Ceo Secretary Mga Nobela at Kwento

"Sabihin mo sa 'kin." I paused for a moment. "Look, hindi naman sa ayaw ko," pagsisimula ko. "I appreciate it. I promise. Pero secretary ako ng CEO, hindi lang secretary kundi employee rin ng kumpanya niyo. Kapag nalaman nilang nobyo kita, I'm sure…" "What?" di makatiis niyang tanong.

Sampung taon na ang nakalipas ng mawala lahat ng meron kay Kim Jie Shien, ang pamilya niya, mansyon, hospital, at ang kompanya na itinatag ng mga magulang niya. Sampung taong nag tago at nag panggap na patay si Kim jie Shien ang nag iisang taga-pag mana ng mayamang pamilya para palihim na mag kolekta ng mga ebedensya. Dahil sampung taon na ang lumipas, sikat at pinaka mayaman ang Shien sa buong Capital city, pero dahil sa inggit ay pinasunog ang buong kompanya at maging ang mansyon ng mga Shien ay walang itinira. Si Kim jie Shien na nag-iisang taga pag mana ng Shien ay naging ulila, ang batang dapat ay pinaka mayaman at tinitingala ng lahat ay naging ulila at nagtatago ng katauhan p

Pinapakinggan ko kung gaano nila kagusto si Lhea na tumayo bilang CEO ng company. I'm more than surprised when the votes become tied in the end. “The FKS company has 15% share in the company… We also need their vote to know who will be the next CEO.” “Ang kumpanyang tanging secretary lang ang uma-attend sa lahat ng ceremony at meeting?” tanong ng isa. Tumango ang secretary ni papa. “Nasaan sila? Hindi ba pumunta ang secretary nila ngayon?” nagtatakang tanong naman ng isa habang lumingon-lingon pa sa paligid.

“Sir, kanino mo gustong mag-follow up sa proyektong ito?” Ang babaeng sekretarya ay tahimik na umabante, tila baga na walang ginagawang masama. Gayunpaman, sa maganda at malalim na pagmumukha ng lalaki, kalahating nakangiti ang kanyang mga mata. Nilugmok niya ang kanyang mata sa babaeng sekretarya sa tabi niya, at tinitignan ang lahat ng kanyang intensyon. “Kasama ba sa tungkulin ng isang sekretarya na akitin ang CEO?” Tinignan siya ni Callen Feroch na may kalahating ngiti.

Mabilis akong pumasok, at gulat na gulat ako nang may biglang magsalita mula sa likuran. “What floor you are, miss?” “13th floor po,” sagot ko nang bahagyang nanginginig ang boses. “Oh, ikaw pala iyan, Ms. Sheara. Sabay na tayo—doon ang opisina ko, ang aking bagong sekretarya.”

Naawa tuloy ako sa babae, mukhang kailangan pa talaga no'n ng trabaho. Ayon nga sa mga narinig ko, sekretarya raw niya iyon. Bakit kaya iyon ang sekretarya niya? Hindi ko naman sinasabi na hindi maganda ang sekretarya niya pero shempre isa siyang CEO na hinahangaan ng halos lahat, hanggang doon lang ba ang standard niya?

His eyes never leaving mine. Sa tono ng boses niya ay hindi niya hinihingi ang pagsang-ayon ko, bagkus ay inuutusan niya ako. "Damn, no!" I objected. Don't get me wrong. Being an executive secretary is already an achievement since hindi basta basta ang maging sekretarya ng isang CEO. However, I worked hard to achieve my position as a manager of our hotel, and he will just order me to be his secretary? He must be out of his mind. Or---- it is his way to annoy me?

malakas na sigaw nito na nagpayanig sa loob ng opisina. "Hello! Hindi mo ako secretary para utos-utusan mo," ani ko rito. Nakita ko na nag igting ang mga panga niya sa sagot ko. "Hindi nga ikaw ang secretary ko, pero ako ang CEO dito," sambit nito sa maawtorisadong boses. "Fine," sagot ko. Ikaw nga ang boss, gag* ka naman." dagdag kung sambit na pabulong lamang, nakakainis kasi ang ugali nito.

Narinig niyang sabi ng CEO kay Hazel. "Kim pahiram muna ng notepad ko!" Baling naman sa kanya ni Hazel sa ilalim. "What the hell is Secretary Kim doing there?" Malakas na sabi ng CEO at may ari ng kumpanyang pinagtatrabahuan niya. "Ewan ko nga po dito Sir." Tumatawang sabi ni Hazel. "Hindi mo pa ba nakikita yung piso mo?" Nagpanggap naman si Kim na may hinahanap sa ilalim. Hanggang sa naisipan na niyang lumabas sa kinukublihan.

" Ngunit hindi kumbinsido ang CEO. Kanina pa siya nakakaramdam na may tinatago ang secretary niya, at bawat minutong lumilipas... lalo lamang dumarami ang mga taong tila nakakakilala rito. "Nasaan siya?" Tanong ni Westley. "Nasa ground floor lobby po." "I asked Security to keep an eye on him." Tumango ang CEO. "Let's go." "Sir..." Mahina ang tawag ni Ellen. "I can handle it."