Novel & Cerita Housemaids

Nakakatuwa isipin kung gaano ka-dynamic ang kahulugan ng 'haligi ng tahanan' kapag tiningnan mo sa personal na lente. Para sa akin nung bata pa ako, ang haligi ay malinaw na si Tatay: siya ang gumigising nang maaga, nagdadala ng pera at nag-aayos ng bubong kapag sumira. May pagka-epic na vibe sa pagtingin sa ama bilang haligi, parang siya ang matibay na puntalan ng buong bahay. Pero habang tumatanda ako at nagmumuni-muni, napapansin ko na hindi lang structural o financial ang ibig sabihin nito—may emosyonal na trabaho din na hindi gaanong napapansin, at madalas ito ang ginagampanan ng mga nanay, lola, o kahit mga kapatid.

May panahon na nawalan kami ng tatay at doon ko tunay na naintindihan na ang haligi ng tahanan ay role, hindi pangalan. Ang kapatid kong babae, na noon ay estudyante pa lang, ang biglang naging tagapag-ayos ng mga bayarin, ang tumatawag sa doktor, at ang nagluluto nang hindi humihingi ng papuri. Ang pagiging haligi sa mga pagkakataong iyon ay tungkol sa pagtitiyaga, paggawa ng desisyon, at pagbibigay ng seguridad—hindi eksklusibong tungkulin para sa isang kasarian. Nakakapanibago pero nakaka-inspire na makita na ang responsibilidad ay kayang pulutin ng sinumang may puso at tapang.

Ngayon, kapag may nag-uusap tungkol sa kung sino ang 'pangunahing tauhan' sa haligi ng tahanan, madalas akong sumagot na ito ay kolektibo. Sa modernong pamilya, may haligi ang bawat isa: may nag-aasikaso ng emosyonal na kalusugan, may nag-aasikaso ng pera, at may nag-aasikaso ng pang-araw-araw na gawain. Mas gusto ko ang ganitong perspektibo dahil naglalagay ito ng halaga sa trabaho na hindi laging nakikita—ang pag-aalaga, ang pag-adjust, at ang pag-ibig na nagpapanatili sa tahanan. Sa huli, ang pinakamahalaga ay kung sino ang tumitindig kapag kailangan—kahit anong pangalan ang tawagin natin sa kanila, sila ang tunay na haligi para sa akin.