Novel & Cerita Father Of Architecture

Hindi nito ibababa ang sariling prinsipyo para lang sa kaginhawaan o para sa ibang tao. Umiling nang dahan dahan si Zoey. Isang mapait ngunit magandang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. "Sabi po noon ni Papa, ang arkitektura ay hindi lang basta malamig na bakal at semento. It’s an art that shelters the different chapters of a person’s life. Hindi lang ito shelter, ito ay saksi sa bawat tawa at luha ng mga nakatira sa loob nito." "Ganoon ba?" Tila nakuha ni Jasper ang interes sa lalim ng pananaw ng dalaga. Hindi niya inaasahan ang ganitong klaseng pilosopiya mula sa isang fresh graduate.

At lalong hindi siya tatanggap ng shortcut mula sa pamilyang Santillan. Marahang umiling si Isabela at saka nagsalita, mahina pero punô ng paniniwala. “Sabi ng dad ko dati, ang architecture raw ay hindi lang bakal at semento. Isa raw itong sining—mga espasyong kayang maglaman ng iba’t ibang klase ng araw at buhay.” “Oh?” napatingin si Rafael sa kanya, halatang na-curious. Parang bumalik sa alaala ni Isabela ang mga nangyri noong bata pa siya, tahimik lang siyang nakikinig habang tinuturuan siya ng mga magulang niya.

“I can remember it. Well, not totally, but I can recall myself telling you that.” Ngumiti sa kanya si Alora. “And because of that painting, you decided to take architecture. Pero dahil nahihirapan kang ipagsabay ang pagiging isang arkitekto at isang CEO ng company ng daddy mo, tumitig ka sa pag-aaral ng arkitekto.” She nodded her head. Mukhang nakakalungkot namang pakinggan. But then her brows furrowed. “Pinamahalaan ko ang negosyo ni daddy?”

Ngunit seryoso pa rin ang mukha nito kaya hindi niya mawari kugn nagbibiro ito or nangungutya. “Dad-“ “Hep!” his dad silenced him again by raising his palm at him. “Don’t get me wrong young man! I am still shock about this marriage thingy but I have to understand you. Nakikita ko ang sarili ko sayo, kaya naiintidihan kita.” Paliwanang pa nito. “Your dad also rebelled at your grandfather before. Matigas din ang ulo niya. He also wanted to make a name for him, without your lolo Demi’s help, He built his own architectural firm.”

We even have one sa New York. "I like your house. It's pretty," puri ko, namamangha pa rin. "Papa designed this himself," proud na sabi niya. Namamangha akong tumango. I heard his father's an architect. "Let's go?" aya niya sa'kin. Gmapang ang kaba sa dibdib ko. Lahat ng pagkamangha ko kanina ay biglang nawala, parang gumising ako sa isang magandang panaginip. Inilahad niya ang kamay niya sa harap ko. Kinakabahan kong inabot 'yon bago niya ako hinila papasok sa loob. Tahimik lang ang bahay nila, halatang walang mga nakatirang bata.

panimula ng lalaki. "They say that as an architect, I should know how to design the perfect home. But for a long time, I was just building walls. It was Psyche who taught me that a home isn't made of steel or glass—it’s made of the person who waits for you at the end of the day," masuyo nitong wika bago humarap sa kanya.

“Ang galing niyang mag-sketch oh, dinaig pa ako!” What? H-hindi siya magaling mag-drawing? But I thought she is… lalo pa na Architect ang papa niya. “Why?” tanong ko, hindi maitago ang pagtataka. “Wala akong talent, e. Besides, my father was an engineer. Wala rin kaming kamag-anak na Architect. Kaya hindi ako magkakaroon ng ganoong klaseng talent,” natatawang sabi niya.

Nagmumula iyon sa walang-hanggang init na iniwan niya sa Alps. "Ang Foundation na ito ay itinatag hindi sa ginto, kundi sa pilostopiya ng Architectural Integrity," sabi ni Rafael, sa kanyang speech. "Ang bawat bahay na itatayo natin ay dapat magbigay ng dangal sa lupa at tao. Ang Architect ay hindi isang developer; siya ay isang tagapaglingkod."

anong connect noon sa pagiging architecture student ko? Well, to be honest, hindi niya sinagot ang tanong ng babaeng propesor na kilala bilang isa sa mga legendary terror sa unibersidad na pinapasukan niya. Siguradong hindi naman siya nito ibabagsak sa minor subject na iyon. Wala rin naman talaga kasi siyang isasagot. Like what he said earlier, he has no idea to have a father who's staying with him on the same roof. Minsan niya lang itong makasama at sa training pa! Pero kahit ganoon, wala siyang galit sa Daddy niya.

“Architecture isn’t about ego, Mr. Veylen. It’s about people. It’s about community. Hindi ito para lang ipagyabang.” Adrian tilted his head, smirking. “And yet, people only remember the buildings that dominate the skyline. Tell me—do you want your father’s dream to be remembered, or forgotten?” His words cut deep. ’Damn him for using Papa against me.’ She clenched her pen. “Fine. Then I’ll design something unforgettable. Pero tandaan mo—hindi para sa’yo, para sa kanya.” Adrian leaned back, eyes glinting. “That fire… keep it. I’ll break it when I need to.”