Novelas y relatos de Comfort Message

Pagkatapos ay hinubad ang damit niyang basa at binihisan ng panibago. Inayos ko na rin siya sa kama para maging kumportable ang tulog niya. “Kung may problema ka, pwede mo na mang i-share sa ‘kin. Makikinig naman ako,” dagdag ko pa kahit hindi niya ako naririnig dahil sa kalasingan. Muli akong napabuntong-hininga at inayos ang comforter bago tumayo at lumabas ng kwarto.

reklamo na naman niya. "What's the problem? Natakpan ko na, ah?! Besides, it's comfortable!" asik ko at medyo napalakas ang boses. "If that's what you want," walang gana niyang tugon. Umungol ako sa inis na dinulot niya. Sinunod ko na lang ito. Kinuha ko ang makapal na comforter at binalot sa sarili ko, nanatiling nakabukas ang mga mata ko habang nasa likod ko siya na nagbabasa pa rin. Silaw ang hatid saakin ng lamp.

Maayos ang Comforter pati mga unan Agad tiningnan ang closets niya at doon nanlamig ako nang mapansin kong wala ‘yung maliit niyang pouch pati ang dalawa niyang pajama na paborito niyang isuot wala din yung maliit na notebook na lagi niyang hawak kapag anxious siya Umalis siya dahil planado. Dahil pinag-isipan. Dahil matagal niya nang balak. Pakiramdam ko biglang sumakit ang dibdib ko, 'yung sakit na parang tinutusok ng kutsilyo “Lyra…” nilabas ko ang pangalan niya na parang dasal. “Baby where did you go…” Lumapit ako sa kama niya, naupo, at napahawak sa noo ko. Naramdaman ko na doon nag-umpisang manikip nang masakit ang dibdib ko guilt, panic, takot, halo-halo.

Tumunog ang cellphone niya sa tabi ng kama. Isang mensahe. Mula kay Arcturus. > Are you feeling better today? Anikha told me your friends came over. I hope the house feels warm again. Napangiti siya nang bahagya, pero may kirot sa dibdib. Matagal niyang tinitigan ang mensahe bago tumipa ng sagot. > It was. For a while. Ilang segundo lang, lumabas na agad ang tatlong dots ng typing indicator.

Teka lang, bakit ito namumula? Tiningnan naman na nito ako sa mata kapagkwan bago lumunok muli. "Gamitin mo na lang 'yong CR sa office ko para makaligo ka, for sure ay hindi ka magiging komportable sa comfort room ng mga babae dahil masikip ang cubicle," pag-aalok nito at hindi na pinansin pa ang sinabi ko. Gustong tumaas ng kilay ko. Kanina lang ay nang-iinsulto ito, bakit bigla itong nagmamabait ngayon?

Hindi hinintay ang sagot ko. Bitbit ang makapal na comforter ay hindi nanghingi ng pahintulot na binalabal nito ang kumot mula sa likod ko. "Salamat po, Seniorito." Tumikhim lang ito saka muling na-upo sa tabi ko. Ulit muling namayani ang katahimikan sa paligid. Nakatuon lang kapwa atensiyon namin sa nakabukas ng tv. Hanggang sa hindi ko namalayang humihikab na pala ako. Pasado ala-una na kasi ng madaling araw.

Sa pagkakaalam ko'y wala naman siyang kuto at dundruff, kaya bakit siya kamot nang kamot sa ulo? Alam ko at pakiramdam kong may problema siya, at gusto ko malaman iyon. I want to comfort her. I want her to feel that she's not alone, that I am here. Humila ako ng isang upuan at tumabi ako sa kanya. Gulat man siya sa ginawa ko ay hinayaan niya pa rin akong tumabi sa kanya, kaso nga lang ay parang mas naging uncomfortable siya. Bakit? Ayaw niya akong katabi?

He smiled at me and touched my hair to caress it. "Anytime." he said, sweetly. That moment is very simple yet raw. I appreciate it. Bigla naman ay nakaramdam ako ng pagka-ihi. "Uhm.." hindi na ako mapakali dahil hindi ko na kayang pigilan. Dahil na rin siguro ito sa pagtatalon kaya mas lalo akong naihi. "Joem, saan ang comfort room dito?" tanong ko kay Joem at agad na tumayo.

Hindi ako mag rereklamo at mananatili lang na naghihintay. Kahit ilang beses niya akong asarin, sigawan at awayin, parang isang salita niya lang ayos na ako. Ganoon na ba ako kahulog? Masama ba to? Masama bang maramdaman na siya ang comfortzone ko?