Busilak Novels & Stories

Napaka-absurd! Napaka-absurd! Halos maging itim ang mukha ni Liliana , nakagawing nagalit na sinagot, “Lukas , nagbibiro ka ba? Paano ko naman maiiwan ang ganitong posisyon hanggang sa makauwi kami?”

Sabi nmn ni Liezel. "It's okay naintindahan ko, kakausapin kolang mamaya okay" Sabi ko nmn sakanila at bumalik nmn sila sa gawain nila. Ayaw tlga niya yung madumi e gusto niya sa paningin niya ay malinis palagi Hystt. si ma'am hindi marunong umintindi sa mga employees niya e. Nakatingin lang nmn ako sakanila na naglilinis at ako nmn ay tinulungan nlng na itapon yung mga dumi sa basurahan at pumunta sa labas para itapos yung trash bag nang nakita ko si James na may katawag sa cellphone niya at ang seryoso niya sa kausap niya . Kaya nagtago ako sa may haligi dito "Boss hindi kopa po nahanap yung pinapapahanap niyo sakin e"

sabi ko, sabay buntong-hininga. Dinala ako ni Lucas sa dulo ng counter kung saan may isang cabinet at lumabas mula sa ilalim ang isang napaka-modernong appliance. Kulay itim ito, may mga touch-screen buttons, at mukhang mas angkop na ilagay sa isang spaceship kaysa sa kusina. “This is it,” pagmamalaki ni Lucas. “It has a fuzzy logic system, multiple cooking modes for different types of grain, and—”

Umalsa ang boses nito. Napalunok ako ulit dahil namumula ang dibdib nito. Halatang may tama na. "Umuulan kuya baka magkasakit ka.." "As if you care?" Di ko maiwasang magtaas ng isang kilay dahil sa fluent ng pag-english nito. "Lasing kalang kuya.." "Oo, lasing ako kaya mauna kana.." "Hindi kita iiwan dito.." Ngumisi ito at may kinuha sa gilid at saka hinithit. Sigarilyo iyon..