روايات وقصص ضمن Bukambibig

nabuhayan naman ang kambal dahil sa sinabi ko at agad na pumunta sa baniyo 9 years old na ang kambal at sa edad nila ay talagang para na silang teenagers pero syempre di parin mawawala ang ka sweetan nila saamin. Alam niyo ba sa bawat taon na nag bi-birthday ang mga anak ko lalo na ang kambal ay nag papasalamat ako at the same time ay nalulungkot dahil lumalaki na sila, darating ang araw na malalayo na sila saamin. Magiging busy sa school, may sariling kaibigan. Ngayon alam ko na ang nararamdaman ni Mama nung mga panahon na naging ganon din ako sa kaniya

"Tama yan, lolo. Napakalaking bagay nito, kailangan mong pag-isipan itong mabuti. Kung gagawa ka ng isang maling galaw, mawawala sa iyo ang lahat. Mukhang makakakuha tayo ng tone-toneladang benepisyo tulad ng nakasaad sa kontratang ito, ngunit walang bagay sa mundo na walang kapalit!" "Ang Buckwood ay isang lugar kung saan nagtitipon ang mga masasama at sakim na tao. Sino ang nakakaalam kung gaano na karaming mga first-class na pamilya mula mga prefecture-level cities ang nagtangkang manirahan doon, pagkatapos ay bumalik na patay na parang dodo? Anong mga kakayahan ang mayroon ba tayo para maka-survive sa Buckwood?"

Maganda ang hubog ng katawan ng kaniyang kaibigan kaya hindi akalain na matakaw pala ito. "Saan mo nilalagay 'yong ganiyang karaming pagkain? Kung ganiyan ka talaga kumain, bakit ang sexy mo pa rin? Hindi ka tumataba. Sana lahat ng katawan ganiyan. Ako kasi kailangan ko matutong magbalanse ng pagkain ko dahil mabilis akong tumaba. Nakakainis nga! Kasi kapag gusto ko kumain ng marami ay hindi ko magawa. Kailangan tama lang para iwas baboy ang katawan."

Habang pinagmamasdan ang takbo ng sasakyan, tila ang bigat sa dibdib ko ay biglang gumaan. Siguro ito ang kaginhawaan ng tuluyang makalayo sa toxic na grupo ng mga tao, at ito ay parang ang pinakamagandang birthday gift na natanggap ko. Gaya ng inaasahan, maagang nanganak si Ruby ng isang anak na lalaki. Sa kabutihang palad, ang sanggol ay malusog at hindi masyadong naapektuhan sa lahat.

Mukhang may bagong problema kaming kakaharapin bukas. ****** LMCD22

Still affects me more than it should. “Seb.” “Inom dito.” Isa. “Inom diyan.” Dalawa. “Nagtatrabaho nang walang tulog.” Tatlo. “Hindi natutulog.” Apat. “Laging tulala.” Lima. “Late kumain.” Anim. “Or hindi na talaga kumakain.” Pito. At bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang mabigat na batong isa-isang ibinabato sa akin.

KABANATA 31 -baaag - ang tunog na ito ay agad na nakakuha ng atensyon ng maraming tao. Ang teleponong may basag na screen, ang nakakagulat na pulang marka sa likod ng makatarungang kamay, at ang mga mata ni Aimee na naging pula sa galit. Maaaring makita ng sinumang may matalinong mata na siya ay labis na na-bully.

Kikindat kindat pa siya kaya natawa kami. “Ako ‘te wala kang ipapahiram sa akin? Emeee!” “Medium sized lang ako Lebron wala akong pang elephant sized.” “Saka baka lumusot palabas yung microphone mo sa baba Dude. Mag hello world siya habang nasa beach tayo. Matotrauma pa yung mga tao.”

Umabot pa ito sa punto na kung saan nagagawa ko pang magbook ng venue habang metikulosa kong pinaplano ang kaniyang birthday party. Pero hindi na ako nagabala pang bumili ng regalo para sa taong ito. Wala na akong intensyon na ipagdiwang ang birthday niya. Pagsapit ng 5pm, papunta na ako sa airport. Walang tigil na pumasok ang mga message sa aking phone nang paisa isa. Nagawa akong padalhan ng message maging ng aking ama para magtanong ng, “Bakit wala ka pa rito? Nasa venue na kami ngayon. Kasama ko na rito si Sophia at ang stepmom mo.”

Kamukha mo si Paraluman No'ng tayo ay bata pa At ang galing-galing mong sumayaw Mapa-boogie man o cha-cha Ngunit ang paborito Ay pagsayaw mo ng El Bimbo Nakakaindak, nakakaaliw Nakakatindig-balahibo Pagkagaling sa 'skuwela ay dederetso na sa inyo At buong maghapon ay tinuturuan mo ako Magkahawak ang ating kamay At walang kamalay-malay Na tinuruan mo ang puso ko Na umibig na tunay Naninigas ang aking katawan 'Pag umikot na ang plaka Patay sa kembot ng bewang mo At pungay ng 'yong mga mata Lumiliwanag ang buhay Habang tayo'y magkaakbay At dahan-dahang dumudulas Ang kamay ko sa makinis mong braso, ooh