Binalot の小説・ストーリー

sambit nito sa mababang tono, halos pabulong. Cain caught the scent of alcohol on Kalina’s breath. Sa kabilang banda, na amoy naman ni Kalina ang fresh mint sa hininga ng lalaki. Ang lapit… masyadong silang malapit sa isa’t isa!

Binalot ng nakakabinging katahimikan ang buong kwarto. Inalis ni Zeno ang kanyang paningin sa mga lalaki at mabilis na hinubad ang kanyang itim na silk polo. Wala siyang pakialam kung nakalantad na ngayon ang kanyang batak, malapad, at may-tatong dibdib sa harap ng maraming tao. Mabilis niyang ibinalot ang kanyang damit sa nanginginig na balikat ni Celestine, tinatakpan ang lahat ng balat nito na nakalantad sa suot na mini-dress. Mahigpit niyang hinawakan ang bewang ng dalaga at inilapit ito nang sagad sa kanyang matigas na katawan.

Wala akong pakialam kong nakatingin ang binata sa ginagawa niya. "Dito kana titira kasama ako, chocolate!" rinig niyang salita nang binata. At sakto naman umiinom si Belyn nang tubig, nang magsalita si William halos hindi makahinga ang dalaga, dahil sa pagkasamid nito.

It’s his christmas for me, but I don’t need this. Excited akong bumaba habang dala ang phone na ireregalo ko kay Bina. She was a very thoughtful teenager. I think she’s still on her eighteen? Just my assumptions. “Senyorita Vielle!” Nakangiting kumaway si Bina habang pababa ako ng hagdan. Dahil sa pagtawag ni Bina, naglingunan naman ang iba, and that includes manang Bebang, mang Jose at si kuya na nakababa na pala.

Sabi nito ay dahan-dahang tinaasan ang zoom ng kanyang telescope sight upang mas makita nang malinaw ang tinitingnan nila. "It looks like a frozen human." Kunot noo namang sabi ng lalaking may hawak ng binoculars. "You're right, and it that frozen guy has a resemblance with that Gale that we're after." Tugon naman ng lalaking may hawak na baril matapos mai-adjust ang zoom ng kanyang sight.

Ilang beses ko rin binaril Ang gulong ng sasakyan sa harap upang Hindi ito makatakas. Hanggang sa tuluyan ko ng Makita Ang mga sakay ng sasakyan.Agad Kong tinutok Ang hawak kong baril sa leeg ng lalaking binaril ko sa balikat.Nilabas ko rin Ang dala Kong kutsilyo at pinindot ito sa gitna upang humaba ito at maging katana. "Walang kikilos ng masama Kong ayaw ninyong tagpasin ko Ang ulo Ng kasama niyo".Anas ko sa mga ito. Nakita Kong napalunok Ang mga ito.

Chapter 37 "Paano ko naman malalaman 'yon?" "Menard! Naniniwala ka ba na kaya kitang patayin ngayon din?" Tiningnan siya ni Bastian nang walang emosyon, biglang tumayo at sinuntok ang salamin ng bintana. Ang salamin ng bintana ay gawa sa bulletproof na materyal kaya hindi ito basta-basta nababasag.

Bakit mo binaril? "Sa balikat ko lang naman siya binaril.. Hindi kasi kumikilos ng mabilis eh. Paano tayo makakatakas kaagad kong pabigat pa siya.” pagda dahilan nito sa kasama. "Masyado kang mainitin ang ulo. Paano na ngayon yan? Binaril mo siya..” "Itapon mo na yan sa basurahan." bilisan na natin dahil papunta na ang mga kalaban."Hindi tayo ililigtas ni Boss kapag nahuli tayo ni Marco Dela Vega."

Binaling - baling lang nito ang ulo para matanggal doon ang mga butil ng ulan. Napatanga siya. Saka pa hinaplos ang basa nitong buhok. Tinitigan siya nito. Tumaas ang kilay nito nang makita ang kanyang reaksiyon. Namula ang kanyang mukha. Napakurap siya. Iniwas niya ang kanyang paningin dahil hindi niya kayang tignan ito sa mata. "Raine!" Napalingon siya sa pinanggalingan ng boses. Kumunot ang kanyang noo nang makita niya sa malayuan si Mr. Xhun.

Busy sila dahil tambak ang orders tapos may sumasabay pa. “Miss, we’re sorry but Blue delphiniums are not available at the moment.” Parang kontrabida sa pelikula na mabagal siyang nilingon ng babaeng may malaking summer hat. Kumusot ang ilong niya nang ibinababa nito ang suot na sunglasses. “Dapat nagsasara na kayo.”