Fear Of Throwing Up Novels & Stories

FEAR’S HEADQUARTERS Sa loob ng isang malaking silid, makikita ang mahabang lamesang itim. Limang tao ang nakaupo sa bawat upuan dito at tila nasa isang mahalagang pag-pu-pulong. ‘Di kalayuan ay makikita sa harapan ng mga ito ang lalaking nakabihis ng uniporme ng FEAR. Mas lalong naging matingkad ang napakapula nitong buhok dala ng matinding sikat ng araw na nanggagaling mula sa malawak na bintana sa likuran ng nasabing lamesa.

Fear of the unknown, I started to shake non-stop. Earl noticed my sudden uneasiness. "Are you okay?" He asked. He reached out for my hand and locked every finger together. Tumango ako bilang tugon. The bile in my throat is disturbing my airway. Parang unti-unting nagsasara ang aking lalamunan dahil sa pinaghalong nerbyos. My vision started to distort the moment I heard Earl asking the same question. This time, his voice is faint. Kahit saan ako luminga, lumalabo na ang paningin ko.

Hinayaan ko ang sarili ko na mapagod hanggang sa tuluyan na akong makatulog dahil sa pag-iyak. Just like the other day I feel like I woke up in a wrong side of a bed. I try my best to get out in bed and throw up in the bathroom. I'm having a a hard time throwing up when I felt someone caressing my back. My eyes widen as I saw Keith, he was holding a paper bag on his left hand bakas ang pag aalala sa mata nito. Anong ginagawa nito rito?

Humakbang siya patungo sa toilet bowl, binuksan ang cover, at paluhod na dumuwal doon. It was the worse feeling for her—throwing up all the food she had taken in. And it wouldn't stop until she released everything that she ate last night. It wouldn't stop until her throat hurt, and her chest tightened. She was always vulnerable when this happened, at lalong masama ang pakiramdam niya noong naroon siya sa America dahil wala siyang kasama. Wala siyang madaingan. She had to look after herself; she had to deal with her needs on her own.

Nasa likod ko siya, habang inihahanda ko ang mga sangkap sa lulutuin ko. Habang binubuksan ko ang undercounter, naalala ko si Cullen, pareho ng sakit ni Mrs. Valencia. Ang food aversion disorder. Hindi lang simpleng pananakit ng tiyan iyon, ayaw talaga ng sikmura na tumanggap ng kahit anong pagkain. Minsan, hindi lasa ang kalaban kundi stress, pagod, o kung anong bigat na dala ng isip.

Nag papasalamat nalang ako at hindi na niya ipinilit ang kaibigan niyang doctor na mag punta dito. Inaamin kong natatakot ako sa lahat ng mga bagay na pumapasok sa isip ko. I'm almost two weeks delay and i always vomit every morning or kahit makamoy lang ako ng hindi gusto ng sikmura ko then i become dizzy and eat weird foods. Iniisip ko nalang na baka talagang delay lang ako at dadatnan din ako almost two weeks palang naman akong delay. Pero sino ba ang niloloko ko?