Habang binabasa ko ang mga lumang tala ng olgami, agad kong napansin na hindi lang isa o dalawang tauhan ang nagpapalutang sa buong mundo nila — ito ang klasikal na ensemble na puno ng kontradiksiyon at init ng damdamin. Una, si Lira ang palaging binabanggit bilang tagapagtatag ng unang tipan: siya ang simbolo ng pag-asa at sakripisyo, at ang mga alamat tungkol sa kanya ang nagbibigay ng moral axis sa maraming kwento. Kasama niya si Orun, ang tagapangalaga ng hangganan; tahimik siya pero kapag kumilos ay ramdam mo ang bigat ng kanyang responsibilidad. Ang relasyon nila ay nagsisilbing pundasyon ng maraming konflikto at resolusyon.
Pangalawa, hindi mawawala ang rebeleng si Seles — mapusok, puno ng utang na loob, at madalas na kumakatawan sa radikal na pagbabago sa lore. Siya ang kadalasang nagiging katalista para magbago ang lipunan. Katabi naman si Myra, ang tagapag-alala ng mga kasaysayan at ritwal; sa kanya nakaatang ang pag-alala sa nakaraan at ang paghuhubog ng kinabukasan. May mga kontrabida rin tulad ni Vex, na hindi puro kasamaan ang ibig sabihin kundi kumakatawan sa mapanganib na pangangalunya ng kapangyarihan.
Sa huli, ang olgami lore ay umiikot sa interplay ng tatlong bagay: alaala, kapangyarihan, at responsibilidad. Kaya mahalaga ang bawat karakter hindi dahil sila lang ay bida o kontrabida, kundi dahil sila ang nagdadala ng tema. Para sa akin, ang pinakamagandang parte ay kung paano nag-uugat ang personal na kwento ng bawat isa sa pangkalahatang mitolohiya — ramdam mo talaga ang bigat at ganda ng mundo nila.