Didn't We Almost Have It All Novels & Stories

Mahina kaming nagtawanan. "Maybe mas maganda na 'to. Wala siyang maiiwanan at maaabandonang anak at asawa." Sabi ko na tinanguhan naman nila. "Tama ka." At hindi na nasundan pa iyon. Ilang minuto pa kaming nagtagal dito sa sementeryo bago namin napagpasyahang umuwi. We'll be having our final meeting for now. May kanya-kanya rin naman kaming buhay. At kailangan naming magpakasaya ngayong tapos na ang lahat. Sa wakas, no more threats in our lives. No more deaths. No more chaos.

Isang G lang ang kailangang patayin ngunit hindi ako papayag na mayroong mawawala sa amin! Mula sa bundok, patungo sa patag, tumawid sa maputik na daan at sa ilog. We were captured by the traps but thank God the ones who created them were out of sight. Nakawala pa rin kami. At nahulog kaming lima sa isang sulok. At dahil diyan, sa mga huling sandali, the word of the day is not completey spelled dahil walang letrang G ang napatay.

Magmula kasi nang ihatid namin sila mommy sa kwarto nila ay pareho na kaming walang kibo, kahit tinginan sa isa't isa ay hindi na namin ginawa pa. Wala na rin sina Redenn at Tyron dahil umalis na sila at nagpaalam na bababa raw muna sila ulit para pumunta sa beach club. Gusto ko sanang i-open ang mga naging pag-uusap namin kanina pero mas pinili ko na lamang na itikom pa ang bibig ko.

" FARAH'S POV" Hindi namin akalain na dadating pala Ang Araw na ito Yun bang Wala ka ng mapupuntahan, kanina pa kami nag iisip dito. Hindi naman kami makakalapit sa elite squad dahil nasa isang business trip Sila Hindi nila kami mapupuntahan agad agad. " Sir, aalis na po ka-"

Parang hindi kukompleto ang araw namin kung hindi kami nagkakatampuhan. Lalo na nitong kaninang umaga lang ay gusto kong kumain ng shrimp, pero walang mapagbilhan dahil tinanghali na kami ng gising kaya todo ngawa ako, kaya naghanap si Ethan no’n hanggang sa pusit ang nabili niya dahil wala talagang shrimp.

Siguro ay tinitimbang niya din ang mood ko, kung ayos na ba akong makipag-usap o hindi pa. Naging abala kami sa pagkuha ng mga kakailanganin sa bahay. Halos lahat naman ay mayroon doon sa pwesto namin. Kinuha na din namin lahat ng gulay dahil masisira lang ito doon. Mabuti na lang at wala kaming kinuhang panindang karne noong nakaraan. Kundi ay masasayang lang din ang mga iyon. "Ano pa ang kulang?" kunot noo kong tanong kay Zac. Nasa kanya kasi ang listahan.

Isn’t it ironic how the life of a man who happened to be one of the richest and young businessmen of this generation—who happened to have all the things life has to offer—the one who was even envied by many business tycoons—sucks? Absolutely. My life really sucked as I couldn’t let go of one single fact that—yes, I was able to save our bankruptcy issue in New England, but I wasn’t even able to save my relationship with Diane. And hell yes, I always got the things that I would ever want, but this time, I wasn’t able to get back Diane’s love. [End of Flashback]

Pakiramdam ko nga'y lahat ng kilos ko ay kabisado na nila na tipong hindi pa bumubuka ang bibig ko ay alam na nila kung ano ang gusto kong sabihin. Mas pinili ko na lamang na ibaling ang buong atensyon kay Ace nang sa gayon ay hindi ko masira ang unang araw naming pagkikita matapos ang sampung taon. We were busy reminiscing how fun our past was, talking about how we two shared our laughter, tears and problems way back when we were still young when suddenly he click his fingers in the air.

Mukhang masarap, pero hindi ko malasahan ng maayos dahil sa pait ng pakiramdam ko ngayon. Hindi ko pinansin ang madalas na pagsulyap ni Maddix sa'kin. We were almost silent until we finished eating; even when we were already heading to his car, I was silent, and so was he. If earlier I was holding his hand, now I have almost distanced myself.

I ranted back and took a glance at my phone's screen again to see if we already bought everything. "May natira pa bang pera?" "One hundred something na lang yata," I answered, downhearted. "Anong gagawin natin diyan?" natatawa niyang tanong, "kain na lang muna tayo sa 7 Eleven." "May nakita ka bang 7 Eleven dito sa loob?" Tumango si Kurt at nagturo kung saan kami galing kanina, "Somewhere there." "Sige, tara. Kain muna tayo. Tapos naman na tayong mamili," yaya ko agad dahil gusto ko na ring maupo.