Comfort Message Novels & Stories

Nagmamadali kong sinabi sa janitress at deretso ako sa isang cubicle ng comfort room. Hindi ko masyadong madinig dito ang kulog dahil sarado at nakaaircon din, sa may classroom kase nakaaircon nga pero salamin yung bintana rinig at kita ko ang kidlat. Kinakalma ko ang aking sarili, hindi ko nadala ang bag ko sa sobrang taranta. Mabuti na lang napapakalma ko ang sarili ko kapag wala na naririnig, may mga tao sa comfort room na ito may mga nagpapagandang estudyante, nagreretouch ng mga make up nila.

Malambing niyang sinabi. Ang sakit balikan lahat ng mga nangyari sa buhay ko. Ang hirap. Lalo na kung babalikan ko kung paano namatay ang pinsan ko na naging kaibigan ko na rin. He repeatedly kissed my forehead as he slowly draw circles on my back. I slowly calm myself from crying. He unclasped himself and held my shoulder. He bent a little so our eyes could meet. He smiled. "Everything's going to be okay." His words gave me comfort. My heart started to pound harder as I stare at his gentle eyes.

Hindi ito tungkol sa trabaho lang, kundi sa personal growth, composure, at mental clarity. Sa dulo ng katahimikan, nakaramdam sila ng subtle relief, isang pause na nagbibigay ng proteksyon laban sa stress, drama, at manipulasyon. Ang simpleng presensya ng isa’t isa ay nagbibigay ng comfort at seguridad na hindi kayang palitan ng kahit anong luxury o achievement. Bago tuluyang matulog, pareho nilang inilagay ang mga phones sa Do Not Disturb mode. Wala silang gustong notifications, distractions, o interruptions. Para sa sandaling iyon, sila lang at katahimikan. Ang bawat hinga ay nagsilbing mental armor, sandata laban sa anumang pressure o sabotaging moves sa susunod na linggo.

Hindi ako mag rereklamo at mananatili lang na naghihintay. Kahit ilang beses niya akong asarin, sigawan at awayin, parang isang salita niya lang ayos na ako. Ganoon na ba ako kahulog? Masama ba to? Masama bang maramdaman na siya ang comfortzone ko?

taranta kong hinila ang makapal ng comforter para itakip sa aking katawan nang marinig ko ang seryosong boses ni Lucian na bigla na lang nagsalita. Kaagad akong napatitig sa kanya at hindi ko mapigilan ang mapalunok ng aking laway nang tumampad sa mga mata ko ang walang saplot niyang katawan "Mukhang galing siya ng banyo at kakatapos lang maligo. Nakangiti siyang naglakad palapit sa akin at basta niya na lang hinablot ang makapal na comforter na nakatakip sa aking katawan

At kapag ngumingiti siya, parang polite lang… tila ba pilit. Hindi na rin siya masyadong nagsasalita, nababalot ng isang katahimikan na ayaw mawala. Nakita lahat iyon ni Shine. Lalo itong kinabahan pero hindi niya alam kung paano siya icocomfort. Sa ganitong pagkakataon, ang pilit na comfort ay lalo lang magpapalala—lalo lang ipapaalala kay Haile na nawawala siya sa kanyang composure.

Their conversations were a symphony of encouragement and understanding, the words flowing like a river of comfort. In the heart of their home, the aroma of homemade meals wafted from the kitchen, a fragrance that brought a sense of familiarity and comfort. The clinking of utensils and the sizzle of food on the stove composed a melody of nourishment and love, each dish carefully prepared by Summer's skilled hands.

wika niya at naluha pa siya. I panicked a little. I am not used to comforting people—in fact, I have never comforted anyone. Kumuha ako ng tissue sa lamesa and gave it to her. Sinimulan niyang punasan ang mga luha niya while I awkwardly patted her back para mapagaan ang loob niya. I also prayed na tama ang ginawa ko. After she calmed down, she pulled me for a hug. Hindi ko maiwasang maistatwa ng ilang segundo, kasi again, I’m not into affection, but seconds later, I awkwardly hugged her back. I swear, if someone saw me, I might look dumb from their perspective.

I tapped her shoulder kaya mas lalo siyang humagulhol ng iyak. Ilang minuto rin kami sa ganitong posisyon bago siya tumahan at nahimasmasan ang nararamdaman. "Thank you Tres. You're the only person who comforted me like this." Turan niya at mapait na ngumiti. Ngayon, mas lalong nawala ang kagustuhan kong magsabi na sa kanya sa tunay kong pakay. Kaya naman inilabas ko sa bulsa ang aking cellphone at inilahad ito sa kanya.

"Paano mo nasabing hindi ka magaling mag comfort ng isang tao?" Hindi ko alam kung bakit ko 'yon naitanong sa kanya. Ang totoo kasi niyan, mali siya sa sinasabi niya. No'ng time na kami pa, kahit hindi naman talaga siya seryoso no'n, siya 'yong nand'yan lagi sa tabi ko para i comfort ako. No'ng mga panahong sobrang down ako, nand'yan siya para patawanin ako. Kaya papano niya nasasabing hindi siya magaling mag comfort? Pati ba 'yong pag comfort niya sakin noon ay laro lang din?