Rewind Characters Novels & Stories

Kaagad namang napasimangot si Rolando kaya ang ending, naghilaan na ang dalawa sa kawawang sandok. “Hep! Hep! Ano ba iyan. Huwag niyong sabihin na mag-aaway kayo?” awat ko sa mga ito. “Guys, relax. Pwede naman kayong magtulungan eh. Of course, dalawa kayo ang may reward sa akin.” nakangiting wika ni Charles. Muling nagkatinginan ang dalawa at sabay na humarap sa aming dalawa ni Charles habang may malapad na ngiti na nakaguhit sa labi

he murmured, tracing the ribbon with his finger. Napatingin siya sa phone niya meron doon isang unsent message. Renz: 'Hey, Charlie. I miss you.' Napailing siya, saka niya pinindot ang backspace para mabura ang una niyang minsahe sana kay Charlie. Pinalitan niya ito. Renz: 'Hope rehearsal went well. Send me a pic if you’re not too tired.' Ito na lang ang ipinadala niyang minsahe kay Charlie.

“And by the way, you are now quality to know my name... It's Jesreal!” One has to know thy name to get closer to thy person. I dn't believe Mario has no way to simplify his words, but perhaps not just trust thy person fully. My name... must let him rethink his action! Tinalikuran ko siyang may nagugulong mukha, para bang malalim ang isip at halos masira ang globo sa kaikot-ikot. “Um, Real,” Kenan while I strolling back and forth. “Are we going back to the forest?”

Gayunpaman, sa lalong madaling panahon natanto niya na ang mga inskripsiyon na ito ay hindi nababago, tumanggi silang baguhin o higit pang mabawasan sa mas simpleng mga anyo. “Ano ang ibig sabihin ng lahat ng ito?” Nagmumuni muni si James habang nakatitig sa naka lutang na text. Ang mga karakter na ito ay mabilis na kumikislap, patuloy na lumulutang sa harap ng kanyang mga mata. Hindi nagtagal, lahat ng mga inskripsiyon at text ng Chaos Sacred Art ay bumungad sa kanya. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at ang mga kakaibang karakter ay patuloy na kumikislap sa harap ng kanyang isip.

Mahigpit na nakapalupot ang braso nito sa bewang niya habang halos isang sentimetro na lang ang layo ng kanilang mga mukha. “Careful,” bulong ni Zane, malapit sa kanyang tainga. Mabilis na nakabawi si Kila at lumayo sa lalaki. Kapansin-pansin ang pamumula ng pisngi niya habang pilit ipinapaypay ang brochure na hawak sa kamay, “S-salamat…” Meanwhile, Zane turned his face away, hiding the small smile that escaped his lips. Tila nabalot naman ng katahimikan ang dalawa dahil sa nangyari. But Zane wouldn't just give up the opportunity in front of him—without a word, he gently reached for her hand.

Kaagad siyang nakilala ng nasabing head at mabilis na tinugon ang kaniyang request kaso nga Lang. "naku Mr. Karson, bukas PA po makakuha Yung copy nito, ire rewind PA kasi," Nalungkot tuloy si Karson dahil walang nangyari sa kaniyang lakad. Naiinis man siya ngunit naiintindihan naman niya ang sitwasyon. 13 hours kasi ire rewind yon, matagal talaga. No choice siya Kung hindi umuwi na Lang. He choose to sleep at the condo dahil Mas malapit ito kaysa sa mansyon.

walang prenong sabi ni Cedrian. “Hoy amaw tumigil ka nga, para kang siraulo dyan,"saway ni Afsheen. Si Jeremy naman tawa ng tawa para mas lalo pang maasar si Axel. “Iyan ang napapala sa mga nagpapadalus-dalos, wala kana tuloy hawak na alas ngayon. Ibig sabihin back to zero ang laro. Kapag minalas forever zero na pre,”pang-aasar pa ni Jeremy.

Mabilis naman siyang tumango at dali-daling umalis ng opisina. I went through scrolling Karen's f******k, hoping to see any thing new about her pero last year pa lahat ng nandidito. I am contemplating if tatawagan ko ba siya o kung pupuntahan ko ba siya apartment niya para makausap. I need to apologize and make truce. Wala muna akong pakialam sa kapatid ko kung ano man ang problema nilang dalawa. I need to fix what's between Karen and I first. As I went through Karen's account I just found myself in Maureen's timeline. Ito na nga ba ang ayaw na ayaw ko kapag nasa f******k ako at nakatingin lang sa profile dahil napupunta ako sa kung kani-kanino.

Kumunot ang kanyang noo. “Stop,” he said. Agad namang tinigil ng lalaki ang pag-play. Kumunot ang kanyang noo at tumayo. “Rewind.” Ni-rewind nila ang scene na ‘yon at tahimik niyang pinanood ang limang anggulo na ‘yon. Umangat ang kanyang kilay nang makita ang isang taong dumaan doon. Mabilis ang naging lakad nito at nakasuot din ng jacket. Hindi niya mahulaan kung sino ang taong ‘yon.

“Ganoon din ako, Alejandro. May kaba, may hiya, at hindi ko alam kung paano magsisimula. Ang dalawang taong pagkawalay ay gumawa ng malaking puwang sa pagitan natin. Pero… mabuti na rin siguro ito. Nangangahulugan ito na kailangan nating buuin muli ang tiwala, hakbang-hakbang.” Habang nag-uusap, dahan-dahang lumambot ang kanilang mga tinig. May mga sandaling tumatawa sila nang mahina sa mga maling pagkakaintindihan, may mga sandaling tumatahimik sila habang nakatingin sa isa’t isa, at sa bawat pagtingin, may kumakalat na kakaibang init sa kanilang mga katawan—ang kilig na matagal na nilang hindi naramdaman.