco, malamig ang boses, “But bravery without skill… is still weakness.” Ngunit sa loob ng dibdib ni Lena, may naiibang sigla.

Marami pa akong sinabi sa kanya at talagang nakinig lang siya sa akin, kitang-kita ko sa mga mata niya na walang halong panghuhugas ang mga iyon. "You're so strong, I admired you a lot for being so brave. Not everybody can do that, some can't handle that kind of pain. That can handle trauma, some are still stuck because of the past that they are still living and haunted by," he seriously said, he's like saying all those words by experiences.

Isang miyembro ng Divine Constabulary ang sumugod at humarang sa daan. Sumigaw si Brayden, “Mamamatay ang mga haharang sa akin!” Ang aura sa paligid niya ay kahanga-hanga lamang, na parang leon na umuungal sa mga bundok at kagubatan, na nagbibigay inspirasyon sa buong kaharian nito.

Ang atmospera ay sobrang nakakailang. Si Brayan ay bumuntong hininga ng malakas. “Sige! Sige!” “Matagal-tagal na rin mula nang makakita ako ng ganitong kayabang! “Kung hindi kita pababagsakin… "Maglulukod ako sa harap ng iyong mukha!" “Director Braff, wala talagang respeto sa iyo ang batang iyon!” "Paano mo lang kayang panoorin habang inaabuso niya ang mga tao sa paligid niya?!"

At ramdam ko, sa loob ng gabing iyon, unti-unti akong nakakapagpahinga. “Alam mo,” dagdag niya, “you’re brave, Ave, hindi palaging nasa pagiging matatag o sa pagharap sa problema. Ang lakas mo rin ay nasa pag-alam kung kailan ka dapat huminto at magpahinga.”

Masaya dahil sa kwento nila Dad, malungkot dahil hinihiling ko na sana ganoon din ako katapang. "I wish I was brave like you, Mom," tumulo ang isang luha sa mata ko at saka ko niyakap si Mommy. She caressed my back, pinatatahan ako. "I was never brave, because courage is not what it takes. It just need love and hope. I choose to love, not because I was brave, but because I want to, it was always your choice, Honey. Don't be too hard on yourself," sabi niya sa gitna ng yakap.

he said as if he's feeling sorry to what had happened to me. "I am not strong nor brave. I'm a big coward," I said, and sadly smile at him. "Regardless of the things you chose to decide for someone's sake, even though you are not sure if it's right nor wrong. Well, I guess the thing called 'love' is too scary to have."

Mabilis akong naging emosyonal nang maramdaman ang pag-akbay ni Eugene sa balikat ko, silently comforting me. "You're amazing, a brave child turn into a great woman without anyone supporting your back. It's such an honor to be with you, really... I'm amaze how you survived all by yourself in such a young age." punong-puno ng paghanga niyang sinabi yun habang pinagmamasdan ang kalyeng kinalakihan ko.

Hindi iyon dahil sa hiya kundi dahil sa kakaibang pakiramdam ng seguridad. Noon pa man ay sanay siyang akuin ang lahat ng problema nang mag-isa. Kapag may panganib ay siya ang humaharap, kapag may intriga ay siya rin ang lumalaban. Wala siyang nakasanayang taong magsasabing— I'm here. Simple lamang ang dalawang salita na iyon ngunit para kay Beatrice ay tila napakabigat ng kahulugan.