Comfort Message Novels & Stories

Bahagyang nagsalubong ang kilay ngunit mukhang hindi naman siya galit. "Do you have problem with me, my mate?" Naramdaman ko ang pamamawis ng noo dahil sa kanyang tinuran. Obvious ba ako? Napalunok ako. Hala! Ano ngayon ang sasabihin ko? "Why do I feel like you are not comfortable with me?" Pinilit kong ngumiti upang itago ang tensiyon na aking nadarama. "Normal lang naman siguro na hindi muna ako komportable sa'yo, 'di ba? Ngayon pa lang naman kita nakasama."

"Lessen the skinship. Got it!" "Good," I said. "So. Can I have a hug?" Bigla niyang tanong. "Ha?" "I know your tired from today's work. Kaya I'm here to be your comfort!" Napailing nalang ako at ngumiti. "Ikaw 'yung mas napagod sa trabaho." "Edi, ako ang nangangailangan ng comfort!" He said. "And you are my comfort." Napailing nalang ako. I spread my arms for him to hug me. Hindi siya nagdadalawang-isip at agad akong niyakap. Napahiga kaming dalawa sa kama habang tumatawa.

Gusto niyang magtungo sa comfort room at doon ibuhos ang galit na nararamdaman niya. Narating naman niya ang comfort room at pumasok sa isang cubicle saka doon ay humagulgol ng iyak. Ang iyak na walang boses, kaya ramdam niya ang pagsikip ng díbdib niya. Sinusuntok niya ang díbdib para kahit papaano ay mawala ang paninikip. Mahabang minuto ang lumipas bago niya naikalma ang sarili. Nang lumabas siya ng cubicle ay lumapit siya sa salamin saka pinakatitigan ang sarili.

He always said this—that he's here—and now it feels so different, as if those words were like comfort, healing me, taking away my worry. "T-Thank you so much, Luther Rico. Thank you for being h-here with me and for making me feel happy..."

Ang yakap niya ay parang isang malaking kumot na nagbibigay ng ginhawa. “Ang comforting kapag niyayakap kita,” sabi niya ng tahimik. “Alam kong mahirap ang lahat ng ito, pero nandito ako para sa iyo. Kung kailangan mo ng space o yakap, nandito lang ako.” Ramdam ko ang tibok ng puso niya sa likod ko, at ang pagkakaakbay niya ay tila nagbibigay sa akin ng bagong lakas. Parang ang mga worries ko ay nawawala sa kanyang yakap.

“Don’t cry na po, Tita Pretty." Siya dapat ang umaalo rito. Siya dapat ang pumapawi ng takot nito at mga luha, pero kakatwang siya ang binigyan nito ng kalinga. His company was comforting. His tiny voice soothing to the aching heart. His touch was somewhat healing. Pakiramdam niya ay may butas sa puso niya ang napunan. Butas na iisa lang ang makakapawi. It was the comfort of a lost child.

Even a little relief tastes like something precious now. Nang matapos kami ay agad kaming umuwi sa bahay. Home felt different — softer around the edges, because he was there to carry some of the weight. Ang bigat ng pakiramdam ko kaya naman ay nanatili akong humiga sa kama. Aaron lay beside me and hugged me without saying anything, just staying beside me. He knows silence can be a kind of comfort too. He’s helping me and trying his best to comfort me and make me relax.

ani niya, sabay sinunggaban ako nang mahigpit na yakap. Hinaplos-haplos niya ang mga buhok ko habang patuloy lang ako sa paghikbi. "You don't have to cry, baby. I'm here to comfort you always," dagdag pa niya. 'Paano mo 'ko ma-comfort lagi kung masaya ka na sa iba?' ang mga salitang laman ng isip ko.

pagkuwento niya sa mahinang boses. "Tapos nanaginip na naman ako ng masama. I was scared, but when I woke up, I immediately smelled your scent, and bit by bit, I calmed down." Masuyo siyang ngumiti. "Thank you...because even though you're not with me, your scent is enough to calm me. And thank you so much for that." He keep on pressing the cold compress on her cheek. "You're welcome, baby. Always. I’m glad to hear that. Gusto mo bang tabihan kita pag matutulog ka na? Then aalis na lang ako kapag natulog kana.”

Gawin kong highlight sa I*******m. Nang matapos ang kanta ay tumayo ito at lumapit sa akin sabay labas ng box na may lamang kwintas. It has a capital letter H in it. Umikot ito at sinuot sa leeg ko. Matapos ay naglabas ulit ito ng isa pang kwintas but this time it's an uppercase letter N. "Friendship necklace. I just wanted to remind you that whenever you feel sad or worried, you can always talk to me, I'll always have time for you. You know, I'm always here for you." He said.