Comfort Message Novels & Stories

aniya agad, “ako na lang. Itext mo na lang sa akin. Magtatrabaho na ako ha. Wag ka na masyadong mag-alala. Pasok na ako sa locker room. Marami ng tao.” “Okay, sweetie. I'll give you the payment later. I forgot it. Thank you.” “Thank you rin,” nakangiti niyang sagot. Thank you kasi mabait ito sa kanya at sumasaya rin siya kapag magkasama at magkausap sila. Mali pero tila pakiramdam niya ay iyon ang tama. Hindi siya nagpapasalamat para sa bayad, pero ang kalungkutan niya ay napapawi rin. Lush is quite helping her to overcome her sadness and anxiety.

Dagdag niya pa at napa-tawa naman ito “If you said it like that I will think that you want to send me away too.” She knew it, she's really suck when it comes on this. She really don't know how to comfort others. “Tch, it's not like that.” “I know, I know. I'm just kidding.” Napa-iling nalang siya sa sinabi nito

reklamo na naman niya. "What's the problem? Natakpan ko na, ah?! Besides, it's comfortable!" asik ko at medyo napalakas ang boses. "If that's what you want," walang gana niyang tugon. Umungol ako sa inis na dinulot niya. Sinunod ko na lang ito. Kinuha ko ang makapal na comforter at binalot sa sarili ko, nanatiling nakabukas ang mga mata ko habang nasa likod ko siya na nagbabasa pa rin. Silaw ang hatid saakin ng lamp.

Tumunog ang cellphone niya sa tabi ng kama. Isang mensahe. Mula kay Arcturus. > Are you feeling better today? Anikha told me your friends came over. I hope the house feels warm again. Napangiti siya nang bahagya, pero may kirot sa dibdib. Matagal niyang tinitigan ang mensahe bago tumipa ng sagot. > It was. For a while. Ilang segundo lang, lumabas na agad ang tatlong dots ng typing indicator.

Teka lang, bakit ito namumula? Tiningnan naman na nito ako sa mata kapagkwan bago lumunok muli. "Gamitin mo na lang 'yong CR sa office ko para makaligo ka, for sure ay hindi ka magiging komportable sa comfort room ng mga babae dahil masikip ang cubicle," pag-aalok nito at hindi na pinansin pa ang sinabi ko. Gustong tumaas ng kilay ko. Kanina lang ay nang-iinsulto ito, bakit bigla itong nagmamabait ngayon?

Hindi hinintay ang sagot ko. Bitbit ang makapal na comforter ay hindi nanghingi ng pahintulot na binalabal nito ang kumot mula sa likod ko. "Salamat po, Seniorito." Tumikhim lang ito saka muling na-upo sa tabi ko. Ulit muling namayani ang katahimikan sa paligid. Nakatuon lang kapwa atensiyon namin sa nakabukas ng tv. Hanggang sa hindi ko namalayang humihikab na pala ako. Pasado ala-una na kasi ng madaling araw.

He smiled at me and touched my hair to caress it. "Anytime." he said, sweetly. That moment is very simple yet raw. I appreciate it. Bigla naman ay nakaramdam ako ng pagka-ihi. "Uhm.." hindi na ako mapakali dahil hindi ko na kayang pigilan. Dahil na rin siguro ito sa pagtatalon kaya mas lalo akong naihi. "Joem, saan ang comfort room dito?" tanong ko kay Joem at agad na tumayo.

Inilapag niya ang unan niya at comforter doon. "Here," ani Tristan at iniabot sa kaniya ang isa pang unan. "S-Salamat," aniya. Sa isip ay gusto niyang sabunutan ang sarili, 'yong tinig niya kasi parang nanlalanding kuting. Nahiga na rin siya na kagat-kagat ang pang-ibabang labi niya. Hinila niya ang comforter at ikinumot sa sarili hanggang sa leeg niya. Diretsong-diretso ang pagkakahiga niya. Para siyang bangkay na mulat.

Dugtong pa nito. Hindi ko alam kung ano ang magandang sabihin matapos ng mga sinabi niya. Hindi ko alam kung paano siya i-co-comfort. Tumigil ito sa paglalakad kaya gano'n din ako. Humarap ito sa 'kin. "Mag comfort room lang ako ha, balik din ako agad." "Samahan na kita—"

Nabigla rin sila sa bilis ng pangyayari. Naramdaman na lang nya ng may mga bisig na humila sa kanyang katawan upang yakapin sya. "Everything will be alright." sabi nito. Mas lalo pa syang naluha ng maramdamang ang ginang ang may yakap sa kanya. Napa iyak na napa yakap rin sya rito. Unti unti na naka ramdam sya ng ginhawa. Tila naka hanap syang muli ng panibagong lakas. Nakaka gaan ng pakiramdam ang comfort na ibini bigay nito sa kanya.