Comfort Message Novels & Stories

malungkot na wika nito. "Ok lang love. Pwede naman sa ibang araw na lang. Ang mahalaga ay comfortable ka ngayon. Ok na ba kahit paano ang pakiramdam mo?" tanong niya habang nilalapat ang hot compress sa puson ng asawa. "Medyo nawawala naman ang sakit kahit paano. Thank you love." wika ni Kattie na ngayon ay kumakain na ng nilagang baka at na enjoy naman niya ito.

Inis siyang nagmura dahil naiiwas ko agad ang aking kamay bago nya pa mahila. Dire-diretso ang pasok ko sa loob ng comfort room. Comfort room ba ito? Bakit mas hindi ako mapalagay? Dapat nakaramdam ako ng comfort sa bwisit na comfort room! Naghilamos ako at tinuyo ang aking mukha. Pakiramdam ko ay nag iinit iyon sa labis na iritasyon.

tanong niya sa akin at hinagod ang aking likuran kaya mas lalo lang akong naiyak. Ayoko na hinahagod ang likuran ko or na-cocomfort ako kapag umiiyak dahil mas lalo lang lumalala ang iyak ko at pag-seself pity ko. “Huwag mo akong i-comfort,” sabi ko sa pagitan ng pagiyak ko kaya itinulak ang likuran ko. “Aray naman!” sabi ko at umirap sa kaniya.

Umangat ang tingin nya saakin. He smiled. "Actually, I really need a comfort." he mumbled. I blinked. "Okay. I actually don't know how to comfort someone but you can tell me what to do. I'll do anything." Napako ang tingin nya saakin. Umiigting pa ang panga nya at bahagyang nakaawang ang labi nya. After some seconds, he pulled me into him, causing me to sit on his lap. Nagulat ako sa ginawa nya dahil hindi ko inaasahan 'yon.

I guess, it’s still a mystery. “Bakit ba hindi ka pa rin tumitigil kahit pinagtatabuyan kita minsan?” Hindi ko inaasahang tatanungin niya ako ng ganon. “Sabihin mo nang desperada ako o ano, wala akong pakialam. Alam mo kasi, ang tagal na simula nung makaramdam ako ng comfort dahil sa taong kasama ko. Bago ka magsalita at sabihin na paano mo ‘ko nako-comfort kapag cold ka naman, aba basta!”

Komportable ako doon. Pero siya, parang binasag ang lahat. Tanong. Reklamo. Joke. Sarkasmo. Galit na tinatakpan ng humor. Trauma na tinatakpan ng ingay. Hindi siya humihinto. At sa bawat salita niya, mas lalo kong nararamdaman ang pag ipon ng init sa dibdib ko. Hindi galit. Hindi inis. Isang kakaibang tensyon na matagal ko nang hindi nararamdaman.

Parang hindi na importante 'yon sakanya. Pinabasa ko kay cam yung sinend niyang long message and based on her reaction, she was disappointed from the fact that she wasn't also expecting na ganun yung mang yayari. As much as I wanted to handle my tears and to stay stable, hindi ko kinaya at umiyak ako at napa higa nalang ang ulo ko sa balikat ni cam. "Hindi ako maka relate since hindi ko pa nararanasan 'yan but kaya mo 'yan girl, iiyak mo lang and ilabas mo lahat ng sama ng loob mo." she comforted me in her own way and I felt a little bit okay.

napaka seloso naman nitong bwisit hindi ba dapat mag pasalamat nalang siya dahil tinutulungan ko ang asawa niyang mag move on dapat nga pinupuri niya ako dahil malapit ko na siyang palitan at proud pa ako na patay na siya. "Kino comfort ko lang naman" sabi ko pero hindi ito kumbinsido 'siya na nga lang tong tinutulungan siya pa tong galit minsan ang sarap niya rin suntukin habang tulog. "She don't need your bullshit comfort" sabi nito ay mabilis pumasok sa bahay ko oo bahay ko sobrang kapal ng mukha akmang susunod ako dito ng lumabas din ito habang masama ang tingin.

tugon ko at tumayo na para hanapin yung comfort room Habang nag lalakad na realized ko hindi ko pala na tanong kung nasaan yung comfort room, mag tatanong nalang ako “Excuse me sir? nasaan ang comfort room?” pag tatanong ko lalaki “Pardo-” saad nito “I said leave me alone! i told you mom ayoko ng party hindi mo ba nakikita? sa sitwasyon ko ito magagawa ko pa ba mag saya!?” galit na saad nito

Walang maisip si Rain na paraan para pagaanin ang loob ni Tan, just the reminder that they will still be friends and she's always be there for him no matter what. "Go home safely, Tan. I'll wish nothing but happiness and peace of mind for you." Lumapit siya rito para sa isang yakap na hindi naman nito ipinagdamot, bagkos ay agad nitong sinuklian nang mas mahigpit pa. Sa higpit no'n ay dama na yata ni Rain ang mararahas na pagkabog ng dibdib nito, tila humahaplos sa kaniya ang mga 'yun at waring nagpapaalala ng kung ano. At first it's hurting her but eventually everything fades out. His warm hug comforts her and she doesn't feel like letting his chest go, if it wasn't that somebody who coughe