روايات وقصص ضمن Capitán

(แค่กๆๆ) (พรึ่บ) กัปตันพิพัฒน์ดีใจเป็นอย่างมาก ที่ลลิสารู้สึกตัว เขาเผลอจับร่างสาวน้อยขึ้นมากอดไว้แนบอก “หนูไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม หนูปลอดภัยแล้วนะ” “คุณกัปตัน” ลลิสาเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา มือหนาลูบศรีษะของเธอด้วยความอ่อนโยน “คุณกัปตันเป็นคนช่วยหนูเหรอค ะ”

"จำได้ไหมผู้ชายที่เราชอบมาตลอด เขาเป็นเจ้าของโรงงานผลิตและส่งออกรถหรู" "เขาคือเมสัน" รษาเม้มปากแน่นอีกครั้งที่ชื่อนี้สร้างความกลัวให้เธออย่างมาก

เป็นรองกัปตันที่โพล่งขึ้นมา เรียกความสนใจของแวมไพร์หนุ่มให้หันไปมองยังชายในชุดสกปรกด้วยสายตานิ่งเรียบ “เจ้าเป็นใคร” “ระ...รองกัปตันเรือแบล็กคราเคน ชื่อว่าจอห์น” แนะนำตัวเองออกไปเต็มยศเสียด้วย หากทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้สนใจเท่าไรนัก นอกจากจะทวนคำพูดประโยคหนึ่ง

นางอิ่มเค้นคำพูดออกมาอย่างเคืองแค้นใจ เพราะสิ่งที่ได้รับรู้มานั้นมากกว่าที่พูดไป ต้องบอกว่าบุญทิ้งจะไม่ข้องเกี่ยวกับคุณนายพิศและตัวมันเองต่างหาก “นังแพง... มันมีสิทธิ์อะไรมาทำเยี่ยงนี้ ข้าสิที่ต้องเป็นคนกำหนดว่าจะให้มันไปทางไหน อิ่ม! เอ็งบอกข้าสิว่านังแพงมันมีสิทธิ์อะไรมาทำ กับข้าเยี่ยงนี้ มันเป็นใคร แล้วข้าเป็นใคร นี่ข้าต้องฟังที่มันสั่งรึ!”