Quote About Fear Novels & Stories

Literal na nag-glitch ang utak. “Dahil… dahil hindi pa ako handang ibigay sa kanya ‘yon,” mahina niyang sagot, halos hindi ko marinig kung hindi ako nakayuko ng kaunti. Nagtagpo ang mga mata namin, at mas lalo akong napangisi internally. So this isn’t about me at all. This is about fear. Insecurity. Competition. Cute.

I could be selfish in just a flick of my fingers, but I chose not to become and do it. I knew she meant something else when she told me that, pero ibang bagay ang sumagi sa isip ko. As time passed by in front of my eyes, I learned that the more you avoid things, the more it haunts you— the more it fuels your fears. It wasn't a long time ago since I realized that I was blinded by my fears from the facts that were long haunting me. Hindi man halata, pero takot akong masampal ng katotohanang ang mga taong may malaking parte sa buhay ko ang mismong tatalikod sa akin.

"Pero parang sigurado kang magiging okay ang lahat." "Hindi ako sigurado wala akong magic answer, Amire. Hindi ko alam kung paano siya magre-react. Hindi ko alam kung gaano katagal bago niya matanggap ang buong truth. Hindi ko rin alam kung ano ang mararamdaman mo kapag hindi naging katulad ng ini-imagine mo ang reunion ninyo." "Then why are you telling me to stay hopeful?" "Because fear is not proof that everything will go wrong."

“Natatakot akong mapagtanto mong tama naman talaga yung Serina na 'yon sa lahat ng sinasabi niya.” Tumahimik siya. Isang segundo. Dalawa.Nakatutok lang ang dalawang mata niya sa akin. “ Fear is not an excuse,” mariin niyang sambit. Kumabog ang dibdib ko, parang gusto ko nang sumabog sa sobrang tensyon. Hindi ko alam kung ang mas mabigat ay galit niya o ang takot ko na baka mawala ang sarili ko sa ilalim ng kontratang ito.

sambit ni jaq habang tinatapik-tapik 'yong isang braso ni niccolo. "Fear is nothing more than a state of mind, ika nga." pangangaral ni lucas. "Oo nga!" pagsang-ayon ni niccolo kay lucas. "Atsaka wala naman akong takot sa mataas na lugar...oo meron pero mas takot akong mahulog mula sa mataas na lugar!" dugtong pa nito. "Basta ako takot ako mahulog sa isang tao na hindi naman pala mahuhulog sa akin!" pagdadrama ko.

Ako naman, naghahanap ng file. Tahimik. Until she spoke. “Bakit galit ka lagi, Adrian?” Hindi ko sinagot. She tried again. “Alam mo, people respect you. Pero takot sila sa’yo. Hindi respect out of admiration—respect out of fear.” “Exactly the point,” sagot ko, malamig. Naglakad siya palapit, bitbit ang librong hawak. “Pero may kaibahan, diba? Fear makes people obey, pero hindi forever. Respect… that’s the one thing money can’t buy.”

“I’ve been on my own for so long that I’ve forgotten what it feels like to trust someone.” There was a pause, and Kairah felt the weight of his gaze on her, but it wasn’t heavy. It was patient. Caring. Understanding. “It’s okay to be scared,” Liam said softly, his voice barely above a whisper. “But don’t let fear hold you back from what could be something real.”

“Hayop ka! Hayop!” Ngayon na bumalik na ang liwanag, ang natirang takot na lamang sa puso niya ay dala ng presensya ni Archie. Naalala niya bigla ang kasabihang ‘fear makes a person brave’, dahil sa sandaling nabitiwan siya ni Archie ay sinugod niya ito at pinaghahampas. Hinayaan siya ng lalaki. Nasasampal niya ito, pero hindi siya pinipigilan.

"You said before na you don't want to waste your days. Are you... scared?" "Scared?" tumaas ang kilay ko. "Of what?" "Of what's coming. Of... your sickness," diretsong sabi niya, pero ramdam ko ang pag-aalala sa tono niya. Napatingin ako sa sahig. "Of course I'm scared. Every day, iniisip ko kung hanggang kailan ako. But I can't let fear control me. I just... want to live, kahit sandali lang."

“You think mercy works in my world? No. Fear does. Violence does.” Parang may malamig na humawak sa dibdib ko. “You scare me.” mahina kong sabi. Nanahimik siya. Then, with a low voice, “I’d rather you fear me… than watch you die in someone else’s hands.”