Novel & Cerita Didn't We Almost Have It All

We were outnumbered and were not fully equipped. Damn! We’re doomed. Naalala ko si Amir, Precious, at Angela. Umuwi na ba sila? Sh*t! I hope they are here. I admit it, I need their help. * * *

Amid the hum of excitement, we found a sense of understanding that was uniquely ours. "This project is just the beginning," I asserted, a note of determination in my voice. "With the strong foundation we've laid, who knows what incredible heights we can reach?" Klyde's confidence resonated with mine. "The potential is limitless.’’ Resuming our walk, our steps echoed with shared enthusiasm. The hallway had led us to this new phase of our partnership, enriched by the lessons we'd learned from our rivalry. As we navigated the city streets, our journey was far from over.

Na hindi na niya kailangan pa maghintay ng kasal dahil walang magaganap na kasalan. Kakasabi ko lang kanina na wala sa plano kong sirain ang mood ng lunch na ito pero itong Karmelle, hindi ko nagustuhan ang sinasabi niya. Na para bang gusto niyang iparating sakin na bagay kami ni Nate kaya layuan ko nalang si Archi. I hate this feeling. I want to correct it. At ayoko ring patuloy isipin ni Normi na may future samin ni Nate.

Madalaw nga iyong babaeng iyon kapag may time na ako. Makalipas ang ilang minuto ay dumating na iyong binili namin at saktong pagdating naman ng dalawa pa naming kasama. Kung ano-ano pa ang mga pinagsasabi ni Nica at Dianne. Madami pa ang pinagkwentuhan namin, mostly mga kalukuhan lang nila Marco at Joseph. Parang bumalik ako sa dati na walang iniintinding mga problema. Iyong time na kaya ko pang ngumiti nang walang kahit anong nakapatong sa balikat ko. It's almost dark when we called it a day.

Ano pa kaya ang ginagawa niya, na kung sino-sino na lang ang babae na inuuwi niya at sa hindi pa niya kuwarto gumagawa ng milagro. Hindi kami naghawak ng kamay. Sabi ko practice pa lang naman 'to. Sinubukan namin, kaso sabay kaming napabitiw sa isa't isa. Hindi ko maintindihan pero para bang na-ground kami. Siguro to the highest level ang pandidiri namin sa isa't isa. Matapos ang practice, nagkaayan silang mag-inuman. Hindi na ako sumali sa kanila dahil naiinis talaga ako. Yamot na yamot ako sa kaniya. Sana nandito si Lance. Ang saya-saya ko pa sana.

Para kaming nasa fiesta ng mailatag lahat ng pagkain. Kwentuhan, tawanan at kung ano ano pa ang aming ginagawa ng gabing yun. Nawala na sa aming isipan ang mga problema namin, ganito ang ginawa namin halos isang linggo. Kain at tulog na lang ang halos ginawa namin, napansin naman namin na mukhang nag lilow na ang mga nagmamanman sa amin kaya napanatag naman kami but not one hundred percent sure.

Though, kakaiba dahil hindi kami kumpleto but we tried our best na hindi muna maging emosyonal sa ngayon. We been fighting our own battles in different way, minsan akala natin okay lang na mag-isa tayo, na kaya nating magawan ang lahat ng bagay na mag isa 'cause we're trying to be a tough person! Pero sa huli- madaming tunay na taong nagmamalasakit sa atin.

Siguro nga'y naninibago pa kami sa mga nalaman. I could feel my eyes swollen. Hindi ako makapagsalita at nakikinig lamang sa kuwento niya. Ang bigat-bigat sa pakiramdam. Nalaman nga namin ang totoo, hindi naman kami nagkaroon nang pagkakataon na magkasama-sama kahit saglit. "And now we don't have any idea how to find Mommy. We only have her diary but I couldn't finish reading it. I was mad at her. She destroyed us..." her voice cracked.

We were all afraid of what might happen, given Keisha's fragile emotional state. In the end, there's no one to blame. We were all caught in a web of circumstances, grappling with our own fears and uncertainties. Keisha's heart was fragile, and the weight of her emotions threatened to consume her. It's a delicate balance—one that leaves us feeling helpless and disappointed, yet bound by a shared sense of love and concern for one another.

Ayoko ng matulog para kung sakali ay hindi na magising sa magandang pangyayaring ito sa buhay ko. I got what a want. I got her. Our years together was not that easy but since we want to be with each other, we're overcoming all the obstacles that's been trying to made us fall on our knees. It was all like a dream. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na nakarating kami sa puntong ito. We're even living in one roof. Wala na akong mahihiling pa kung hindi ang maitali siya sa akin sa lalong madaling panahon.