Quote About Fear Novels & Stories

“Natatakot akong mapagtanto mong tama naman talaga yung Serina na 'yon sa lahat ng sinasabi niya.” Tumahimik siya. Isang segundo. Dalawa.Nakatutok lang ang dalawang mata niya sa akin. “ Fear is not an excuse,” mariin niyang sambit. Kumabog ang dibdib ko, parang gusto ko nang sumabog sa sobrang tensyon. Hindi ko alam kung ang mas mabigat ay galit niya o ang takot ko na baka mawala ang sarili ko sa ilalim ng kontratang ito.

sambit ni jaq habang tinatapik-tapik 'yong isang braso ni niccolo. "Fear is nothing more than a state of mind, ika nga." pangangaral ni lucas. "Oo nga!" pagsang-ayon ni niccolo kay lucas. "Atsaka wala naman akong takot sa mataas na lugar...oo meron pero mas takot akong mahulog mula sa mataas na lugar!" dugtong pa nito. "Basta ako takot ako mahulog sa isang tao na hindi naman pala mahuhulog sa akin!" pagdadrama ko.

“Everything you do lately — from the women to the headlines — it’s all an act. You think you’re proving something, but all I see is a man scared to feel again.” “Scared?” Napatawa ako, mapait. “You think I’m scared of you?” “No,” sagot niya, mahina pero diretso. “You’re scared of yourself.” Tahimik. ’Yung uri ng katahimikan na mas malakas pa sa sigaw. Bago pa ako makasagot, nilampasan niya ako, bitbit ‘yung pabango niyang laging nananatili sa hangin kahit matagal na siyang umalis.

“I’ve been on my own for so long that I’ve forgotten what it feels like to trust someone.” There was a pause, and Kairah felt the weight of his gaze on her, but it wasn’t heavy. It was patient. Caring. Understanding. “It’s okay to be scared,” Liam said softly, his voice barely above a whisper. “But don’t let fear hold you back from what could be something real.”

“Hayop ka! Hayop!” Ngayon na bumalik na ang liwanag, ang natirang takot na lamang sa puso niya ay dala ng presensya ni Archie. Naalala niya bigla ang kasabihang ‘fear makes a person brave’, dahil sa sandaling nabitiwan siya ni Archie ay sinugod niya ito at pinaghahampas. Hinayaan siya ng lalaki. Nasasampal niya ito, pero hindi siya pinipigilan.

"You said before na you don't want to waste your days. Are you... scared?" "Scared?" tumaas ang kilay ko. "Of what?" "Of what's coming. Of... your sickness," diretsong sabi niya, pero ramdam ko ang pag-aalala sa tono niya. Napatingin ako sa sahig. "Of course I'm scared. Every day, iniisip ko kung hanggang kailan ako. But I can't let fear control me. I just... want to live, kahit sandali lang."

“You think mercy works in my world? No. Fear does. Violence does.” Parang may malamig na humawak sa dibdib ko. “You scare me.” mahina kong sabi. Nanahimik siya. Then, with a low voice, “I’d rather you fear me… than watch you die in someone else’s hands.”

maktol ko namang wika sa kanya. “Eh, paano naman ang business natin doon, hindi natin ito ma-manage kapag patuloy natin iniisip ang mga fear natin.” aniya hindi ko naman mapigilang maisip sa kanyang sinabi, dahil tama naman siya. kung patuloy akong magpapadaig sa aking takot na makita ang taong dahilan ng paglayo ko. “Sige, kailan ba tayo uuwi,” ani ko. bigla naman siyang nagulat sa aking sinabi.

It feels nostalgic, how I told him that. The truth is that I've been scared of everything lately but I tried so hard to live with my fears each day. I never told anyone I have fears until he came to my life and made me feel that it's okay to be scared, that it's okay to feel weak, that needing protection isn't a bad thing. I'm not a bit scared of death. Ang ikinakatakot ko ay ang mamatay nang hindi nasasabi sa mga taong mahal ko ang mga nararamdaman ko, ang mga gusto kong sabihin.

They were about proving to myself, to Niccolo, to the world, that I was not a victim, not a pawn, not someone to be controlled. Fear was a natural response, a primal instinct. But fear would not dictate my actions, would not determine my fate. I would not let fear paralyze me, cripple me, defeat me. I would use my fear, channel my fear, transform my fear into strength, into resolve, into determination.