The Smile On Your Face Lets Me Know Novels & Stories

Hinayaan ko na kaysa naman ano pang isipin ng mga tao dito na nag-aaway kami na hindi naman kami magsyota. "Smile Clovett in one two three good shot," napapailing na lang ako sa ginagawa niya sa akin. Ayaw niya kasing siya lang ang may post tapos ako wala, kaya kahit wala naman akong idea kung paano mag post kundi ang ngumiti lang sa camera, dahil yun naman ang sabi niya.

Maya-maya pa ay gumalaw ang ulo niya hanggang sa tuluyan akong matagpuan ng kanyang mga mata. For a brief moment...the smile she wore for the cameras softened into something that belonged only to me. And somehow that smile was enough to make the tightness in my chest ease. "F*ck..."

"It taste good, parang luto ng Mommy mo" Napangiti ako "Pinag aralan ko talaga yung mga niluluto niya, masaya ako nagustuhan mo" "I like it" "Huh?" "I like it when you smile, mas lalo kang gumaganda" Uminit ang pisngi ko sa sinabi niya Di ko akalaing sasabihin niya yon "Sa...Salamat" Napangiti ako, mas lalo din naman siyang gumagwapo kapag mabait siya.

Puno ng tuwa at saya ang puso ko. "Okay, in three, two, one...smile!" I smiled at the camera. My happy family.

Tumayo siya, ngayon ay palapit na sa akin. Umupo siya sa gilid ng desk ko, sabay hawak sa baba ko. Bahagya niyang inangat ang mukha ko, pinatingala ako sa kanya. “Why are you smiling?” tanong niya, may mapaglarong ngiti sa labi, pero salubong ang mga kilay. “Do I need a reason to smile?” balik kong sagot, sabay iwas ng tingin. “I know why. You’re happy because D is coming back. You think everything will return to normal.”

saad ko sa kaniya at saka hinila siya palapit sa akin at kinuha ang aking cellphone. "Smile," saad ko at saka kinuhanan ng litrato ang isa't isa. Mirror shot kumbaga. Nang tignan ko ang resulta ay napangiti na lang ako. "I'm not visible in the photos though," he murmured. "Even though, people can't see anyone in this photos besides me... always remember that I can see you," pagpapagaan ko ng loob sa kaniya. Napangiti naman siya at saka ginulo ang buhok ko na kinairita ko.

I am very sure of that. “And since when did you learn to complain? As far as I know it’s not in your personality.” She smiled at me which was very unusual for her. She rarely show emotion, let alone smile. And I had to admit that her smile made my heart flutter, her smile took my breath away. Her beautiful smile made me feel a lot more better. I smiled secretly.

he said back. Bahagya akong natawa. Naabutan ko siyang nakatitig muli sa akin. Magkalapit lamang ang aming mga mukha dahil nga nakayakap siya sa akin. "Smile when you're happy, Ian." "Siguro nga mapapadalas na ang pagngiti ko," sabi ko, "gustong gusto mo 'tong ngiti ko, 'di ba?" It was then his smirk appeared, "Yes, please smile often."

I can’t believe that I look like this when I smile. Despite the sweat and disheveled hair, my face looks bright. It was shining. And I know that it’s because of the smile. Ganito rin si Oxem sa paningin ko kapag ngumingiti siya nang totoo. Nag-iiba ang aura niya. Mas nagiging attractive siya sa paningin ko sa tuwing ganito ang ngiti niya.

Nanlaki ang mata ko sa sinabi nito. Paano niya nakita ang itsura ko? Hindi naman siya tumitingin sa akin ah? "Wag kang sumimangot miss, hindi bagay sayo." "Ha?" "Want some trivia? Since 'di ako makakapagbigay ng advice kasi hindi ako magaling don." Tumango ako nakinig lang ako sa kaniya, nagulat kasi ako sa bigla niyang pagsasalita. "Smiling triggers 17 muscles of the face while crying activates 43 so you should smile always."