Novel & Cerita Epilogue In Tagalog

End of Flashback “Salamat” “Para saan?” Naatatwa nitong wika. “Para sa matiyagang pagtitiis at paghihintay sa akin” Simply kong tugon. “Nako, mukhang magandang balita iyan, ang ibig sabihin ba niyan ay--“ Hindi ko na siya pinatapos pa at hinalikan na ito sa kaniyang pisngi. Kita kong natulala at namula ito na parang isang iwan. Sa tagal na rin naming mag asawa ay ngayonko lamang ito nagawa sa kaniya kung kaya’t masyado ito nabigla.

I thought it will end soon but it still went above than what I imagined. No worries the story went good and as expected. Hopefully Epilogue will be updated tomorrow. Keep on liking and commenting. Keep on following me here and on I*******m the link is available in my bio. It's mirah_selim Till the next adios.

Muli siyang ngumiti, at buong giliw na naglakad tungo sa lugar na yaon. Wakas. "Ang pagpapakamatay ang pinakamatinding karahasang magagawa ng isang tao laban sa napakabigat na mga pangyayaring hinding-hindi niya kailanman matatalo." - F. Sionil Jose's novel, PUNO. (Mula sa alaala ng aking yumaong kaklase, Pcpl. Rocapor.)

Maliksing nakaalis si Pepang. “Nahihiya akong kasabay si sir,” paliwanag ni Abigail nang makitang nakatingin si Osang sa pinggan niya. “Naku, oo naman. Ako nga parang mahihirinan kapag kaharap ko si sir,” pagbibida ni Osang, sabay bumungisngis.