Didn't We Almost Have It All の小説・ストーリー

Iginiya naman kami ng isa sa mga tauhan papunta sa aming table. Halos lahat ay nandito na. Hinanap ng mata ko ang grupo nila Cartel pero mukhang wala pa sila rito. Hindi magsisimula ang ganitong tipon kung hindi pa kumpleto ang lahat. Malakas talaga ang kutob ko na hindi maganda ang pag-uusapan ngayong gabi. Maybe they'll change their rules? Or they will add some? We'll find it out later.

Pero sa halip, mas naging masakit pa ang marinig niyang may bahid ng panghihinayang ang tinig nito. "Pa, hindi ko ginusto ang lahat ng nangyari," mahina niyang sabi. "Hindi kami compatible pero andito kami para kay Amara.Sana maiintindihan mo ako. Hindi kami masaya sa isa't-isa kaya naghiwalay kami." Napuno ng katahimikan ang nursing home matapos ang huling pahayag ni Apple.

Alam ko na iyan at hindi na kailangan pang ipagdiinan. Buti na lang talaga at hindi pa napaparami ang inom namin nang tumawag ang manager na iyon ng mapapangasawa ng kakambal ko. Dahil kung hindi ay malamang na baka pati kami ay madama sa disgrasya. Literal na disgrasya. Pagkalabas nga namin kanina sa Bar ay nagdesisyon kaming dumiretso na sa airport. We even surf on the net just to find a reliable source of shortcuts from our location to the possible airport Millie might went on.

Nasa MTD Jewels si Papa at kasalukuyang mayro’ng tinatapos na mga meeting kaya naman maglilibang na muna kami. Habang pinapanood ko ang aking mag-ama ay hindi maitatanggi na magkadugo talaga sila kung hindi nakasuot kay Vito ang kaniyang disguise. Hinihiling ko na sana ay pati si Archie ay nandito kasama namin at talagang magiging kumpleto na ang lahat. I couldn’t help but to sighed while touching my chest that was in pain, especially that my first born was still nowhere to be found. Archie was the missing puzzle that I wanted to be found.

Dahil hindi kami sumuko. Hindi kami nawalan ng pananampalataya. At higit sa lahat... Hindi namin binitawan ang isa't isa.

She looked at him bitterly. "We almost had it, Sebastian. Almost. But maybe, God has plan. I don't know if I can still believe that saying. But yeah. Maybe. Maybe it's all about faith and believing. " Nanamlay ang ngiti nito habang naiiling at sumulyap din sa kanya. "Yeah. Almost. We almost had it and almost ruined our lives."

Nagkatinginan kaming tatlo. "Deal." Tagap nila sa alok ko. Our plan didn't work well later on. Hindi naman nagbabasa ng notes sa locker niya si Brenda at naiipon lang iyon doon. I didn't pay attention to the plan as well and just let everything fall in its place. Things happened real quickly. Hindi ko inasahan na magkakalapit kaming dalawa sa hindi sinsadyang pagkakataon. She annoy me every time that we cross path, even her voice in recitations annoy me. She's a big nuisance!

Na hindi na niya kailangan pa maghintay ng kasal dahil walang magaganap na kasalan. Kakasabi ko lang kanina na wala sa plano kong sirain ang mood ng lunch na ito pero itong Karmelle, hindi ko nagustuhan ang sinasabi niya. Na para bang gusto niyang iparating sakin na bagay kami ni Nate kaya layuan ko nalang si Archi. I hate this feeling. I want to correct it. At ayoko ring patuloy isipin ni Normi na may future samin ni Nate.

“What’s the plan when we find them?” “I don’t negotiate,” sagot ko. “Serena took the one thing she shouldn’t have touched. I’ll end this tonight.” He swallowed hard, then nodded. “Then I’ll make sure we all come back alive.” I almost smiled — almost. “Not all of us will,” sabi ko. “But she will.” Pagsapit namin sa docks, sinalubong kami ng malamig na hangin at katahimikan ng gabi. Walang ilaw maliban sa mga dim na lampara sa malayo.

saad ko at nagtawanan lang kami. Masayang natapos ang foundation week. Marami kaming memories na nabuo, magkahalong ligaya at lumbay pero that's part of life naman. Kahit gano'n pa man, kailangan pa ring maging positibo ang pananaw kahit ano man ang mangyari. ---